Άβουλοι και φιμωμένοι – Γράφει ο Πάνος Βούρος

615

%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b5%ce%bf

Οι νέοι πλέον αδιαφορούν παντελώς για τις κοινωνικο-πολιτικές εξελίξεις. Εθνικά και τοπικά. Το χειρότερο, αδιαφορούν ενώ γνωρίζουν πως βουλιάζουμε, ενώ γνωρίζουν πως δεν υπάρχει παραθυράκι σωτηρίας- «βόλεμα» στο Δημόσιο ή ενίσχυση από Ευρώπη για ξόδεμα σε έργα που δεν θα τελειώσουν ποτέ.

Οι νέοι όμως σήμερα κάνουν κι ένα εγκληματικό λάθος, αποποιούνται της όποιας ευθύνης στην πολιτική παρακμή- την φτώχεια και τα μνημόνια και βρίσκουν το κατάλληλο άλλοθι στην λογική του «έλα μωρε, δεν αξίζει, όλοι ίδιοι είναι». Δηλαδή τώρα είναι ίδιοι, που τα συρτάκια του Συντάγματος δεν άνθισαν την γη της επαγγελίας.

Οι νέοι είναι ευκολόπιστοι. Οπως όλοι δηλαδή. Μας αρέσει ν’ακούμε κάτι ωραίο, εντυπωσιακό και ας μην έρθει ποτέ. Ξέρω, είναι προκλητικό να μπορείς στην πράξη να πεις: «go back madame Merkel». Ομως, βλέπετε, Eurogroup και Κουμουνδούρου μοιάζουν όσο και ο Πάγκαλος με την δίαιτα. Λόγια, λόγια, κούφια λόγια.

Πολλοί λένε δεν υπάρχουν εναλλακτικές. Ένα ακόμη άλλοθι για να στραφείς στο «έχει ο Θεός». Τρεις το λάδι, τρεις το ξίδι.. και βλέπουμε. Μα εναλλακτική δεν είναι να κομματοποιηθείς σε στρατόπεδο συμφερόντων, δεν είναι η πόλωση και ο φανατισμός για μια θέση στο «αύριο» αλλά ν’αρχίσεις να πιστεύεις στον εαυτό σου, να παλεύεις, να κρίνεις και να δημιουργείς. Τα άλλα μοιάζουν προς κατανάλωση για τον απογευματινό καφέ στα στέκια τα γνωστά.

Και φυσικά οι νέοι είναι φοβισμένοι. Μη το ένα θα χάσεις την δουλειά, μη το άλλο θα σε πουν δεξιό (ή αριστερό), μην το παράλλο γιατί ο τάδε δεν θα σε «σπρώξει» στις κρυφές προκηρύξεις που ανοίγουν. Ένα μπάχαλο αλλοπρόσαλλων συμπεριφορών, ένας σύγχρονος επαγγελματικός σκοταδισμός. Και δυστυχώς έρχεται το αναπόφευκτο, μια φιμωμένη και αποχαυνωμένη κοινωνία. Μια κοινωνία στο περιθώριο που βλέπει το τυράκι (σε δείγμα) και όχι την εθνική καταδίκη των αξιών και των προτύπων. Την πίστη, την πατρίδα, την ίδια μας την ιστορία!

Λύση δεν είναι να αλλάξεις απλά μια κυβέρνηση. Αυτό θα γίνει έτσι και αλλιώς. Το ζήτημα είναι να διαβάσουμε ξανά τις θεμελειώδεις βάσεις της Δημοκρατίας. Να αναθεωρήσουμε τις γενικότερες ιδέες περί σκεπτόμενου πολίτη με άποψη και παιδεία. Τότε ίσως, κάτι να γίνει.