Η Κάλυμνος σε μια βαλίτσα – Γράφει ο Πάνος Βούρος

1188

%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b5%ce%bf

Είναι αλήθεια για να εκτιμήσεις κάτι, πρέπει να το χάσεις και να το στερηθείς. Και η Κάλυμνος μας, αντιπροσωπεύει το ρητό στο έπακρο, αν αναλογιστεί κανείς τους εκατοντάδες φίλους και επισκέπτες ομογενείς που σε λίγες ημέρες θα αποχωρήσουν με νοσταλγία για το εξωτερικό.

Ήρθε η ώρα που όλοι θα γιορτάσουμε την μεγάλη ημέρα μνήμης της Παναγίας και το νησί μας θα βρεθεί στην τελευταία της δυνατή παράσταση. Την στιγμή που θα αρχίσει σιγά-σιγά να αποδεσμεύει τους καλοκαιρινούς της θαμώνες και θα μπει στην γνωστή και σίγουρα σημαντική καθημερινότητα της. Βέβαια θα μου πείτε, καλοκαίρι στην Κάλυμνο.. πάντα καλοκαίρι. Ακριβώς, τα κάποια «καλά» της μόνιμης ζωής().

Μα κάθε τέλος κρύβει και μια νέα αρχή. Ίσως και μια πικρία, ναι, μα σηματοδοτεί την αρχή της αντιστροφής μέτρησης. Που οι μεγάλες στιγμές, οι μεγάλες συγκινήσεις, οι μεγάλες αγάπες και φιλίες θα βρεθούν πάλι κάτω απ’τον ίδιο ήλιο που μόνο στην Κάλυμνο και τις κρυστάλλινες παραλίες της καίει με τόσο έντονο και μοναδικό συναίσθημα. Το δικό μας καλοκαίρι!

Πρίν λοιπόν αφήσουμε όλοι μας πίσω την ζεστασιά της ιδιαίτερη πατρίδας, την τελευταία αλμύρα της θάλασσας που ζωντανεύει μνήμες και καταστάσεις, καλό είναι θαρρώ να πάρουμε και μια γεύση «γαλάζιου» στην βαλίτσα μας- μια εικόνα που θα θυμίζει και θα πρέπει να εκτιμούμε τους ανθρώπους, την ευλογία και την απλότητα που μας χαρίζει το σπίτι και η οικογένεια. Το νησί μας, η Κάλυμνος που ξεχωρίζει, που μαγεύει και μας ταξιδεύει!

Δυστυχώς, υπήρχαν- υπάρχουν και θα συνεχίσουν τα κακώς κείμενα. Η Κάλυμνος που ενώ δεν στερείται ομορφιάς και γραφικότητας, αρνείται χρόνια τώρα λογικές επένδυσης, υποδομών, αναπτυξιακών ευκαιριών και σωστής συμπεριφοράς που θα φέρουν πάλι τους «ξένους» κοντά μας, που θα την αγαπήσουν, που θα την κάνουν πάλι δική τους.
Επιβάλλεται η αναβάθμιση των υπηρεσιών φιλοξενίας αν θέλουμε να αλλάξουν πολλά στον ανταγωνισμό που ψάχνουμε, και ελπίζω σύντομα στην αφύπνιση.

Αλήθεια όμως, και για να κλείσω, πείτε μου κάτι: πόσα άραγε χαμόγελα, πόση μυρωδιά φρεσκοψημένων θαλασινών, πόση μουσική και πόση τρέλα χωρά σε ένα μικρό νησί; Γιατί κάθε φορά μπερδεύομαι..

Καλή και ευλογημένη Παναγιά σε όλο τον κόσμο!!