Όταν σβήνει μιά ψυχή -Γράφει ο Πάνος Βούρος

1073

%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b5%ce%bf

Δεν έχει λίγες ημέρες που είπαμε το «ύστατο χαίρε» στον αγαπητό συμπατριώτη μας- που κατόπιν θανατηφόρου τροχαίου στο νησί της Καλύμνου άφησε την τελευταία του πνοή. Και ομολογώ στο άκουσμα της τραγικής αυτής είδησης κάτι πάγωσε μέσα μου, εμένα και χιλιάδων ακόμη συνανθρώπων της μικρής μας κοινωνίας.

Ναι είμαστε μικρή κοινωνία, απλή και παραδοσιακή, και αυτό μας κάνει ξεχωριστούς. Μας κάνει την καλημέρα δυνατή- με νόημα και ψυχή. Όλοι νιώθουμε αδέρφια και ξαδέρφια γιατί μας δένουν σχέσεις καθημερινές, αλληλεγγύης και αλληλεξάρτησης. Γι’αυτό και κάθε φορά που σβήνει μια ψυχή, είτε από αρρώστια, είτε από ατύχημα, είτε από τροχαίο, πέφτει σαν κεραυνός στην πιάτσα την γνωστή. Την φτωχογειτονιά που όλοι με ήθος και αρχές μεγαλώσαμε μαζί.

Όμως το να φεύγει ένας άνθρωπος από τροχαίο, είναι σαν να φεύγει άδικα και πικραμένα. Και η Κάλυμνος πρωτοστατεί στην παλιοσυνήθεια να κλαίει στους δρόμους της αθώα κορμιά. Η Κάλυμνος που για ανεξήγητο λόγο δεν θέλει να πετάξει την κατάρα της αυτοκαταστροφής, της άθλιας νοοτροπίας να μην προσέχουμε, να μην προλαμβάνουμε, να μην βλέπουμε το κακό πίσω απ’το τιμόνι που κρατούμε.

Θέλω να εκφράσω τα ειλικρινά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους φίλους του αδικοχαμένου συμπολίτη και οικογενειάρχη που είχε το μόνιμο χαμόγελο στα χείλη. Και πάντα πίσω από την οδύνη, την στενοχώρια και το κλάμα, κρύβεται ένα «γιατί» και περισσότερο.. ένα «τί γίνεται τώρα». Θα περιμένουμε τον επόμενο;

Κλείνοντας θέλω να κάνω μια έκκληση αφενός στους Καλυμνίους, τους νέους και τις νέες, και αφετέρου στην πολιτεία. Προσέχετε στους δρόμους!! Ζώνη και κράνος σώζουν ζωές. Όμως πρώτα απ’ολα προσέχετε. Όχι μόνο τί κάνετε εσείς, αλλά και τί δεν θα κάνει ο άλλος. Ο δρόμος δεν είναι παιχνίδι. Ας σταματήσουμε πια να οδηγούμε μπακαλίστικα και κουτουρού επειδή έτσι μάθαμε, αλλά όπως πρέπει και με σεβασμό στους κανόνες της οδικής κυκλοφορίας.

Και η πολιτεία, η Ελληνική αστυνομία να λάβει τα μέτρα της. Να βγει στο δρόμο, να δει τα προβλήματα, να προστατέψει, να συνετίσει. Το να «γράψεις» ένα παιδί για κρατικά έσοδα είναι λιγότερο σημαντικό απ’το να τιμωρήσεις τον ασυνείδητο που οδηγά ανεξέλεγκτα καθημερινά. Που μπορεί να προσκαλέσει δεκάδες φορές ατυχήματα και δε θανατηφόρα. Και ίσως επιτέλους να ήρθε η ώρα να τοποθετηθούν φανάρια παντού. Τέλος στο αμπελοχώρι. Γιατί αν δεν εκτιμάμε οι ίδιοι τη ζωή μας, ίσως πρέπει να το κάνουν άλλοι για μας.