Δημοτικό σχολείο Πανόρμου: Όταν ήμασταν παιδιά!-Γράφει ο Πάνος Βούρος

1145

%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b5%ce%bf

Δεν υπάρχει άνθρωπος να μην νοσταλγεί τα αγαπημένα του χρόνια. Τότε που μια τσάντα αναμνήσεις κουβαλούσαν όλη την ευτυχία. Ένα κολατσιό, πολύχρωμοι «βόλοι» και ασήκωτα βιβλία των γραμμάτων που χάθηκαν στον χρόνο του μοντερνισμού. Γράμματα που είχαν κάποτε αξίες και πατρίδα, ιερά μηνύματα και πρότυπα που δεν υπάρχουν πια. Με αυτά τα γράμματα μεγαλώσαμε και ήταν αρκετά για να μας κάνουν καλύτερους ανθρώπους.

Χτυπούσε το κουδούνι της «ελευθερίας» και σκορπούσαν τα δεκάδες χαμόγελα στον προαύλιο χώρο. Ξέφρενες ποδοσφαιρικές φωνές, ουρές στο κυλικείο για το πολυπόθητο πρωινό και μυστικά κους-κους για τα sos του διαγωνίσματος της επόμενης ώρας- συνέθεταν μια καθημερινή και συνάμα τόσο μαγική εικόνα μιας άλλης εποχής, φτωχής και αξιοπρεπής. Ήταν όλα ρόδινα; Περίπου.. καθώς οι ζαβολιάρηδες της υπόθεσης γυρνούσαν μ’ένα κάρο τιμωρίες: όταν οι δάσκαλοι ήταν διδάσκαλοι του ήθους και δεύτεροι γονείς. Και χάρις σ’αυτούς που δεν αδιαφόρησαν τότε χρωστάμε την κοινωνική μας εξέλιξη.

Δεν γυρνούν πίσω τα όμορφα χρόνια, τα πρώτα βήματα της συνεργασίας, της αλληλεγγύης και της φιλίας. Όταν ακόμη μαθαίνουμε τον σεβασμό και την ομαλή συνύπαρξη χαρακτήρων και διαφορετικής φιλοσοφίας. Όταν ακόμη μαθαίνουμε για έναν κόσμο αγαθό και δημιουργικό που ζητά να τον ανακαλύψεις, με αθλητισμό, με οικολογική συνείδηση, με κοινωνικές δραστηριότητες. Και όταν τελικά όλα τα παιδικά σου όνειρα είναι συνυφασμένα με τον κόσμο αυτό, πιστεύεις και μπορείς να τον αλλάξεις προς το συμφέρον της κοινωνίας.

Έτσι σαν παιδί και γω πέρασα τα υπέροχα μαθητικά μου χρόνια στο δημοτικό σχολείο του Πανόρμου. Τότε που κάθε πρωί κι ένα διαφορετικό παιδί σηκώνονταν για την προσευχή και την έπαρση της σημαίας, τότε που οι εκπαιδευτικές εκδρομές μας αφύπνιζαν πολιτικά κι ανθρωπιστικά, τότε που οι εθνικές γιορτές αποτελούσαν μια συγκινητική αναπόληση της περήφανης ιστορίας, τότε που η εμφαντική παρέλαση των αρίστων έδινε χρώμα και ορμή στα εθνικά μας φρονήματα, τότε που διαπρέπαμε στους καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς, τότε που βγάζαμε μεγάλους αθλητές, τότε που τα παλικάρια του ’21 κοσμούσαν τις αίθουσες διδασκαλίας. Με λίγα λόγια τότε που μπαίναμε μαθητές- και βγαίναμε άνθρωποι σωστοί.

Δεν γίνονται όλα στον αυτόματο. Υπάρχουν πολλοί συντελεστές πίσω από κάθε αποτέλεσμα. Και αυτό γιατί είναι σπάνιο σήμερα να μεγαλώνει ένα παιδί με πνευματικές ανησυχίες, το ίδιο παιδί που διψά για παιχνίδι και λιγότερο διάβασμα. Και τον δύσκολο αυτό ρόλο τον έπαιξαν (και συνεχίζουν) φυσικά οι δάσκαλοι που τόσο εκτιμώ και θυμάμαι σαν χτες. Να ψυχαγωγούν, να καθοδηγούν και να βοηθούν στις δύσκολες καταστάσεις. Να παίρνουν απ’το χέρι τον μαθητή και να κάνουν προσωπική τους υπόθεση την έξω-οικογενειακή υπέρβαση των προβληματισμών του.

Και νιώθω πριν κλείσω την υποχρέωση ν’αναφερθώ στον ηθικό αυτουργό της ίδρυσης της «σχολής» Πανόρμου που έθεσε τα θεμέλια για να στεριώσουν οι εκπαιδευτικές τομές που πίστευε και ονειρεύτηκε για το μέλλον των παιδιών: τον τότε διευθυντή μου Ποσειδώνα Ζαίρη, τον τελειομανή, τον πειθαρχημένο, τον ευγενή, τον άνθρωπο που στήριξε όσο κανείς την πνευματική και πατριωτική καλλιέργεια των μαθητών, την αναβάθμιση των υπηρεσιών και την ανακατασκευή/ανακαίνιση του σχολείου που το ανέδειξε στα ομορφότερα του νησιού. Και ελπίζω να τιμούν διαχρονικά το έργο του όλοι όσοι καλούνται να το διαχειριστούν απ’το νευραλγικό πόστο της διεύθυνσης.

Και όλα αυτά φυσικά με την συμβολή του συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων και του αείμνηστου- φιλότιμου και εργασιομανή στρατιώτη του νησιού μας, Γεωργίου Κοπανέζου. Και πράγματι, νιώθω πολύ τυχερός που έζησα τα παιδικά μου χρόνια στο ευλογημένο σχολείο της γειτονιάς, το σχολείο του Πανόρμου, το σχολείο της καρδιάς μας.