Η μέθοδος Γαλουζή και οι παθογένειες της μονόπλευρης αντίληψης- Γράφει ο Πάνος Βούρος.

690

%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b5%ce%bf

Δεν δικαιούμαι ηθικά να κρίνω μια παράταξη που ούτε συμμετέχω μα ούτε και αφουγκράζομαι ως «θεατης» τις δεκάδες δυσκολίες και πιέσεις που αντιμετωπίζει καθημερινά και εν μέσω κρίσης και κρατικών δυσλειτουργιών. Έξω από το χορό εύκολα μιλούν. Τον τελευταίο λόγο τον έχει η κοινωνία και αυτή θα αποφασίσει το μέλλον της στις προσεχείς εκλογές.

Θέλω όμως σαν μέσος πολίτης και ψηφοφόρος του τόπου αυτού να εστιάσω την προσοχή μου σε δυο πραγματάκια που διακρίνω μεν μια αλύγιστη αποφασιστικότητα (ίσως και εγωκεντρική πολιτική)- αλλά ταυτοχρόνως και μια αδυναμία διπλωματικής διαχείρισης. Εν ολίγοις, όταν ανοίγεις μέτωπα με κοινωνικές ομάδες, να ξέρεις πως είσαι πράγματι σωστός για να μπορείς να το υποστηρίξεις.

Από το ξεκίνημα της θητείας του Γιάννη Γαλουζή, επικρότησα και με δημοσιευμένο άρθρο στην «Νησιώτικη Διαδρομή» την τακτική των σπάνιων εμφανίσεων, των λίγων απαντήσεων και όταν αυτό επιβάλλεται- την απαξίωση των ιντερνετικών ανώνυμων κατηγοριών και την δυναμική της άποψης του χωρίς λαϊκίστικες παρεκτροπές. Είναι όμως έτσι;

Ήταν μέχρι ενός σημείου. Οι οικονομικές καταστάσεις του νησιού έφεραν γρήγορα γκρίνιες, και είχε ως αποτέλεσμα να πρέπει να «κουμαντάρεις» άμεσα τα λόγια με τις πράξεις. Μεγάλες προσδοκίες η εμφαντική εκλογή (αν σκεφτεί κανείς και τις υποσχέσεις) και τεράστιες οι απαιτήσεις του κόσμου. Και σ’αυτό το κομμάτι όφειλε ο ίδιος να είναι λιτός- αμείλικτος και χωρίς ψεύτο-μπαλώματα.

Και όντως προχώρησαν και δόθηκαν στον πολίτη έργα πνοής που ήταν μεν προμελετημένα αλλά με πολιτικη βούληση της παράταξης- συνέχισαν και τελείωσαν οι απαιτούμενες εργασίες στην ώρα τους. Μην ξεχνούμε και το στοιχειωμένο πρόβλημα της ακτοπλοΐας που φιλότιμα «έτρεξε» και απέφερε καρπούς και η σχολή εμπορικού ναυτικού που βγήκε στην επιφάνεια μέσω υπουργικών δεσμεύσεων που προσωπικά όμως δεν πιστεύω.

Ακόμη -μεθοδικά και χωρίς πολλές φανφάρες- άνοιξαν δρόμοι προοπτικής στα οικονομικά και κοινωνικο-πολιτιστικά ζητήματα του νησιού, όπου εκμεταλλεύτηκε πολύ διακριτικά η ομογένεια που θέλει και μπορεί να βοηθήσει όταν είναι ενωμένη και αδελφοποιημένη. Νοσοκομείο, κοινωνική πολιτική και δημιουργία πολιτιστικού πολυχώρου (στις υπογραφές για την ώρα) μερικά απ’τα καλώς κείμενα του απολογισμού.

Μέχρι εδώ καλά! Φτάνει; Φοβάμαι πως όχι. Ο Δήμαρχος στην μέχρι τώρα θητεία του σκόνταψε στα κρίσιμα σημεία που σήκωσαν αντιδράσεις και δικαιολογημένα. Και επειδή δεν είμαι αρμόδιος ούτε να λιβανίζω το έργο του (μάτια έχουμε και βλέπουμε)- ούτε να να το μηδενίζω προς χάριν των καλοθελητών, θέλω να αναδείξω συγκεκριμένα «φάουλ» που ίσως κοστίσουν. Φάουλ που δεν μπαίνουν στην ζυγαριά του καλού και του κακού αλλά στιγματίζουν μια ολόκληρη φιλοσοφία αρχών και θεσμικών θεμάτων.

1) Εικονικό αναρριχητικό φεστιβάλ, έλλειψη χορηγών, έλλειψη επενδύσεων και ενδιαφέροντος για την βασική μας παραγωγή τουρισμού.

2) Λάθος τακτική στο θέμα των στεγάστρων της πλατείας. Όταν ανοίγεις το θέμα της νομιμότητας- μαζί σου και μπράβο, το ψάχνεις με ευαισθησία και λύσεις υπαρκτές και δεν το πετάς σε τρίτους.

3) Λάθος η αντικατάσταση του πρώην αντιδημάρχου των έργων Κώστα Ζαΐρη. Κίνηση απρόσμενη, ανεξήγητη και που δηλώνει ομηρία άλλων συμφερόντων.

4) Σκληρή -και με μηνύματα- η στάση εναντίωσης του Δημάρχου στην επανεκλεγογή του Γιάννη Διαμαντή για πρόεδρος της ΑΝΕΚ. Του εξωστρεφή αλλά αν μη τι άλλο πιστού και εργατικού στρατιώτη.

5) Λάθος επικοινωνιακός χειρισμός της «πλουσιοπάροχης» επισκευής/ανακαίνισης του kalymnos-star που σήκωσε ποικίλες αντιδράσεις για το κόστος και το χρονοδιάγραμμα. Το αποτέλεσμα όμως εξαιρετικό.

Ο κ. Γαλουζής βρίσκεται στο δίλλημα αν πρέπει να συνεχίσει στην λογική του πρώτου και τελευταίου λόγου, ή αν θα ανοίξει πόρτες διαλλακτικού συμβιβασμού. Και είναι λάθος να αποφασίζει για το νησί ένας κλειστός πυρήνας. Έτσι και αλλιώς το πιο εύκολο ατόπημα σε νεοφώτιστες χωρίς εμπειρία Δημαρχίες είναι, να φθαρεί εκ των έσω, που λείπει η εμπειρία, η διπλωματία και η ελαστικότητα. Και όσο οι προκλήσεις για τον ίδιο μεγαλώνουν, τόσο μικραίνει η περίοδος χάριτος για τις εκλογές του ’19. Και η διορατικότητα στην πολιτική είναι σήμερα κάτι σπάνιο που ελάχιστοι το κατέχουν, και ακόμη λιγότεροι ξέρουν να την χρησιμοποιούν!