Προς εξαφάνιση το Ελληνικό Σχολείο- Γράφει ο Πάνος Βούρος.

342

%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b5%ce%bf

«Τυχεροί όσοι προλάβαμε τα όμορφα χρόνια. Με ήθος και μόρφωση πνευματική».

Μπορεί να γίνω γραφικός- όπως συνηθίζεται να χαρακτηρίζεται την σήμερον ημέραν όποιος δηλώνει νοσταλγός της εθνικής μας συνείδησης- αλλά δεν μπορώ να μην κατακρίνω την κατηφόρα που έχει πάρει χρόνια τώρα το ελληνικό μας σχολειό.

Αν σήμερα θίγομαι -που δόξα τον Θεό, εγώ πρόλαβα την κάπως συμμαζεμένη εποχή του ’90- για το χάλι των πολιτικών παρεμβάσεων στην παιδεία, δεν μπορώ να φανταστώ πως θα νιώθει ο γονιός και χειρότερα οι παππούδες μας γι’αυτά που αντικρύζουν. Η ντροπή, η παρακμή, το αίσχος της κάκιστης αντίληψης που φυτεύουν στα παιδιά, δεν έχει λόγια να περιγραφεί.

Το ελληνικό σχολειό απ’τη νέα χιλιετία και μετά, και κατ’ εξακολούθηση, περνούσε δοκιμασίες και σύγχρονες παρεμβάσεις εκπαιδευτικών τομών. Και για να είμαι ειλικρινής, όχι πάντα προς το κακό. Κανείς όμως- όταν το πατριωτικό αίσθημα των διευθυντών και της κοινωνίας ήταν υπολογίσιμο- δεν επέτρεψε να το αλλάξουν, να το διαφθείρουν ιδεολογικά και να το μετατρέψουν σ’ένα οίκο άψυχης, μοντέρνης και πραγματιστικής φιλοσοφίας. Μιας ανούσιας παιδείας.

Κανείς μέχρι να υπουργοποιηθεί ο Φίλης, ο Μπαλτάς, ο Γαβρόγλου.. και όσους ακόμη αξιωθούμε να απολαύσουμε στο νευραλγικό πόστο της εκπαίδευσης. Μια κυβέρνηση που έπαιξε και πειραματίστηκε όσο κανείς με τις θεμελειώδεις αξίες των μαθητικών ιδρυμάτων και της εθνικο-θρησκευτικής μας ιστορίας.

Τί να πρωτοθυμηθεί κανείς; Την εμμονή τους να καταργήσουν την παρέλαση.. την πρωινή προσευχή..την έπαρση της σημαίας.. το μάθημα των θρησκευτικών σε θρησκειολογία.. την αριστεία κληρώνοντας στο «λαϊκό» τον σημαιοφόρο των εθνικών εορτών.. ή τη νέα παιδαγωγική διδασκαλία για τις «έμφυλες» σχέσεις (!);

Και δεν είναι μόνο αυτό. Κάποτε θυμάμαι οι δάσκαλοι ήταν και «διδάσκαλοι», τα γράμματα είχαν αξία και η δημιουργία έβρισκε νόημα μέσα από συνεργατικές- αλληλέγγυες και ανθρώπινες δραστηριότητες. Κάποτε το σχολειό ήταν το δεύτερο σπίτι.. σήμερα θυμίζει μια άχρωμη «μπίζνα» με τυρχάσπαστους μεσάζοντες. Είναι όλοι και όλα ίδια; Σαφώς και όχι, και ευτυχώς για μας, υπάρχουν ακόμη εξαιρέσεις!

Δυστυχώς, και όπως σωστά είπε και ο Σαράντος Καργάκος, βρισκόμαστε πλέον ένα βήμα απ’ την εκπούστευση των μεγάλων ιδεών και των κοινωνικών μας προτύπων. Περαστικά μας!