Τέλος το ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ: για γέλια και για κλάματα!-Γράφει ο Πάνος Βούρος

495

%ce%b2%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82-%ce%bd%ce%b5%ce%bf

Δεν θα κουράσω για δυο κυρίως λόγους: αφενός γιατί το μείζον ζήτημα κι η απόφαση αυτού αποτελεί στο πρώτο άκουσμα (και αντικειμενικά) ένα θετικό σημείο στην βιωσιμότητα της τοπικής αγοράς από την φοροεπιδρομή, και αφετέρου γιατί στην Ελλάδα επιβεβαιώνεται και τεκμηριώνεται με καθημερινά παραδείγματα πως όλα επιτρέπονται κι όλα απαγορεύονται αρκεί να υπάρχει θέληση και μπαταξίδικη νοοτροπία.

Τέλος το ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ. Τέλος για ένα φόρο «ιστορίας» και Ιταλοκρατίας, για ένα φόρο που αποτελούσε τροχοπέδη στην εξέλιξη των επιχειρήσεων της Δωδεκανήσου και φυσικά της Καλύμνου που επιβαρύνεται συγχρόνως και απ’ την κουτσουρεμένη «τουριστική» μας σεζόν. Εκ πρώτης όψεως λοιπόν, οφείλουμε ένα μπράβο κι ένα ευχαριστώ στους αρμόδιους θεσμικούς φορείς δια της επισημότητας του Δήμου Καλυμνίων για την απόφαση/μεταίχμιο της νέας εποχής. Είναι πράγματι έτσι; Δεν θα το ‘λεγα.

Η κοινή λογική επιβάλλει και κοινή αντίληψη των πραγμάτων. Επομένως ένας φόρος αποτελεί πρόβλημα όταν πληρώνεται και αποτελεί συνάμα έξοδο της επιχείρησης και έσοδο του κράτους. Ειδάλλως αν υπάρχει μια ανωμαλία στον αυτονόητο αυτό συλλογισμό και πράξη οικονομική που σαφώς έχει και κάποιο νόημα συμβολικό, τότε μιλάμε για ανούσιο αποτέλεσμα και τραγελαφικές φυσικά καταστάσεις. Ποιές είναι αυτές; Μα να διαμαρτύρεται δικαίως ο φερέγγυος κόσμος του εμπορίου και της παραγωγής όταν βλέπει και συνειδητοποιεί πως μεν γλύτωσε ένα ακόμη βάρος του εισπρακτικού συστήματος αλλά ταυτοχρόνως κλαίει- για τα καταβληθέντα ποσά που κρίθηκαν «παράνομα» και ουδέποτε θα πάρουν πίσω. Στην υγειά λοιπόν των 2(+) εκατομμυρίων ευρώ που έγιναν καπνός απ’ τα δημοτικά ταμεία και στην υγειά των αδιάφορων και ανεύθυνων και αμετανόητων επιχειρηματιών. Καλώς μας έφυγες ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ.

Ηθικός αυτουργός, μα φυσικά η ασάφεια του χώρου και του χρόνου κάθε νόμου που ισχύει υπό προυποθέσεις και γνωρίζει διαχρονικά δυο μέτρα και δυο σταθμά. Αν είναι επιλογή για τον Α ή Β λόγο μιας επιχειρήσης να μην πληρώσει το ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ, και κατανοητό σε μια Ελλάδα της κρίσης και του παραλόγου, και χωρίς άμεσες συνέπειες (εφόσον η όποια μη φορολογική ενημερότητα δεν έχει πάντα και το ανάλογο αντίκτυπο για να οδηγηθεί σε αναγκαστική καταβολή των χρεωστικών οφειλών), γιατί Δήμος ή Περιφέρεια ή Επιμελητήριο σφύριζαν αδιάφορα και εκμεταλλεύονταν το «ρευστό» (προς ίδιον όφελος) των καθαρών και υγιών σε νοοτροπία επιχειρήσεων και δεν έδιναν ξεκάθαρη γραμμή για το τι τελικά ισχύει και αν πρέπει ή όχι να πληρωθεί το ποσό; Γιατί ενώ επί δεκαετίες γνώριζαν την επικίνδυνη δυσλειτουργία δεν έδειξαν την κατάλληλη αποφασιστικότητα για την επιβεβλημένη νομιμότητα που δεν θα δίχαζε σήμερα τις νησιωτικές κοινωνίες; Και τέλος-τέλος, ενώ κάποιοι παρουσιάστηκαν ως Ρομπέν των φτωχών, γιατί δεν έδειξαν την ίδια ευαισθησία με όσους για χρόνια κορόιδευαν δια της αδικαιολόγητης απουσίας τους (όταν προκαλούν τα υπέρογκα χρέη σε σχέση με το τζίρο) και με όποιους συντέλεσαν με την συνεισφορά τους απ’ τον φόρο αυτό στο έργο που οι δήμαρχοι επίδειξαν και βοήθησαν στην ανάλογη κοινωνική ομαλότητα; Φοβούμαι πως η μονόπλευρη ματιά στην κατάργηση του τοπικού μας φόρου επιβράβευσε για άλλη μια φορά (όπως συμβαίνει με τα πρόστιμα που παίρνουν πίσω- όσοι πλήρωσαν, πλήρωσαν) τον τσαμπατζή, και δικαίωσε εις βάρος του συνόλου τον κακό μας εαυτό.

Χαίρομαι που αποδεσμευτήκαμε ένα «άδικο» -άσχετα αν χρησίμευε- φόρο, και λυπάμαι που τόσοι και τόσοι άνθρωποι δεν πρόκειται να πάρουν πίσω ευρώ. Είναι πολιτικά ορθό το «ναι» που ακούστηκε στο δημοτικό συμβούλιο για την κατάργηση του, αν και δεν γνωρίζω τις όποιες ενστάσεις ή επισημάνσεις υπήρχαν. Και απ’ την άλλη παρά την ηθική τεκμηρίωση του «όχι» του Ι.Μαστροκούκου- που συμφωνώ απόλυτα μαζί του, δεν καταλαβαίνω αυτή την αυτοκαταστροφική του τάση, το πως δηλαδή καταψήφισε την κατάργηση του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ (άλλο το θεωρητικό κι άλλο η αναγκαστική επιλογή). Αυτό όμως που μένει είναι, πως ανέκαθεν βασίλευε ο λαϊκισμός και τελικά πως εσαεί θα βασιλεύει. Θεωρώ πως έχει ξεπέσει η πολιτική κι η γενικότερη θεσμική συμπεριφορά και ύπαρξη της στα δρώμενα του τόπου και πλέον προκαλεί έντονο προβληματισμό. Κι η περίπτωση του ΔΗ.ΦΟ.ΔΩ αποδεικνύει την κωμικοτραγική εκδοχή της. Δηλαδή την μόνιμη, την σημερινή και επίσημη αγαπημένη! ΓΙΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΛΑΜΑΤΑ.