Το «τέλειο» ατύχημα που διαγράφει όσα δεν θέλουμε να δούμε.-Γράφει ο Πάνος Βούρος.

7717

Μια κοινωνία που παραληρεί στις θεωρίες συνομωσίας περί συνειδητής ανομίας, μια κοινωνία που αγωνιά- προβληματίζεται και φοβάται με την καχυποψία πως το αόρατο ποτήρι μιας χρόνιας αρρωστημένης κατάστασης έχει ξεχειλίσει, και απέναντι μας μια Ελλάδα που συμπάσχει δια της δημοσιογραφικής «διαφήμισης/δυσφήμισης» στο δράμα του νησιού μας.

Μέρες τώρα πρώτο θέμα στις γειτονιές και τα σπιτικά, μέρες τώρα να «παίρνουν φωτιά» τα μηνύματα στα κοινωνικά δίκτυα με τις καθημερινές εξελίξεις στο μυστήριο που έβρισκε συνεχώς ανεξήγητες συμπεριφορές- αδιέξοδα και νέες περιπλοκές. Μέρες τώρα να ακροβατούμε σε οριακές γραμμές ηθικής αποκατάστασης για το κακό που μας βρήκε και για την δικαιοσύνη που όλοι ζητούμε: απ’την μια να συγκλίνουν τα στοιχεία σε γνωστές παθογένειες ενος αδρανούς συστήματος που ουδέποτε και κανείς ευαισθητοποιήθηκε να το αντιμετωπίσει κατάματα, μέχρι το κόκκαλο, και απ’την άλλη να υπάρχει μια μακρινή ελπίδα ανακούφισης να έχει συμβεί το λιγότερο οδυνηρό, ένα αδικοχαμένο παιδί στην ατυχία του και στην μοίρα που δεν μπορούσε να αποφύγει.

Δεν ξέρω πράγματι ποιό θα ήταν το καλύτερο σενάριο για να αποφύγει η μικρή μας κι «αθώα» πατρίδα την εσωστρέφεια που μας γεμίζουν οι απρόσμενες σφαλιάρες της ανασφάλειας στο πάλαι ποτέ λεβέντικο και φιλόξενο νησί μας, ξέρω όμως ακράδαντα πως μας δόθηκε μια ευκαιρία να βάλουμε όλοι το χεράκι μας -καθείς από το πόστο του- για να πούμε ένα βροντερό ΝΑΙ στη ζωή, ένα βροντερό ΝΑΙ στο χαμόγελο, κι ένα βροντερό ΤΕΡΜΑ στην εκμετάλλευση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Εν ολίγοις, ήταν δεν ήταν ατύχημα, ήταν δεν ήταν διαβολικές οι συμπτώσεις ώστε όλα τα στοιχεία που βγήκαν κατά την έρευνα να ζωντανέψουν τα κακώς κείμενα που εθελοτυφλούν Θεοί και Δαίμονες για ανεξήγητους λογους, θεωρώ πως έχουμε ηθικό χρέος να βρεθούμε δίπλα σε έναν συνάνθρωπο μας που ήταν και έζησε ανάμεσα μας και βρέθηκε σε μια θέση που κάλλιστα θα μπορούσε να ήταν κάποιος από μας.

Ατύχημα και καθαρίσαμε λοιπόν. Και αν πράγματι ήταν ατύχημα, η δική μου συνείδηση, τα δικά μου πιστεύω δεν καθάρισαν το πρόβλημα που αύριο στα πλοκάμια του θα βρεθούν άνθρωποι δικοί μου, αγαπημένοι, φίλοι-γνωστοί και νέα παιδιά. Ο χαμός του μικρού Νίκου οφείλει να γίνει έναυσμα για όλους μας: να μην επιτρέπουμε την υποκρισία και την διαπραγμάτευση σε θέματα που «καίνε» κι αλλάζουν ριζικά την αντίληψη που έχουμε για το αύριο και την πλούσια ομορφιά της ζωής. Θεωρώ εν τέλει πως δεν γίνεται σαν άψυχα πράγματα να ξεκινήσουμε αύριο την ημέρα μας, την δουλειά μας, σαν να μην έχει συμβεί το παραμικρό. Έφυγε ένας συνάνθρωπος μας, και είναι εγκληματικό.

Όπως όμως έχω ξαναπεί, ανεξαρτήτου της αλήθειας που είναι πια στην κρίση του καθενός για το πως έχει μάθει να βλέπει την δική του αλήθεια, κάθε φορά που συμβαίνει κάτι κακό, λυπηρό και πρωτόγνωρο- και χειρότερα όταν απασχολεί τις τοπικές κοινωνίες, είναι λογικό αλλά και καταστροφικό να ταμπουρωθείς στον εκφοβισμό της θλιβερής μεν αλλά κι εις γνώσιν δε- άλυτης παθογένειας που μαστίζει συμπεριφορές κι ακατάρριπτες αξίες. Το νησί μου όμως θα συνεχίσει να χαμογελά, θα παραμείνει ζωγραφιστό με χρώματα αισιοδοξίας και φουρτουνιασμένου πελάγους από λεβέντικη πάστα, αν και μόνο αν επιμείνουμε στην καλημέρα- την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη που ουδέποτε διαπραγματευτήκαμε. Εμείς προχωράμε! Εσείς;