Αμερικανικές εκλογές: Ρηξικέλευθος (pioneer) εναντίον προσαρμοστικής (conformist). Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης

1049

Η ουσιαστική διαφορά των δύο υποψηφίων συνίσταται στο εξής:Απόλυτη βούληση για παγκόσμια ηγεμονία των ΗΠΑ (Χίλαρι Κλίντον) ή πολιτική βούληση  με υπολογισμό του συσχετισμού δυνάμεων το κόσμο και των συνεπειών  της γενικής αντιπαράθεσης με τη Ρωσία (Ντόναλντ Τραμπ);

 

%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82
Απομένουν 3 μήνες για τις Αμερικανικές εκλογές.

Οι τωρινές εκλογές αποκτούν ένα ιδιαίτερο νόημα, γιατί είναι οι πρώτες εκλογές στις ΗΠΑ μετά την σαφή και πρακτική αμφισβήτηση της Αμερικανικής ηγεμονίας από τη Ρωσία. Εκείνο που πάνω απ’ όλα κρίνεται στις ΗΠΑ με τις τωρινές εκλογές είναι η Αμερικανική ηγεμονία και πιο συγκεκριμένα πώς περνά η αμφισβήτηση της Αμερικανικής ηγεμονίας

Απ’ τη Ρωσία στο συλλογικό μυαλό της Αμερικανικής Υπερκυβέρνησης.

1) Η Αμερικανική Υπερκυβέρνηση

Η Αμερικανική Υπερκυβέρνηση είναι άτυπη, μη θεσμοθετημένη Λέσχη της Αμερικανικής Οικονομικής, Πολιτικής και Στρατιωτικής ελί(=Αριστοκρατίας, αφρόκρεμας), η οποία σεδύο εκδόσεις (ρεπουμπλικανική και δημοκρατική) παράγει τη διεύθυνση  της Αμερικανικής Πολιτικής.  Εάν αυτή η Υπερκυβέρνηση συνεδριάζει με φυσικό τρόπο σε κάποια αίθουσα ή κατά τμήματα σε βεγγέρες (=εσπερίδες) ή εικονικά στη βάση της ηλεκτρονικής Τεχνολογίας, αυτό είναι δευτερεύον ζήτημα.

Η λογική της Υπερκυβέρνησης είναι να διασφαλιστεί η δικτατορία της Πλουτοκρατίας στα πλαίσια της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας.

2) Τι θα ψηφίσει ο Αμερικανικός λαός;

Σε μεγάλο βαθμό η ψήφος του Αμερικανικού λαού προσδιορίζεται από την άτυπη αυτή Αμερικανική Υπερκυβέρνηση. Προφανώς η Υπερκυβέρνηση προτιμά να κατευθύνεται η  ψήφος του Αμερικανικού λαού σε Συστημικό κανάλι, παρά να χρειάζεται εκ των υστέρων στρέβλωση ή ακύρωση μιας αντισυστημικής ψήφου του. Εδώ το πρόβλημα είναι: Η Αμερικανική Υπερκυβέρνηση θα κρίνει μόνο με βάση την παγιωμένη επιθυμία για συνέχιση της Αμερικανικής ηγεμονίας στο κόσμο, ή θα λογαριάσει και τον συσχετισμό των πολιτικών,ο ικονομικών και στρατιωτικών δυνάμεων στο κόσμο; Θα έχουμε στρατηγική στη βάση της επιθυμίας ή στη βάση της λογικής και του πραγματισμού; Η πλειοψηφία της Αμερικανικής Υπερκυβέρνησης είναι οπωσδήποτε υπέρ της Αμερικανικής ηγεμονίας αντί πάσης θυσίας. Το συμπέρασμα μας αυτό στηρίζεται από τη μια στην αδιαμφισβήτητη αδράνεια της πολιτικής σκέψης (=έτσι έμαθαν να σκέφτονται, έτσι συνεχίζουν να σκέφτονται) και από την άλλη στο πραγματικό γεγονός της αντίστασης της γνώμης του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος στην υποψηφιότητα Ντ.Τραμπ (που με κάθε διαθέσιμο μέσο πολέμησε τηνυποψηφιότητα Ντ.Τραμπ). Στη βάση αυτής της λογικής κερδίζει η Χίλαρι Κλίντον,που εκφράζει την βούληση της ηγεμονίας των ΗΠΑ στο κόσμο αντί πάσης θυσίας. Σε ένα όμως μικρότερο βαθμό η ψηφοφορία θ αντανακλά τις ανάγκες του Αμερικανικού λαού.

Με μια πιο προσεκτική ανάλυση θα διαπιστώσουμε, ότι υπάρχει ένας απροδιόριστος κοινός τόπος, όπου η βούληση της Αμερικανικής Υπερκυβέρνησης εκφράζει τις ανάγκες του Αμερικανικού λαού. Θα ήταν πολύ επικίνδυνο για το Σύστημα, η Αμερικανική Υπερκυβέρνηση να διαμορφώσει βούληση μόνο με βάση τα συμφέροντα της Αμερικανικής Πλουτοκρατίας.

Πέρα από το ρεαλιστικό κομμάτι της Αμερικανικής Υπερκυβέρνησης, που λογαριάζει τις ανάγκες του λαού (έστω σε δεύτερο πλάνο) υπάρχει ένα άτυπο λαϊκό κίνημα, η γνώμη του οποίου δεν μπορεί να περιφρονείται. Με αυτή τη λογική κερδίζει ο Ντ.Τραμπ, διότι η γραμμή του συμβιβασμού με τη Ρωσία του προσφέρει εξοικονόμηση 1 τρις.δολ. που μπορεί να τα ρίξει στην ανάπτυξη της Αμερικανικής παραγωγής το εσωτερικό των ΗΠΑ. Προφανώς ο Αμερικανικός λαός θα ψηφίζει για ένα καλύτερο βιοτικό επίπεδο δηλ.τον Ντ.Τραμπ.

3) Η περίπτωση νίκης της Χίλαρι Κλίντον

Η Χίλαρι Κλίντον δεν είναι αυτάρκης προσωπικότητα (=δεν έχει δική της γνώμη  για την εξέλιξη της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία).Θ αποφασίζει το Πεντάγωνο και η Χίλαρι Κλίντον θα καλείται να μεταφράζει σε πολιτική γλώσσα την απόφαση των Πενταγωνιστών. [Η πιο πάνω άποψη δεν ανατρέπει την προηγούμενη, που λέει ότι η πραγματική Κυβέρνηση είναι η Αμερικανική Υπερκυβέρνηση, διότι η Υπερκυβέρνηση καθορίζει την στρατηγική και για τα δύο Κόμματα, ενώ οι Πενταγωνιστές θα αποφασίζουν σε πιο συγκεκριμένη, καθημερινή βάση (στα πλαίσια πάντα της στρατηγικής της Υπερκυβέρνησης)]

Το ελάττωμα των Πενταγωνιστών είναι ότι δεν μπορούν να κρίνουν πολιτικά. Κρίνουν  ιδεολογικά. Αυτό πρακτικά σημαίνει,ότι οι Πενταγωνιστές ξεκινάνε από την επιθυμία να δουν τις ΗΠΑ ηγεμόνα του κόσμου και στη βάση αυτής της επιθυμίας αποφασίζουν [εκτός αν η Υπερκυβέρνηση κάνει άμεση παρέμβαση για διαφορετική απόφαση– περίπτωση απίθανη, γιατί οι βασικοί Πενταγωνιστές είναι ήδη μέλη της Υπερκυβέρνησης και ξέρουν από πρώτο χέρι την επικρατούσα γνώμη στην Υπερκυβέρνηση]. Επειδή η Ρωσία είναι αποφασισμένη να δώσει οριστικό τέλος στην ηγεμονία των ΗΠΑ, το μπαλάκι βρίσκεται στις ΗΠΑ:με την Χίλαρι Κλίντον θα επικρατεί  η λογική της αντιπαράθεσης με τη Ρωσία (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πάμε για πυρηνικό  Πόλεμο–σημαίνει όμως, ότι θα αναπτύσεται ένας υβριδικός (=πότε γενικά ψυχρός, πότε  επί μέρους θερμός και οπωσδήποτε με όλα τα μέσα και σ’ όλες τις φάσεις και τις πτυχές
της ζωής) Πόλεμος, που η λογική του είναι η γενική σύγκρουση.

4) Η περίπτωση νίκης του Ντ.Τραμπ

Ο Ντ.Τραμπ εκφράζει την λογική της μεγάλης Αμερικής στα πλαίσια της Αμερικής με συνέπεια την υποβάθμιση του ΝΑΤΟ, την διάλυση των πολλών βάσεων στο εξωτερικό, την περιστολή των πολεμικών δαπανών και τελικά την Συμφωνία με τη Ρωσία.

Δεν θα εξετάσομε τις συνέπειες των εξαγγελιών του Ντ.Τραμπ σε περίπτωση νίκης του στις εκλογές, για να μην στείλουμε το λαθεμένο μήνυμα στους αναγνώστες μας, ότι η προεκλογική ρητορική στις ΗΠΑ ταυτίζεται με την πολιτική πρακτική σε περίπτωση εκλογής. Σε περίπτωση νίκης του Ντ.Τραμπ οι προεκλογικές εξαγελίες έχουν να περάσουν από δύο κόσκινα στη σειρά: Το πρώτο κόσκινο είναι η προσωπική βούληση του Ντ.Τραμπ,που μεταφράζεται ως εξής: Σε ποιό βαθμό οι προεκλογικές εξαγελίες είναι προεκλογική ρητορική για συγκέντρωση ψήφων και σε ποιό  βαθμό αντανακλούν την πολιτική του βούληση.

Το δεύτερο κόσκινο είναι η βούληση του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Οι εξαγγελίες του Ντ.Τραμπ με κανένα τρόπο δεν αντανακλούν την βούληση του Ρεπουμπλικανικού  Κόμματος. Από κει και πέρα είναι πρόβλημα ποιό μέρος της βούλησης του Ντ.Τραμπ μπορεί να μεταφραστεί σε Πολιτική του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος.

[Επειδή το δεύτερο κόσκινο σε μεγάλο βαθμό καθορίζεται από την Αμερικανική Κυβέρνηση, δεν θα χρειαστεί οι εξαγγελίες Ντ.Τραμπ να περάσουν και από τρίτο κόσκινο]

5) Από τις εξαγγελίες στην πράξη

Από τους πιο πάνω περιορισμούς δεν συνάγεται ότι οι εξαγελίες Ντ.Τραμπ είναι “αέρας κοπανιστός’. Το ότι αυτές λέγονται και διαμορφώνουν εκλογική βάση για τον Ντ.Τραμπ και τον έφεραν μέχρι την διεκδίκηση της Προεδρίας εις πείσμα ενός Κατεστημένου (κομματικού και εξωκομματικού) δείχνει,πώς η Υπερκυβέρνηση στις ΗΠΑ δεν μπορεί να κυβερνάει όπως πρώτα (με την ίδια άνεση και προς την ίδια ακριβώς κατεύθυνση).

 




Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός