Μειώνονται ή όχι οι συντάξεις; Η αντιπαράθεση της Κυβέρνησης με τους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς -Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης.                          

219

%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82

Άρθρο που δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της «ΝΗΣΙΩΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ» του Σαββάτου 13 Οκτωβρίου 2018

Υπάρχει ήδη έτοιμος Νόμος που προβλέπει μείωση των συντάξεων κατά 18% από την αρχή του 2019. Η Κυβέρνηση επιμένει, ότι δεν απαιτείται δημοσιονομικά αυτή η μείωση των συντάξεων (=έχουμε ως Κράτος αρκετά λεφτά για όλες τις ανάγκες του Δημοσίου και δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε μείωση συντάξεων).

Οι Θεσμοί (=τ Αφεντικά που διευθύνουν την Ενωμένη Ευρώπη) επιμένουν στην μείωση των συντάξεων μη δίνοντας σημασία στην επιχειρηματολογία της Κυβέρνησης.

Σκοπός του σημερινού μας άρθρου είναι η εξήγηση των αιτίων αυτής της ασυνεννοησίας μεταξύ Κυβέρνησης και Ευρωπαϊκών Θεσμών.

  1) Γιατί η Κυβέρνηση δεν θέλει μείωση των συντάξεων;

Ο Νόμος για την μείωση των συντάξεων είναι απομεινάρι των Μέτρων και Μνημονίων. Η Κυβέρνηση ισχυρίζεται, ότι βγήκαμε πια από την εποχή των Μέτρων και Μνημονίων, ότι μπορούμε να επαναφέρουμε σε ισχύ μέρος των χαμένων από το λαό, ότι η Χώρα επανακάμπτει και είμαστε πια μια κανονική χώρα [με την νεοφιλελεύθερη λογική αυτό σημαίνει, ότι δεν χρειαζόμαστε Ευρωπαϊκή επιτήρηση και  μπορούμε να κινηθούμε άνετα στις διεθνείς Αγορές=να δανειζόμαστε από ιδιωτικά σχήματα με μικρά επιτόκια].

Αυτή η υπόθεση της ηρωικής εξόδου από την επιτήρηση των Θεσμών νομιμοποιεί και δικαιολογεί τα σκληρά ταξικά Μέτρα, που πήρε η Κυβέρνηση για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της εγχώριας και κυρίως της Ευρωπαϊκής Πλουτοκρατίας.

Επειδή μπαίνουμε σε έτος Εκλογών η έξοδος προς τις διεθνείς Αγορές ερμηνεύεται ως μεγάλη επιτυχία της Κυβέρνησης, καμουφλάρει την ταξικότητα των αντιλαϊκών Μέτρων και την εμφανίζει ως αναγκαία θυσία του λαού για ένα καλύτερο μέλλον.

Αν αντίθετα γίνει μείωση των συντάξεων το 2019 σημαίνει ότι η λιτότητα συνεχίζεται και ό,τι λέει η Κυβέρνηση είναι παραμύθια  [παραμύθια είναι έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν δεν γίνει μείωση των συντάξεων, αλλά αν γίνει μείωση των συντάξεων τα παραμύθια δεν μπορούν με τίποτε να συγκαλυφθούν ]

Μια παρόμοια εξέλιξη (μια μείωση των συντάξων) τινάζει στον αέρα όλη τη σημασία των περιβόητων Αντίμετρων με τα οποία η  Κυβέρνηση θ’ απάλυνε την σκληρότητα των Μέτρων.

Δηλ. έχουμε γελοιοποίηση της Κυβερνητικής προπαγάνδας και χάσιμο των Εκλογών (και των προνομίων της νομής της Εξουσίας και της διαχείρισης του καπιταλιστικού Συστήματος).

 

 2) Η πολιτική στρατηγική των Θεσμών

Η Ελλάδα επελέγη ως πειραματόζωο. Το πείραμα είναι το εξής:

Πρέπει οι Ευρωπαϊκοί Θεσμοί (=η Ευρωπαϊκή Πλουτοκρατία σε πολιτική μορφή =οι πολιτικοί εκπρόσωποι της και όχι οι ίδιοι οι Επιχειρηματίες, που δεν καταλαβαίνουν τίποτε περισσότερο από το πώς βγαίνει το μέγιστο  κέρδος) να ξέρουν πόσο μπορεί να υποφέρει ένας λαός τα σκληρά

Μέτρα εναντίον του (=προς όφελος της Πλουτοκρατίας) χωρίς να προχωρήσει σε κοινωνική αναστάτωση σε βάρος του Συστήματος και της ΕΕ;

Τα απανωτά σκληρά Μέτρα δεν μπορούν να γίνουν σε βάρος μιας Μεγάλης Χώρας της ΕΕ, γιατί το ρίσκο είναι μεγάλο και αν εξεγερθεί ο λαός της, η ΕΕ διαλύεται.

Επιλέγεται λοιπόν μια μικρή περιφερειακή χώρα της ΕΕ, όπως η Ελλάδα.

Αν το πείραμα επιτύχει (=να φτάσει η Αξία της Εργατικής Δύναμης σε ένα στοιχειώδες φαί και ντύσιμο και το μέγα υπόλοιπο να γίνεται πλούτος και χλιδή για τους κατέχοντες και προνομιούχους του εκμεταλλευτικού Συστήματος), το εφαρμόζουν (με μια λογική διαβάθμιση)  σ’ όλες τις χώρες της ΕΕ.

Αν το πείραμα αποτύχει ,η ζημιά δεν θα είναι μοιραία για την ΕΕ.

Χωρίς την μείωση των συντάξεων το πείραμα μένει κολοβό και αμφίβολο.

Γιαυτό οι Ευρωπαϊκοί Θεσμοί δεν δίνουν σημασία στην επιχειρηματολογία της Κυβέρνηση. Το πρόβλημα δεν είναι η κατανόηση της Κυβερνητικής επιχειρηματολογίας από τους Θεσμούς, το πρόβλημα είναι ότι οι Θεσμοί δεν έχουν την βούληση να κατανοήσουν την Κυβερνητική  επιχειρηματολογία.

   3) Η Πολιτική τακτικής εμβέλειας των Θεσμών

α) Οι Θεσμοί δεν θέλουν σ αυτή τη φάση που συνεχίζεται το πείραμα, να έχουν μια Κυβέρνηση ΝΔ. Η ΝΔ είναι Κόμμα από την ίδια τη σάρκα της Πλουτοκρατίας και δεν μπορεί να ξεγελάει τον λαό, με αποτέλεσμα τα Μέτρα να προσφέρονται χωρίς αυταπάτες και να υπάρχει το ρίσκο της εξέγερσης, γιατί η Αριστερή Προπαγάνδα γίνεται από πειστική έως ολοφάνερη.

Οι Θεσμοί θέλουν μια Σοσιαλδημοκρατική Κυβέρνηση, που ν’ ακολουθεί

Νεοφιλελεύθερη γραμμή με δυσκολίες, με αντιστάσεις, με συμβιβασμούς και συνεχείς υποχωρήσεις, που πριν απ’ όλα ν’ αφήνουν ελπίδες και αυταπάτες και θα κρατάν το λαϊκό κίνημα παράλυτο και αναποφάσιστο.

Αυτός ο βρώμικος ρόλος είναι ο ρόλος του Αλ.Τσίπρα.

β) Υπάρχει όμως το ρίσκο: Εάν δικαιώνεται ο Αλ.Τσίπρας με ακύρωση του Νόμου για την μείωση των συντάξεων, να αποκτήσει πολιτική βάση ,που θα  τον εξωθεί σε απρόβλεπτες αντιστάσεις έναντι της ΕΕ (=μπορεί να σηκώσει κεφάλι)

Το πρόβλημα είναι να κερδίσει τις Εκλογές ο Αλ.Τσίπρας,αλλά να είναι ταπεινωμένος και να κυβερνήσει με διάφορες συμμαχίες, που θα εξασφαλίζουν ένα αποπνιχτικό έλεγχο της Κυβέρνησης από τους Θεσμούς.

Διά ταύτα μια νέα υποχώρηση της Κυβέρνησης ( στο θέμα της μείωσης των συντάξεων) είναι προτιμητέα για τους Θεσμούς.

Συγχρόνως κρατιέται η Δεξιά σε εφεδρεία για τους Θεσμούς (=να μην αναλωθεί τώρα η εφεδρεία της αύριον)

 4) Υπάρχει διέξοδος

Εύκολα μπορεί κανείς να πεί: Η διέξοδος είναι: Να πάρει ο λαός την τύχη (του) στα χέρια του και ν’ απαιτήσει με κινητοποίηση την διάσωση των συντάξεων.

Σωστή αυτή η άποψη, αλλά έχει ένα ψεγάδι: Εάν πετύχει ο λαός με  την κινητοποίηση του να μην μειωθούν οι συντάξεις, αυτό εμφανίζεται ως νίκη της Κυβέρνησης, που δεν θέλει να μειωθούν οι συντάξεις και μάλιστα θα ξεπλυθούν τ’ αμαρτήματα της Κυβέρνησης μέσα στην κινητοποίηση του λαού (=θα φανεί ότι αυτή κινητοποιεί τον λαό).

Εάν ο λαός δεν πετύχει στην κινητοποίηση του, η Κυβέρνηση δικαιώνεται για όλες τις υποχωρήσεις της έναντι των σκληρών Θεσμών (λέτε και εμείς την βάλαμε με το ζόρι στην ΕΕ και δεν μας έχωσε εκείνη » με βία και δόλο αισχρό»).

Γιαυτό πρέπει να γίνει κατανοητό,ότι το πρόβλημα δεν είναι συνδικαλιστικό, αλλά πολιτικό [και όταν λέμε, ότι το πρόβλημα είναι πολιτικό,εννοούμε,ότι είναι ζήτημα πολιτικής Εξουσίας–άλλο τώρα ότι κάθε φορά μπορεί να

θίγεται ξεχωριστά και εντονότερα ένας συγκεκριμένος κλάδος (και το ζήτημα να εμφανίζεται άμεσα ως συνδικαλιστικό αυτού του κλάδου)]. Επομένως ΟΧΙ στην απολίτικη συνδικαλιστική κινητοποίηση. ΝΑΙ στην πολιτικοποίημένη κινητοποίηση και ας μην έχει σταγόνα συνδικαλισμού.