ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ: Η αντιμετώπιση των Ναρκωτικών είναι πολιτικό πρόβλημα συστημικού επιπέδου -Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης 

520

%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82

Άρθρο που δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της «ΝΗΣΙΩΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ» του Σαββάτου 3 Νοεμβρίου 2018

Τελευταία βλέπουμε, ότι το πρόβλημα των Ναρκωτικών ξεπέρασε τα όρια της Δημοσιογραφίας και της Αστυνομίας και έγινε αντικείμενο ακόμη και της Λογοτεχνίας!

Προφανώς δεν πρόκειται να λύσει το πρόβλημα των Ναρκωτικών η Λογοτεχνία, γιατί το πρόβλημα των Ναρκωτικών δεν είναι απλά (πρόβλημα) κοινωνικό, για να λυθεί μέσω της ευαισθητοποίησης.

Τα Ναρκωτικά με την έννοια της αντιμετώπισης τους είναι πρόβλημα πολιτικό, που δεν μπορεί να λυθεί στα πλαίσια του παρόντος Συστήματος.

Με το παρόν άρθρο, θ’ αναδείξουμε την πολιτική συνιστώσα του ζητήματος

1) Το αυτονόητο δεν είναι πάντα αληθινό       

Θεωρείται ως Άγια Αλήθεια ότι η πρόληψη είναι πιο αποτελεσματική  από την καταστολή.

Η πραγματικότητα έχει ως εξής:

Η πρόληψη είναι ένα ισχυρό όπλο αντιμετώπισης των Ναρκωτικών, αλλά δεν είναι τόσο ισχυρό ώστε να λύσει το πρόβλημα των Ναρκωτικών.

Η καταστολή είναι ένα ισχυρό όπλο αντιμετώπισης των Ναρκωτικών, αλλά ούτε αυτή μπορεί να λύσει το πρόβλημα των Ναρκωτικών.

Ποιό από τα δύο όπλα είναι ισχυρότερο; Δεν υπάρχει απάντηση.

Αν η καταστολή διεξάγεται από ένα διεφθαρμένο Κράτος ,είναι τυπική, γραφειοκρατική και υποκριτική δηλ. αναποτελεσματική.

Αν η καταστολή υπερβεί κάποια όρια, πιο πολύ θα κινδυνεύσει η (αστική) κοινοβουλευτική Δημοκρατία, παρά η διακίνηση των Ναρκωτικών.

Η πρόληψη δεν μπορεί να υπερβεί ορισμένα όρια:Θα ξεκινάει από την απλή συμβουλή και θα φτάνει μέχρι την κινητοποίηση κάποιων πρωτοπόρων ευαίσθητων ακτιβιστών (=την συλλογική δράση μιας μερίδας πολιτών),

Τόσο η πρόληψη, όσο και η καταστολή είναι αναγκαίες, αλλά ούτε η μια, ούτε η άλλη είναι ικανή .Ούτε καν ο συνδυασμός τους, γιατί δεν αντιμετωπίζονται οι αιτίες της διάδοσης των Ναρκωτικών.

 2) Η αιτία της απαγόρευσης των  Ναρκωτικών 

Tα Ναρκωτικά απαγορεύονται από την Νομοθεσία του όποιου Αστικού Κράτους. Όχι φυσικά από αγάπη και φροντίδα για την κοινωνία . Ο λόγος της γενικής απαγόρευσης των Ναρκωτικών είναι ο εξής:

Η χρήση των Ναρκωτικών απαξιώνει την Εργασία. Πρέπει να υπάρξει Παραγωγή για την κοινωνία—πρέπει να υπάρξει Υπεραξία  για το Αφεντικό.

Όμως η απόδοση του ναρκομανούς Εργάτη είναι τόσο μικρή, που όχι μόνο δεν παράγει Υπεραξία για το Αφεντικό, αλλά δεν ικανοποιεί, ούτε την Αξία της Εργατικής  Δύναμης.

Αν ο ναρκομανής είναι ένας ή δύο ή τρείς, το Αφεντικό τους διώχνει και προσλαμβάνει άλλους, που του βγάζουν αρκετή Υπεραξία.

Όταν όμως η διάδοση των Ναρκωτικών παίρνει μαζικές διαστάσεις, τότε γεννιέται κοινωνικό πρόβλημα δηλ. χτυπιέται η ίδια η βάση του καπιταλιστικού Συστήματος (=δεν μπορεί να γίνει συγκέντρωση κεφαλαίου από συσσώρευση Υπεραξίας).

Διά ταύτα το Αστικό Κράτος απαγορεύει τα Ναρκωτικά, για να σώσει το ίδιο το Σύστημα.

 3) Οι αιτίες της προσφοράς Ναρκωτικών

Α) Ο πρώτος (και κύριος) λόγος είναι ο εξής:

Κίνητρο της καπιταλιστικής παραγωγής είναι το μέγιστο κέρδος.

Η καπιταλιστική παραγωγή έχει ένα μέσο ποσοστό κέρδους (διαφορετικά θα έπεφταν όλοι πάνω στον κλάδο με το μεγαλύτερο κέρδος). Το σημειώνουμε α%.

Το παράνομο εμπόριο των Ναρκωτικών δεν υπόκειται στους Νόμους της Αγοράς (λόγω της παρανομίας) και μπορεί να έχει κέρδος πολλαπλάσιο. Το σημειώνουμε 10α%.

Αφού κίνητρο της καπιταλιστικής παραγωγής είναι το μέγιστο κέρδος, σε κάποια στιγμή σπάνε οι ενδοιασμοί της παρανομίας και ένα μέρος των καπιταλιστών κρατάει ένα μέρος του κεφαλαίου του για επένδυση στο εμπόριο των Ναρκωτικών.

Β) Ένας δεύτερος λόγος διάδοσης των Ναρκωτικών είναι η πλήρης καταστροφή της παραγωγικής βάσης κάποιων χωρών από την Αποικιοκρατία και τους ιμπεριαλιστικούς (και συνεπαγόμενα: εθνικοαπελευθερωτικούς και τρομοκρατικούς) πολέμους, που αυτές οι χώρες δεν μπορούν να παράγουν τίποτε άλλο πέρα από Ναρκωτικά [Αφγανιστάν-όπιο, Κολομβία-Βολιβία -κόκα]

4) Οι αιτίες της ζήτησης των Ναρκωτικών

Α) Στον καπιταλισμό δεν μπορεί να υπάρξει σταθερή και μόνιμη Εργασία.Υπάρχει μια μόνιμη Ανεργία της τάξης του 4 με 5%, που σε περιόδους κρίσης μπορεί συνολικά να γίνει 30% και  ειδικά στους νέους μπορεί να ξεράσει το 50%.

Ιδιαίτερα οδυνηρή είναι η απλή Εργασία των σπουδαστών με σύνθετη Εργασία. Μπορεί κάποιοι να έχουν μεταπτυχιακό και απασχολούνται σε σουβλατζίδικα.

Τότε ο κόσμος των νέων καταρρέει και στην απελπισία τους αναζητούν τεχνητό παράδεισο στα Ναρκωτικά.

Β) Στον καπιταλισμό δεν μπορούν να υπάρξουν πρότυπα ζωής ακόμα και στον κύκλο της Άρχουσας Τάξης.

Τα παιδιά βλέπουν πώς συσσωρεύεται το χρήμα, πώς το ξοδεύει ο μπαμπάς και πού γυρνάει τα βράδια η μαμά.

Είναι μια κοινωνία σε κατάσταση παρακμής.

Τα Ναρκωτικά είναι μια διέξοδος.

Επομένως υπάρχει και προσφορά και ζήτηση στα Ναρκωτικά.

5) Η αντιμετώπιση των Ναρκωτικών 

Για ν’ αντιμετωπισθεί η διάδοση των Ναρκωτικών, χρειάζεται ν’ αντιμετωπισθούν οι αιτίες της προσφοράς και της ζήτησης Ναρκωτικών. Όμως αυτές οι αιτίες είναι δεμένες με το Σύστημα.

Μπορούμε να έχομε καπιταλισμό χωρίς το κίνητρο του μεγίστου κέρδους; ασφαλώς όχι!

Μπορούμε να φτιάξουμε καπιταλισμό  χωρίς πολεμικές παρεμβάσεις στο εξωτερικό και στο εσωτερικό με σταθερή Εργασία στη βάση  των δεδομένων σπουδών; Ασφαλώς όχι!

Μπορούμε να φτιάξουμε καπιταλιστικό κράτος αδιάφθορο για να έχουμε αποτελεσματική καταστολή; Ασφαλώς όχι:

Μπορεί να εμπιστευθεί ο λαός μια υπέρμετρη αστυνομική καταστολή; Ασφαλώς όχι: Με πρόσχημα την καταστολή των Ναρκωτικών ο διεφθαρμένος κατασταλτικός μηχανισμός θα καταλύσει κάθε έννοια Δημοκρατίας.

Διά ταύτα το πρόβλημα των Ναρκωτικών είναι άλυτο στα πλαίσια του Συστήματος.

Κάποιος ΟΚΑΝΑ θ απασχολεί κάποιους ακτιβιστές και κάποιοι ποιητές θα συγκινούν τις ευαίσθητες κυρίες σε κάποιες συγκεντρώσεις διακοπής της καθημερινής ανίας τους.