Το τέλος της Αγ.Μέρκελ: Οι λεπτές ισορροπίες των φοβερών αντιθέσεων διαταράχτηκαν -Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης

197

%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82

Άρθρο που δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της «ΝΗΣΙΩΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ» του Σαββάτου 10 Νοεμβρίου 2018

Η Αγ.Μέρκελ τελειώνει πολιτικά: Κρατάει όσο κρατάει ο Κυβερνητικός Συνασπισμός και από κει κα πέρα γίνονται εκλογές χωρίς αυτήν.

Το τέλος της εποχής Μέρκελ έγινε φανερό τόσο από τις γενικές εκλογές παλιότερα, όσο από τις τοπικές πιο πρόσφατα.

Το πρόβλημα είναι ποιές είναι οι αιτίες του τέλους της εποχής Μέρκελ (κυβερνάει ήδη 13 χρόνια και διεμόρφωσε την ΕΕ, όπως την ξέρουμε).

Αυτό θα είναι ακριβώς το θέμα του σημερινού μας άρθρου

 1) Η διεύθυνση της ΕΕ ως πρώτη αιτία 

Για να έχει η Άγ.Μέρκελ σταθερό εκλογικό σώμα, έπρεπε να υπάρχουν οι εξής ισορροπίες:

α) Η Άγ.Μέρκελ να διευθύνει τόσο καλά την ΕΕ, ώστε να μην προκαλεί κοινωνικο-πολιτικές αναστατώσεις στις διάφορες χώρες της ΕΕ και να κινδυνεύει η συνοχή της ΕΕ, που είναι η βάση της ευημερίας της Γερμανίας (διά της συγκεντροποιήσεως του κεφαλαίου από τις χώρες της Νότιας και Ανατολικής Ευρώπης προς την Γερμανία)

β) Αυτή η διεύθυνση της ΕΕ από την Άγ.Μέρκελ έπρεπε να είναι συγχρόνως αρκούντως προσοδοφόρα για την Γερμανία, καθ’ ότι για την Γερμανία το πρόβλημα δεν είναι μια ευημερούσα ΕΕ, αλλά μια ευημερούσα Γερμανία στα πλαίσια μιας ήσυχης και υπάκουης στην Γερμανία ΕΕ.

γ) Το όφελος της Γερμανίας από την διεύθυνση της ΕΕ (από την Άγ.Μέρκελ), θα έπρεπε να διαμοιράζεται στις κοινωνικές τάξεις της Γερμανίας όχι μονόπλευρα προς την μεριά των Τραπεζιτών (της  Γερμανίας), αλλά πιο συνετά ( για δίκαια στον καπιταλισμό είναι ανόητο  να συζητάμε), ώστε το βιοτικό επίπεδο του Γερμανικού λαού να ανεβαίνει με την πάροδο του χρόνου [κι ας κατεβαίνει των άλλων λαών της ΕΕ].

Εδώ η Άγ. Μέρκελ τα έκανε «θάλασσα»»

Όχι μόνο δεν πήρε μέτρα τιθάσευσης της αγριότητας των Νόμων του καπιταλισμού, αλλ απεναντίας τους άνοιγε το δρόμο συνειδητά και σχεδιασμένα για να εξαθλιώσουν την Ευρώπη.

Το αποτέλεσμα ήταν να πλουτίσουν οι Τραπεζίτες της Γερμανίας, να δυστυχήσουν οι λαοί της Ευρωπαϊκής Περιφέρειας, ενώ ο Γερμανικός λαός να περιοριστεί στ αποφάγια από το πλούσιο τραπέζι της εκμετάλλευσης των λαών της ΕΕ.

Διά ταύτα το τέλος της εποχής Άγ.Μέρκελ ήταν πια προσδιορισμένο και καταδικασμένο [μιλάμε για το τέλος της διεύθυνσης Μέρκελ και όχι προσωπικά για το τέλος της καριέρας της Άγ.Μέρκελ=δεν μπορεί πια ο διάδοχος της Άγ.Μέρκελ να κυβερνήσει όπως η Μέρκελ].

  2) Το μεταναστευτικό ως δεύτερη αιτία 

Η διεύθυνση του μεταναστευτικού έπρεπε να γίνει ως εξής:

Η διαμόρφωση και η ενίσχυση των τρομοκρατικών ομάδων στη  Συρία έπρεπε να τηρει κάποια μέτρα μιας ήπιας πίεσης προς τον Πρέδρο Άσαντ, έτσι ώστε να τρομάξουν και να φύγουν από τη Συρία τα σπουδασμένα στρώματα με την σύνθετη εργατική δύναμη, που θα ικανοποιούσε τις ανάγκες της Γερμανικής  Οικονομίας σε επιστημονικο-τεχνικό προσωπικό συν ένα μέρος απλών εργατών, τόσων ώστε να λειτουργήσουν εκβιαστικά στα συνδικαλιστικά αιτήματα των Γερμανών εργατών.

Αντίθετα το Δυτικό Επιτελείο (επομένως και η Άγ.Μέρκελ) οδήγησε το τρομοκρατικό ισλαμικό κύμα μέχρι τον παραλογισμό με την αυταπάτη της ανατροπής του προέδρου Άσαντ.

Αυτή η υπέρμετρη παρακίνηση του ισλαμικού τρομοκρατικού κύματος κατάστρεψε τη Συρία, προκάλεσε μεταναστευτικόκύμα εκατομμυρίων προσφύγων, που πλημμύρισε την ΕΕ.

Αυτή η πλημμύρα των μεταναστών στη Γερμανία οδήγησε σε υπερκάλυψη των αναγκών της Γερμανικής Παραγωγής ,σε εκτόπιση των Γερμανών εργατών από τις δουλειές τους, σε προβλήματα μαζικής κοινωνικής περίθαλψης και τελικά σε κοινωνικές αντιπαραθέσεις άγριας μορφής.

Το μεταναστευτικό προκάλεσε φόβους διάλυσης της κοινωνικής συνοχής και της εθνικο-πολιτιστικής ταυτότητας στους συντηρητικούς Γερμανούς και επομένως σε φυλετικές συγκρούσεις.

Όταν η Άγ.Μέρκελ αποφάσισε ν’ ανακόψει το κύμα των μεταναστατών, το μόνο που κατάφερε ήταν να πνίξει με απελπισμένα πλήθη μεταναστών τις Νότιες χώρες και πριν απ όλα την χώρα μας [και επειδή τα ίδια έκαναν οι Δυτικοί προς την κατεύθυνση της Λιβύης] και την Ιταλία.

Συνολικά η κατάσταση οδηγήθηκε σε γενική κατακραυγή κατά του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών και σε σχηματισμούς ομάδων κρατών στα πλαίσια της ΕΕ για ν αντιμετωπισθεί η καταστροφή της Ευρωπαϊκής Περιφέρειας.

3) Ο εμπορικός πόλεμος ως τρίτη αιτία

 Η Άγ. Μέρκελ έπρεπε να καταλάβει ότι από τη στιγμή που η Κίνα έγινε οικονομική υπερδύναμη και η Ρωσία αναστηλώθηκε και αποτελεί πολεμική υπερδύναμη (και πολύ περισσότερο που αυτές οι δυό συντονίζονται) η Αμερικάνικη προστασία στην Ευρώπη αργά ή γρήγορα θα έπαιρνε τέλος.

Τέλος επομένως στην εποχή που τα γερμανικά προιόντα ανεμπόδιστα  πουλιόντουσαν στις ΗΠΑ και κάποιος άλλος (=οι ΗΠΑ) πλήρωνε τις πολεμικές δαπάνες της Γερμανίας για να μπορεί η Γερμανία από τη μια ν’ αναχαιτίζει τη Ρωσία ως δυνητικό εχθρό και από την άλλη να κρατά ένα σχετικά υψηλό βιοτικό επίπεδο για το λαό της και να συντηρεί την σταθερότητα του Συστήματος.

Τώρα η Άγ.Μέρκελ (και ο όποιος διάδοχος της) από τη μια θα στριμωχτεί οικονομικά με τον εμπορικό πόλεμο του Ντ.Τραμπ και από την άλλη ν’ ανεβάσει τις πολεμικές δαπάνες στο 3,5 % του εθνικού εισοδήματος (ή να τα βρεί με τη Ρωσία—με ό,τι αυτό θα σημαίνει για την σταθερότητα του Συστήματος στην Γερμανία και την ΕΕ)

 4) Οι προοπτικές της ΕΕ 

Ήδη τονίσαμε ότι δεν πρόκειται για τέλος  της καριέρας της Άγ.Μέρκελ, αλλά για τέλος εποχής του τρόπου διεύθυνσης της ΕΕ, που γινόταν μέχρι τώρα, που τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της είναι τα εξής:

α)  Άγρια εκμετάλλευση των λαών της ΕΕ με την Νεοφιλελεύθερη Οικονομία (=με ελεύθερο τον καπιταλισμό να κινηθεί αυθόρμητα δηλ. να προκαλεί κοινωνική πόλωση και γενική εξαθλίωση)

β) Ένα Διευθυντήριο να κυβερνάει την ΕΕ αυταρχικά [με ένα τυπικό Ευρωκοινοβούλιο χωρίς καμιά Εξουσία] υπακούοντας μόνο στους Τραπεζίτες της Γερμανίας. Από κει και πέρα μπαίνει το πρόβλημα: υπάρχει άλλος τρόπος  διεύθυνσης της ΕΕ, που να φέρει καλά αποτελέσματα για την ΕΕ; Οι Ευρωλάγνοι πιστεύουν ότι υπάρχει ο Σοσιαλδημοκρατικός δρόμος.

Ο Αινστάιν είπε κάποτε: «Δύο πράγματα είναι άπειρα: Το Σύμπαν και η ανθρώπινη βλακεία. Αλλά για το πρώτο δεν είμαι πολύ σίγουρος