%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82

Στις 13/1/2019 ο Π.Καμένος δηλώνει,ότι λόγω της Συμφωνίας των Πρεσπών(που στο μεταξύ ψηφίστηκε από την Βουλή των Σκοπίων με την αναγκαία πλειοψηφία ,χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αυτή είναι η βούληση της βόρειας γείτονος χώρας) αποχωρεί από την Κυβέρνηση και καλεί τους δικούς του στην Κυβέρνηση να κάνουν το ίδιο (ματαίως ,βεβαίως βεβαίως!).

Την ίδια ημέρα ο Πρωθυπουργός Αλ.Τσίπρας δηλώνει,ότι θα ζητήσει ψήφο Εμπιστοσύνης από την Βουλή και ότι ελπίζει να συγκεντρώσει 151,δηλ.απόλυτη πλειοψηφία,παρόλο που και με 120 ψήφους μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά.

Σκοπός του Αλ.Τσίπρα είναι να κυβερνήσει μέχρι τον Οκτώβρη για να προλάβει η παροχολογία ν’ ανατρέψει τα δημοσκοπικά δεδομένα.

Η Αξιωματική Αντιπολίτευση (αν όχι όλη η Αντιπολίτευση) χαρακτηρίζει την κίνηση Π.Καμένου «κακοστημένο θέατρο»
Σκοπός του σημερινού άρθρου μας είναι ν’ αποδειχθεί,ότι η κίνηση Π.Καμένου δεν είναι θέατρο,αλλά κακή πολιτική πραγματικότητα με θεατρικά χαρακτηριστικά.

Τα θεατρικά χαρακτηριστικά είναι συνέπεια της κακής πολιτικής πραγματικότητας.

1) Θέατρο και Πολιτική

Με την πιο ευρεία έννοια θέατρο είναι στο σύνολο της η Αστική Πολιτική.

Όπως στο θέατρο,έτσι και στην Αστική Πολιτική τα δρώντα πρόσωπα υποδύονται ρόλους (χωρίς να είναι υποχρεωτικό να ταυτίζονται με τουςρόλους που παίζουν–και η χρήση του ρήματος «παίζω» αυτό υπονοεί)

Παράδειγμα: Ο Π.Καμένος παίζει τον ρόλο του πατριώτη Δεξιού πουκαλείται να διαφυλάξει την ακεραιότητα της Χώρας ,ενώ ο Αλ.Τσίπρας παίζει το ρόλο του Αριστερού που καλείται να σώσει τον Ελληνικό λαό και κατ επέκταση όλους τους Βαλκανικούς λαούς.Ποιά είναι η διαφορά του θεάτρου από την Αστική Πολιτική;

Στο θέατρο είναι δεδομένο,ότι άλλη είναι η προσωπικότητα του ηθοποιού,που παίζει ένα ρόλο και άλλη η προσωπικότητα που αναδύεται από τον ρόλο αυτό.Στην Αστική Πολιτική είναι αδιευκρίνιστο κατά πόσον ο πολιτικός ταυτίζεται ως χαρακτήρας και προσωπικότητα με τον ρόλο που παίζει.

Πιο συγκεκριμένα: δεν έχουμε καμιά εγγύηση ότι ο Π.Καμένος είναι ο Πατριώτης που εμφανίζεται στην Πολιτική,ούτε έχουμε κάποια βεβαίωση,ότι ο Αλ.Τσίπρας είναι Αριστερός και όχι άνθρωπος των ΗΠΑ,που είναι στημένος από τους ξένους για ν’ αποκοιμίζει τον ελληνικό λαό με σοσιαλδημοκρατικές φαντασιώσεις και να τον αποτρέπει από την μαζική,οργανωμένη και μαχητική κινητοποίηση.


2) Η συγκεκριμένη (και υποθετική ) θεατρική παράσταση

Αν θεωρήσουμε ότι η κίνηση Π.Καμένου είναι θέατρο,η ουσία της κατηγορίας αυτής συνίσταται στο εξής: Ο Π.Καμένος παραχωρεί στον Αλ.Τσίπρα τόσους ψήφους βουλευτών,όσους του χρειάζονται για να 
συγκεντρώσει τους 151 και ο ίδιος (με τους υπόλοιπους)αποχωρεί για διατηρήσει την εμφάνιση του ασυμβίβαστου Πατριώτη,για να μπορεί να διατηρήσει την πολιτική του παρουσία.

Υπάρχει όμως και η άλλη ερμηνεία: Όσοι φίλοι του Π.Καμένου έμεινανστην Κυβέρνηση,είναι απλά αποστάτες που πρόδωσαν τον Αρχηγό τους για να κρατήσουν έστω για λίγους μήνες τις έδρες τους (με πιθανές  υποσχέσεις για την επόμενη περίοδο μέσα στα πλαίσια του ΣΥΡΙΖΑ)
Με την πρώτη υπόθεση πρόκειται για συγκεκριμένο θέατρο στα πλαίσια του γενικώτερου πολιτικού θεάτρου της Αστικής Πολιτικής,ενώ στην δεύτερη υπόθεση πρόκειται για εκμαυλισμό της πολιτικής ζωής ,που είναι τόσο συνήθης στο καπιταλιστικό Σύστημα που να μην 
προκαλεί καμιά αίσθηση.Υπάρχει και η ενδιάμεση θεωρία που εμείς υποστηρίζουμε:Οι συνεργάτες του Π.Καμένου,που μένουν στην Κυβέρνηση είχαν την προδιάθεση ν’ αποστατήσουν και ο Π.Καμένος με τα λόγια του και την στάση τους ενθάρρυνε στην κίνηση τους.Έτσι,λοιπόν,έχουμε μισή αποστασία με μισό θέατρο.

3) Το πιο θεατρικό χαρακτηριστικό (η αλλαγή στο σενάριο)

Η αποχώρηση Π.Καμένου θέατρο μπορεί να μην είναι ,αλλά θεατρικάστοιχεία έχει.Θ’ αναφέρουμε το πιο βασικό στοιχείο.
Μέχρι πρότινος το σενάριο ήταν το εξής:

α) Ο Π.Καμένος καταψηφίζει την Συμφωνία των Πρεσπών και παραιτείται από την Κυβέρνηση,αλλά ως ομάδα συνεχίζουν να στηρίζουν την Κυβέρνηση και επομένως η Κυβέρνηση συνεχίζει μέχρι τον Οκτώβρη.Ακόμα και αν μπορούσε ν’ αμφισβητηθεί η απόλυτη πλειοψηφία της Κυβέρνησης στην Βουλή,αυτός δεν ήταν λόγος να πέσει η Κυβέρνηση.Ο  Κ.Μητσοτάκης αμφισβητούσε αν υπάρχει απόλυτη πλειοψηφία για την Κυβέρνηση,αλλά και πέραν αυτού και ανεξαρτήτως αυτού,υπήρχε πολιτικό ζήτημα,εφ’ όσον η συνεργασία με τους ΑΝΕΛ θεωρείται διαλυμένη.

Από την άλλη ο Αλ.Τσίπρας καλούσε τον Κ.Μητσοτάκη να καταθέσει 
πρόταση μομφής (βεβαιος ων,ότι αποκλείεται λόγω της στήριξης του Π.Καμένου,η πρόταση μομφής να πάρει 151 ψήφους).

Όταν όμως έγιναν συμφωνίες και συναλλαγές και μετρήθηκαν τα «κουκιά»για την Κυβέρνηση,τότε ο Αλ.Τσίπρας θυμήθηκε,ότι όντως υπάρχει πολιτικό πρόβλημα και μονομιάς έγινε υπερευαίσθητος και δηλώνει,ότι θα ζητήσει καθαρές εξηγήσεις από τον Π.Καμένο .Αν ο Π.Καμένος δεν στηρίζει την Κυβέρνηση,τότε η Κυβέρνηση ζητάει ψήφο Εμπιστοσύνης από την Βουλή με την απαίτηση να είναι τουλάχιστον151 οι θετικές ψήφοι.Τότε ο Π.Καμένος τα γυρίζει και δηλώνει: Στηρίζω την Κυβέρνηση ,εκτός εάν η ψήφος για τις Πρέσπες συνδεθεί με την ψήφο Εμπιστοσύνης. Στη συνέχεια ο Π.Καμένος διαπιστώνει ότι υπάρχει μια έστω έμμεση σύνδεση ψήφου για τις Πρέσπες και ψήφου Εμπιστοσύνης και δηλώνει πια καθαρά,ότι δεν στηρίζει την Κυβέρνηση.Τότε πια ο Αλ.Τσίπρας ζητάει ψήφο Εμπιστοσύνης από τη Βουλή.

4) Η τακτική Αλ.Τσίπρα

Τις ψήφους ο Αλ.Τσίπρας δεν τις έχει στη τζέπη του και επομένως αύριο Τετάρτη (16/1/2019) μπορεί να φέξει ο,τιδήποτε.Υπάρχει επομένως ένα ρίσκο και γι αυτό η τακτική Αλ.Τσίπρα συνίσταται στο εξής:

Α) Αν ο Αλ.Τσίπρας πιάσει τους 151,σε 10 μέρες το πολύ βάζει σε ψηφοφορία την Συμφωνία των Πρεσπών και ελπίζει να ψηφιστεί με ακόμα μεγαλύτερη πλειοψηφία. 
Φυσικά φορτώνεται ένα πολιτικό κόστος λόγω της πίεσης των ΗΠΑ και της ΕΕ.Ελπίζει όμως με μια παροχολογία που θα κρατήσει μέχρι τον Οκτώβρη καιμια υποσχεσιολογία για 4 χρόνια ν ανατρέψει υπέρ αυτού τα δημοσκοπικά αποτελέσματα.

Β) Αν παρ’ όλα αυτά δεν πιάσει τις 151 ψήφους,τότε προκηρύσσει Εκλογές.Τότε δύο τινά θα συμβούν: ή τις κερδίζει ο Αλ.Τσίπρας,οπότε θέτει το θέμα των Πρεσπών στην επόμενη Βουλή ερμηνεύοντας την Εκλογή του ως δημοψήφισμα υπέρ της Συμφωνίας των Πρεσπών,ή τις χάνει και φορτώνεται την «καυτή πατάτα» ο Κ.Μητσοτάκης.

Ο Κ.Μητσοτάκης τότε θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση γιατί κατ’ εντολή ΗΠΑ και ΕΕ είναι υποχρεωμένος να κάνει κυβίστηση (=κωλοτούμπα) και από εθνικιστής αντίπαλος της Συμφωνίας να ξεγυμνωθεί ως συμβιβασμένος υπέρμαχος της Συμφωνίας χάνοντας κάθε εκτίμηση στο λαό με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται αυτό για την τύχη της Κυβέρνησης του και της καριέρας του.