Ανάπτυξη της Χώρας: “Βγαίνουμε στις Αγορές” + (υπο)κατώτατος μισθός-Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης

1550
%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82

Αφού έληξε το ζήτημα του “Μακεδονικού” (και για να ξεχαστεί το ζήτημα του”Μακεδονικού”) κυρίαρχο θέμα στην Ελληνική δημοσιογραφία (και δη της ΕΡΤ) μας προέκυψε (=το έσπρωξαν να μας προκύψει) το ζήτημα της Ανάπτυξης της Χώρας.

Οι πολλές αναλύσεις περί του εστί “Ανάπτυξη”λείπουνε (αν πολυσκέφτεται ο λαός δεν είναι καλό για τους Αφεντάδες).

Συζήτηση γίνεται κυρίως για συγκεκριμένα οικονομικά θέματα από τα οποία τα πιο συχνά αναφερόμενα (διαβάζετε: διατυμπανιζόμενα)είναι η έξοδος της Χώρας στις Αγορές με μικρά επιτόκια (=της τάξης του 3,7%) και η αύξηση του κατώτατου μισθού με την συνοδεία  της κατάργησης του υποκατώτατου μισθού των νέων Εργατών.
Είτε τονίζεται, είτε υπονοείται, η συζήτηση αυτή θέλει να διακηρύξει ,ότι αρχίζει η Ανάπτυξη της Χώρας.

Αυτό είναι λοιπόν το αντικείμενο του σημερινού μας άρθρου: Αφού εξηγήσουμε τι σημαίνουν για το λαό μας : Βγαίνουμε στις Αγορές και αύξηση του κατώτατου μισθού με κατάργηση του υποκατώτατου,θα προχωρήσουμε στην απόρριψη της αστικής αντίληψης για την Ανάπτυξη της Χώρας και στη συνέχεια θα προσπαθήσουμε στο μέτρο του δυνατού να εξηγήσουμε  τι επιστημονικά είναι Ανάπτυξη της Χώρας(αν σκέφτεται ο λαός ,είναι καλό για τη Χώρα).


1) “Βγαίνουμε στις Αγορές” 
Α) Βγαίνουμε στις Αγορές σημαίνει ότι το Κράτος εκδίδει ομόλογα στην Ελεύθερη Αγορά με ένα υποφερτό επιτόκιο (=γύρω στο 3,5%). Αυτό πολιτικά μεταφράζεται ότι η Χώρα έγινε αρκούντως οικονομικά ισχυρή και δεν χρειάζεται Ευρωπαική προστασία ή εγγύηση ή καθημερινό έλεγχο και επομένως οι ιδιώτες ή διάφορες κερδοσκοπικές Εταιρείες μπορούν να μας δανείζουν με χαμηλό επιτόκιο (ακριβώς γιατί δεν πρέπει ν’ ανησυχούν αν στο δοσμένο χρόνο μπορούν να πάρουν τα λεφτά τους με τους σχετικούς τόκους (πιο σωστά:γιατί ξέρουν ότι από τον καθημερινό έλεγχο των Θεσμών δεν γλυτώνουμε, μόνο που τώρα θα γίνεται άτυπα αυτός ο έλεγχος της Οικονομίας μας).
Το άριστο θα ήταν να μην χρειάζεται να δανείζεται η Χώρα,ούτε από την ΕΕ με Μνημόνια και Μέτρα,ούτε από τους κερδοσκόπους της Διεθνούς Αγοράς,αλλά το κακό δεν βρίσκεται στο ,ότι είμαστε αναγκασμένοι να δανειζόμαστε,αλλά στην αξιοποίηση που γίνεται των δανεισμένων χρημάτων.Από μόνος του ο δανεισμός δεν συνιστά καμιά Ανάπτυξη (μπορεί να σημαίνει και το αντίθετο της).Για να σημαίνει ο δανεισμός Ανάπτυξη,πρέπει με τη λήξη του ομολόγου,η Χώρα να μπορεί όχι μόνο να πληρώσει το ομόλογο,αλλά επί πλέον με την αξιοποίηση αυτών των χρημάτων να έχει αυξηθεί ο Εθνικός Πλούτος της Χώρας ,τόσο ώστε η ανάγκη για νέο δανεισμό ή να εκλείψει ή έστω να είναι πολύ μικρότερη.Αυτό δεν μπορεί να ισχύει γιατί  τα συγκεντρωμένα λεφτά από τα ομόλογα θα πάνε για αναχρηματοδότηση του Χρέους και όχι για Διευρυμένη Αναπαραγωγή.
 Επομένως δεν μπορούμε να μιλάμε για Ανάπτυξη ,επειδή βγήκαμε στις Αγορές,

2) (Υπο)κατώτατος μισθός

Αν η Κυβέρνηση έλεγε,ότι αυξάνοντας τον κατώτατο μισθό ,χωρίς να φτάνουμε το προδομένο νούμερο των 751 Ευρώ το μήνα και καταργώντας τον αισχρό υποκατώτατο μισθό (πόσα άραγε; μήπως 380 Ευρώ;) είμαστε σε κατεύθυνση ευμενούς κοινωνικής αποδοχής (=ξεκολλάμε κάπως από την κοινωνική εξαθλίωση),δεν θα είχαμε αντίρρηση.Αν όμως η Κυβέρνηση διακηρύσσει,ότι αυτή η κίνηση είναι σε πορεία Ανάπτυξης (ή το χειρότερο ότι από μόνη της συνιστά Ανάπτυξη),απλά πικρά γελάμε.Ο πρώην κατώτατος μισθός των 751 Ευρώ ήταν η Αξία της Εργατικής Δύναμης με την έννοια που δίνει ο Καρλ Μαρξ στο “Κεφάλαιο” [Εργατική Δύναμη είναι η συνολική Αξία των προϊόντων,που πρέπει να καταναλώσει ο Εργάτης,για να μπορεί να συνεχίσει την επομένη την παραγωγική διαδικασία στο ίδιο επίπεδο απόδοσης].Επομένως όταν ο κατώτατος μισθός με τα Μνημόνια και τα Μέτρα πέφτει στα 570 Ευρώ,σημαίνει,ότι ο Εργάτης πληρώνεται κάτω από την Αξία της Εργατικής Δύναμης με αποτέλεσμα να επέρχεται φθορά της εργασιακής ικανότητας του Εργάτη,που σε προοπτική σημαίνει πρόωρη γήρανση και πρόωρη απόλυση από τη δουλειά (και συντόμευση της βιολογικής ζωής).Κατά μείζονα λόγο το πιο πάνω συμπέρασμα ισχύει για τον υποκατώτατο μισθό.Αλλά  ισχύει και με το νέο κατώτατο μισθό (=κάπου εκεί στα 650 Ευρώ–εάν και εφ όσον δίνεται,λόγω ελλιπούς εργασιακού ελέγχου εκ μέρους του Αστικού Κράτους).Επομένως ακόμα και με τις αυξήσεις του Αλ.Τσίπρα δεν αποκαθίσταται η Αξία της Εργατικής Δύναμης,το οποίο σημαίνει ότι συνθλίβεται η κύρια παραγωγική Δύναμη (=ο Άνθρωπος,το Εργατικό Δυναμικό).Άρα δεν μπορούμε να μιλάμε για κίνηση Ανάπτυξης (για κίνηση κοινωνικής πρόνοιας ίσως).
Το πιο πάνω συμπέρασμα βγαίνει χωρίς να λογαριάσουμε,ότι μειώνονται μια σειρά φορολογίες για τους εργοδότες,που τα ελλείποντα χρήματα του Προϋπολογισμού τα φορτώνονται οι Εργάτες με την έμμεση φορολογία και την μείωση του αφορολόγητου ορίου.

3) Η Αστική αντίληψη για την Ανάπτυξη
Ο αστός οικονομολόγος όταν μιλάει για Ανάπτυξη εννοεί αύξηση της κερδοφορίας του Κεφαλαίου,αν είναι δυνατό με την ίδια Τεχνολογία δηλ. με εντατικοποίηση και συμπύκνωση της Εργασίας.Ο αστός οικονομολόγος σκέφτεται με αντικοινωνικό τρόπο.Αν η πιο πάνω διέξοδος αύξησης της κερδοφορίας του Κεφαλαίου εξαντληθεί,τότε εισάγεται νέα Τεχνολογία,οπότε αυξάνεται η παραγωγικότητα της Εργασίας.Πλην όμως όλο το όφελος πηγαίνει στον καπιταλιστή (γιατί μειώνεται σχετικά το μέρος της Αξίας που παίρνει ο Εργάτης=ο Εργάτης παίρνει τον ίδιο μισθό,αλλά οι πωλήσεις αυξάνονται)Αν και αυτή η διέξοδος εξαντληθεί γίνεται Διευρυμένη Αναπαραγωγή (επέκταση του Εργοστασίου ή περισσότερα Εργοστάσια) ,που το μόνο όφελος του Εργάτη είναι ότι θα έχομε μικρότερη Ανεργία και μπορεί ν απαιτήσει μέσω του Συνδικαλισμού καλύτερο μισθό (εάν και εφ όσον)
Την αστική αντίληψη την απορρίπτουμε,απλούστατα γιατί ο πλουτισμός μιας ομάδας κοινωνικών παρασίτων δεν είναι το ιδανικό της ζωής μας.Άρα μπορεί να έχουμε αύξηση της κερδοφορίας του Κεφαλαίου,αλλά επειδή δεν έχομε άνοδο του βιοτικού επιπέδου της κοινωνίας,εμείς αυτήν την Ανάπτυξη την λοιδορούμε (και φυσικά την πολεμάμε).


4) Τι είναι επιστημονικά η Ανάπτυξη;

Aνάπτυξη της Χώρας είναι η αύξηση των εθνικών (1) παραγωγικών δυνάμεων με ταυτόχρονη βελτίωση των παραγωγικών σχέσεων (2),εάν και εφ’ όσον στοχεύουν και πετυχαίνουν άνοδο του βιοτικού και πολιτιστικού επιπέδου (3)του λαού και αύξηση της αυτονομίας και επάρκειας της Χώρας στα ζωτικά είδη τις πρώτες ύλες και τις ενεργειακές πηγές΄(4).

Επεξηγήσεις:Το (1) το προσθέτουμε για να τονίσουμε,ότι θέλουμε εθνική Ανάπτυξη με εθνικοποιημένες παραγωγικές Δυνάμεις και όχι εγκατάσταση Πολυεθνικών Εταιρειών,που ανά πάσα στιγμή μπορεί να φύγουν.Το (2) διευκρινίζει,ότι δεν ζητάμε Ανάπτυξη με ιδιώτες κεφαλαιούχους,που σκοπό έχουν το προσωπικό τους κέρδος και αδιαφορούν για τις συνθήκες Εργασίας.Το (3) το προσθέτουμε για να τονίσουμε,ότι οι εργαζόμενοι πρέπει να πληρώνονται όχι με βάση την Αξία της Εργατικής τους Δύναμης (όπως την αναφέραμε 
προηγούμενα),αλλά με βάση το δοσμένο ιστορικά επιτευχθέν στο κόσμο βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο.Το (4) το προσθέτουμε για να τονίσουμε,ότι δεν νοείται Ανάπτυξη Χώρας,αν αυτή δεν μπορεί να θρέψει τον πληθυσμό της σε δύσκολες συνθήκες αποκλεισμού,ή πολέμου.Μπορεί κανείς ν απορήσει: Μα αυτές οι απαιτήσεις είναι ασύμβατες με το Σύστημα;!Η απάντηση μας είναι: Δεν μιλάμε εκ μέρους του Συστήματος!