Δημοτικές Εκλογές: Ο ρόλος της προσωπικότητας των υποψηφίων έχει πέσει πολύ χαμηλά- Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης

1421
%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82

Αφορμή για το σημερινό μας άρθρο αποτέλεσε η Συνέντευξη του πρώην Δημάρχου Γ.Ρούσσου στο ΑΙΓΑΙΟ TV στις 9-2-2019.

Σε σχετική ερώτηση της δημοσιογράφου  ο Γ.Ρούσσος δήλωσε την προτίμηση του για τη θέση του Δημάρχου προς ένα παλιό του συνεργάτη .

Τον συγκεκριμένο υποψήφιο τον πρότεινε για τα προσωπικά του χαρίσματα. Για τα προσωπικά χαρίσματα του συγκεκριμένου υποψηφίου εμείς όχι μόνο δεν έχουμε αντίρρηση,αλλά επικροτούμε και επαυξάνουμε.

Το πρόβλημα όμως είναι αλλού: Πόσο μετράνε σήμερα τα προσωπικά χαρίσματα για μια μια επιτυχημένη Δημαρχία;!

Σήμερα οι αντικειμενικές καταστάσεις είναι τόσο δύσκολες και δρουν τόσο ασφυκτικά,στις όποιες κινήσεις του Δημάρχου,ώστε να είμαστε βέβαιοι,ότι το τελικό αποτέλεσμα της πιο στέρεα διαμορφωμένης (αποφεύγουμε τον όρο “ολοκληρωμένης”,που μας οδηγεί εκτός Συστήματος) θα είναι πολύ-πολύ μικρό, πολύ μικρότερο από τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της κοινωνίας της σημερινής Εποχής.Αυτό ακριβώς θ’ αποδείξουμε με το σημερινό μας άρθρο.

  1) Η σχετική αυτοτέλεια των  (νησιώτικων) Δήμων

Η αντικειμενική βάση στην οποία στηριζόταν η αποτελεσματικότητα των χαρισμάτων των προσωπικοτήτων των Δημοτικών παραγόντων (=Δημάρχου και Δημοτικών Συμβούλων της Δημοτικής Συμπολίτευσης) ήταν η αυτοτέλεια των Δήμων και δη των νησιωτικών.

Ως αποτέλεσμα της αυτοτέλειας (=χάρις στην αυτοτέλεια) οι Δημοτικοί παράγοντες είχαν την δυνατότητα ν αναπτύξουν τις πρωτοβουλίες τους και τα χαρίσματα τους.

Από την κατάσταση των υποδομών και της Οικονομίας του Δήμου εύκολα μπορούσε να κρίνει κανείς την προσωπικότητα των Δημοτικών παραγόντων.

Ως εκ τούτου η προεκλογική εκστρατεία ξεκινούσε από την διαφήμιση της προσωπικότητας του Δημάρχου (και συνολικά του ψηφοδελτίου του συγκεκριμένου Δημάρχου).

Πάντα όμως αυτή η αυτοτέλεια ήταν σχετική.

Η σχετικότητα αυτή ξεκινούσε  από την ανάγκη της Εθνικής Αγοράς της Χώρας για μια ολόπλευρη Ανάπτυξη της Οικονομίας της Χώρας,που σήμαινε αλληλεξάρτηση των Οικονομιών της Χώρας,που με τη σειρά της σήμαινε,ότι παρά την Αναρχία της καπιταλιστικής Οικονομίας ο κάθε Δήμαρχος αντικειμενικά πιεζόταν προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις της Οικονομίας,που αντανακλούσαν τις δυνατότητες και τις ανάγκες του συγκεκριμένου Δήμου και επομένως μιας κι εξ Αρχής υπήρχε περιορισμός του ρόλου της προσωπικότητας των Δημοτικών παραγόντων (=ποτέ ο ρόλος των προσόντων του Δημάρχου δεν ήταν ο καθοριστικός παράγοντας της Ανάπτυξης του Δήμου).

2) Ο Δήμος είχε δοτό κλάσμα Εξουσίας

Ο μεγάλος όμως περιορισμός της αυτοτέλειας των Δήμων ήταν το γεγονός,ότι ο Δήμος δεν είχε δική του Εξουσία,ούτε είχε ποτέ επαρκή οικονομικά μέσα για να κάνει αυτά που ήθελε ο Δήμαρχος (Γιαυτό πολλές πρωτοβουλίες και ιδέες ευφάνταστων Δημάρχων έμειναν μετέωρες)

Ο Δήμος εξαρτιόνταν πάντα από την Κυβέρνηση και τις Κρατικές χρηματοδοτήσεις (τις τακτικές και θεσμοθετημένες καλώς–τις έκτακτες κακώς).

Κατά συνέπεια ένας ρεαλιστής (=κονφορμιστής) διαδρομιστής σε κυβερνητικά και κομματικά γραφεία Δήμαρχος ,μπορούσε να ήταν πιο επιτυχημένος από τον πλέον προικισμένο με πνευματικές και ψυχικές αρετές,που δεν φιλούσε τις “κατουρημένες ποδιές” των κυβερνητικών παραγόντων του Αστικού Κράτους για να παράξει έργο για τον Δήμο του.

3) Ο περιορισμός από την ΕΕ

 Ο περιορισμός από τις κρατικές χρηματοδοτήσεις έγινε εντονότερος με την ενσωμάτωση της Χώρας στην ΕΕ. Τώρα άρχισαν οι χρηματοδοτήσεις όχι μόνο να έχουν την άδεια της ΕΕ,αλλά επί πλέον να προσδιορίζονται προς συγκεκριμένες κατευθύνσεις, ακριβώς γιατί η ΕΕ έκρινε το ποσόν και την κατεύθυνση της χρηματοδότησης στη βάση των γενικότερων συμφερόντων των Ευρωπαικών Μονοπωλίων και όχι των συγκεκριμένων μικρών εθνών και πολύ περισσότερο των μικρών Δήμων αυτού.

Έτσι,λοιπόν,μπορούσε να κάνει έργο ο Δήμαρχος που δεν κούνησε το δακτυλάκι του,αλλά απλά έδωσε στις ανάλογες Δημοτικές Υπηρεσίες (ή στις ανάλογες Εταιρείες) τις γραπτές εντολές της ΕΕ για συγκεκριμενοποίηση στις συνθήκες και τα δεδομένα του δοσμένου Δήμου.

Η πιο αηδιαστική περίπτωση παρέμβασης της ΕΕ έγινε με την συνέργεια των Ευρωλάγνων πολιτικών του ΠΑΣΟΚ για άμεση υποταγή των νησιώτικων Δήμων με τα κέντρα της ΕΕ παρακάμπτοντας το περιφρονητικά λεγόμενο “Αθηναικό Κράτος”.

4) Η οικονομική Κρίση

Α) Το μεγάλο κτύπημα δόθηκε από την οικονομική Κρίση της Χώρας,όπου το μόνο που μπορούσε να χρηματοδοτήσει το Ελληνικό Κράτος ήταν τα τοκοχρεολύσια του προς την ΕΕ και τις Τράπεζες της.

Η Δημοτική Ανάπτυξη αναβλήθηκε για καλύτερες εποχές.

Β) Η δεύτερη φάση του μεγάλου κτυπήματος δίνεται με την γενικότερη συστημική Κρίση όχι πια μόνο οικονομική ή πολιτιστική, αλλά πάνω απ όλα πολιτική ,υπαρξιακή.

Μ’ αυτή την Κρίση η ΕΕ αντιμετωπίζει φυγόκεντρες διαλυτικές τάσεις και η προσπάθεια του Διευθυντηρίου των Βρυξελλών είναι να διασωθεί έστω ο Άξονας Γερμανίας-Γαλλίας για μια άλλη ΕΕ προσαρμοσμένη σε μια άλλη γεωπολιτική πραγματικότητα,σε ένα άλλο διεθνή συσχετισμό Δυνάμεων.

Υπ’ αυτές τις συνθήκες το να μιλάμε για επίδραση των χαρισμάτων ενός υποψηφίου Δημάρχου στην Ανάπτυξη του Δήμου,προκαλεί ένα πικρό χαμόγελο.

5) Η πολιτικοποίηση των Δημοτικών Προγραμμάτων

Όλοι αυτοί οι περιορισμοί της προσωπικότητας των Δημοτικών παραγόντων κατέβασαν πολύ χαμηλά τον ρόλο της προσωπικότητας στην εξέλιξη των Δημοτικών πραγμάτων.

Τότε επήλθε μια ποιοτική Αλλαγή της συνολικής Συνείδησης των Δημοτικών παραγόντων (ευτυχώς όχι ακόμη της κοινωνικής Συνείδησης) : Να νομίζουν ως συμφέρον του Δήμου το συμφέρον της Οικονομικής Ολιγαρχίας και δη της ξένης (=Δυτικής=Ευρωπαικής και Αμερικάνικης).

Η πιο έκδηλη περίπτωση αυτής της παρακμής της Πολιτικής Συνείδησης είναι η συνειδητή και σχεδιασμένη Ιδιωτικοποίηση των Δημοτικών Υπηρεσιών.

Οι ξένοι θέλουν να μετατρέψουν τους Δήμους σε πειραματόζωα της Ιδιωτικοποίησης της Κρατικής Περιουσίας και εντέλλονται Ιδιωτικοποιήσεις στους Δήμους :στους Δήμους κρίνονται οι νευρικές αντοχές των Δημοτών στην καταλήστευση της Δημοτικής Περιουσίας.

Όπου αυτές οι αντοχές είναι μικρές (ή για να πέσει η Ιδιωτικοποίηση στα μαλακά) εφευρίσκουν το σχήμα : Διατήρηση της Δημοτικής Περιουσίας με αντίστοιχη εφαρμογή των Νόμων της Αγοράς και διαμορφώνουν στο όνομα του Δήμου καπιταλιστικές Επιχειρήσεις.

Αυτό το κατάντημα δίνει και την λύση στην υποβάθμιση του ρόλου της προσωπικότητας των Δημοτικών παραγόντων: Να γίνει γενική πολιτικοποίηση των Δημοτικών ζητημάτων.

Τότε θα επέλθει η κοινωνικά αναγκαία αναβάθμιση του ρόλου της προσωπικότητας έστω λίγο από το τελικό πέσιμο.

Μαζί με την πολεμική των Ιδιωτικοποιήσεων προχωράμε σε

α) Πολεμική κατά της θεωρίας περί μη πολιτικού χαρακτήρα των Δημοτικών ζητημάτων

β) Πολιτικοποίηση των σχέσεων Δήμου και Δημοτών και στη συνέχεια Δήμων και Κυβέρνησης (=λαική κινητοποίηση για τα βασικά Δημοτικά θέματα με την συμμετοχή των Δημοτικών Συμβούλων)