7 Μαρτίου 1948: Απελευθέρωση της Δωδεκανήσου από την Τουρκο-Ιταλο-Γερμανο-Αγγλική Κατοχή.-Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης

1070

Η 7 Μαρτίου 1948 συμβατικά καθιερώθηκε ως ημέρα Ενσωμάτωσης της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα.

Η ενσωμάτωση της Δωδεκανήσου στην Ελλάδα αποφασίστηκε στο Συμβούλιο των υπουργών Εξωτερικών των τεσσάρων Συμμάχων στο Παρίσι στις 27/6/1946.

Από την παράδοση της Γερμανίας στις 8-9/5/1945 έως τις 31/3/1947 η Δωδεκάνησος βρισκόταν υπό Αγγλική Κατοχή.

Με το παρόν άρθρο θέλουμε ν’ αποδείξουμε δύο τινά:

Α) Οι Άγγλοι ήθελαν να κρατήσουν τα νησιά ως δικά τους και η απόδοση τους στην Ελλάδα έγινε με την καθοριστική παρέμβαση της Σοβιετικής Ένωσης στο Συμβούλιο των Συμμάχων ,που αναφέραμε προηγούμενα και 

 Β) Με την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ απαξιώνεται ο ιστορικός ρόλος του πατριωτικός Αγώνα (όχι ο ίδιος ο Αγώνας) των Δωδεκανησίων,γιατί :τι να προσκυνάμε το Διευθυντήριο των Βρυξελλών ως Έλληνες υποτελείς,τι να το προσκυνάμε ως Ιταλοί υποτελείς!


1) Η Αγγλική Κατοχή

Η Αγγλική κυριαρχία από τις 8/5/1945 έως τις 31/3/1947 είναι δεδομένη ως γεγονός,που δεν αμφισβητείται. Πού μπορεί να υπάρξει αμφισβήτηση;Μόνο στο εάν η Αγγλική κυριαρχία μπορεί να λέγεται Κατοχή ή Απελευθέρωση.

Εμείς την λέμε Κατοχή διότι:

 α ) Οι Άγγλοι διατήρησαν στο διάστημα της κυριαρχίας τους στη Δωδεκάνησοτην Ιταλική φασιστική Νομοθεσία και μάλιστα την συμπλήρωσαν επί το χειρότερον.

β) Ακριβώς επειδή η συμπεριφορά των Άγγλων ήταν κατακτητικού χαρακτήρα,συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία του ΚΚΕ στα τέλη του 1945 με αρχές του 1946 η ΕΜΠΑ ( Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο Πανδωδεκανησιακής Απελευθέρωσης),για να αμυνθεί η Δωδεκάνησος στην Αγγλική καταπίεση και ν’ ανοίξει ο δρόμος της ενσωμάτωσης με την Ελλάδα. Οι Άγγλοι φέρθηκαν πολύ σκληρά στους αγωνιστές της ΕΜΠΑ [το ίδιο σκληρά βέβαια φέρθηκε και η μετέπειτα Ελληνική Κυβέρνηση,αλλά αυτό ήταν στα πλαίσια του Ελληνικού Εμφυλίου Πολέμου,που είναι ένα άλλο θέμα].

γ) Με την λήξη της διάσκεψης του Παρισιού στις 27/6/1946 οι Άγγλοι έπρεπε να παραδώσουν τα νησιά στην Ελλάδα.Αντ’ αυτού κράτησαν την Κατοχή τους μέχρι τις 31/3/1947 (Αλλά και πάλιν ο Άγγλος Διοικητής παρέδωσε τις Βρεττανικές Δυνάμεις στον Έλληνα Διοικητή και όχι τα νησιά σε Ελληνική Δύναμη).Επομένως η Αγγλική βούληση για Κατοχή των νησιών δέον να θεωρείται δεδομένη.


2) Η Σοβιετική παρέμβαση

 Η Σοβιετική παρέμβαση (ανεξάρτητα από τις τακτικές και τις συγκεκριμένες επιχειρηματολογίες ένθεν και ένθεν) αποδεικνύεται από τα εξής:

α) Η βούληση των Άγγλων για μονιμοποίηση της Κατοχής των νησιών αποδείχθηκε από τα προηγούμενα. Οι ΗΠΑ ήσαν ο πιο στενός αδελφικός Σύμμαχος των Άγγλων και δεν είχαν καμιά διάθεση να χαλάσουν το χατήρι των Άγγλων.Η Γαλλία δεν πολέμησε τους Γερμανούς Ναζιστές.Χαριστικά την έβαλαν μεταξύ των νικητών οι ΗΠΑ και η Αγγλία. Δεν είχε το κύρος η Γαλλία ν’ αντισταθεί στην βούληση ΗΠΑ και Αγγλίας για Αγγλική Κατοχή της Δωδεκανήσου.

β) Παρ’ όλα αυτά η βούληση των Άγγλων για Κατοχή των νησιών ανατράπηκε! Ποιό το πολιτικό υποκείμενο της ανατροπής της βούλησης των Άγγλων για Κατοχήτων νησιών ; Δεν είναι οι ΗΠΑ,Δεν είναι η Γαλλία.Τι μένει να είναι ως υποκείμενοτης ανατροπής της βούλησης των Άγγλων; Μόνο η Σοβιετική Ένωση!

γ) Θέμα να δεχτεί η Σοβιετική Ένωση να πάει όλη η Δωδεκάνησος πεσκέσι στη Συμμαχία των Δυτικών δεν έμπαινε.Αν ΗΠΑ,Αγγλία και Γαλλία δεν αποφάσιζαννα παραδώσουν τα νησιά στην Ελλάδα,τα Δωδεκάνησα θ’ ακολουθούσαν την τύχητου Βερολίνου δηλ.θα μοιραζόντουσαν μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων.Μπροστά στον κίνδυνο η Σοβιετική Ένωση να πάρει έστω ένα νησί στο Αιγαίο,οι Δυτικοί προτίμησαν να τα δώσουν σε μια Ελλάδα,που έτσι κι αλλιώς την είχανστο χέρι. (όπερ έδει δείξαι).


3) Οι δύο κατηγορίες  Αγωνιστών

Όσους πάλαιψαν κατά της Ιταλοκρατίας τους χωρίζουμε σε δύο κατηγορίες:

Η μία κατηγορία πολεμούσε τους Ιταλούς όχι μόνο γιατί ήσαν Ιταλοί,αλλά και γιατί ήσαν φασίστες και ο Αγώνας τους ήταν σύμπλοκος και πατριωτικός και κοινωνικός.

Αυτοί οι Αγωνιστές της πρώτης κατηγορίας ακολούθησαν συνειδητά την Ιστορία της Χώρας (Δικτατορία της 4ης Αυγούστου,Φασιστική Κατοχή, Εμφύλιος,Μετεμφυλιακό Κράτος και Παρακράτος, Απριλιανή Δικτατορία,Ένταξη στην ΕΕ).

Αυτή η κατηγορία Αγωνιστών ηττήθηκε μεν,αλλά ο Αγώνας τους είναι ιστορικά δικαιωμένος  (έστω με αρνητικό τρόπο): Η Ελλάδα,που προέκυψε ήταν κακή ακριβώς γιατί αυτή η κατηγορία ηττήθηκε.

Η άλλη κατηγορία των καθαρών πατριωτών πολεμούσε τους Ιταλούς γιατί απλά ήσαν Ιταλοί και ήθελαν να διευθύνουν με τα δικά τους μέτρα και σταθμά μια Περιοχή,που με όλες τις παράμετρες ήταν Ελληνική.

Αυτή η κατηγορία προδόθηκε,γιατί παρ΄ όλο που νίκησε,η Ελλάδα με την Ιστορία που αναφέραμε προηγούμενα (σε παρένθεση) δεν ήταν αυτή που ονειρεύτηκαν.Αυτή η κατηγορία (προφανώς χαμηλής πολιτικοποίησης) μπορεί να μην καταλάβαινε(πάνω στον ενθουσιασμό της για Ένωση με την μητέρα Πατρίδα) τίποτε από  κίνημα με κοινωνικό περιεχόμενο. Γιαυτό αφήνουμε όλη αυτή την Ελληνική μεταπολεμική Ιστορία και στεκόμαστε μόνο σ’ αυτό που με όλα τα μέτρα και τα σταθμά καταλάβαιναν: την Ένταξη στην ΕΕ. Αυτή η κατηγορία των Αγωνιστών πολεμούσε τους Ιταλούς και βρίσκεται τώρα η Χώρα μας μαζί με την Ιταλία (και υπακούουν και οι δύο στην στην ηττημένη Γερμανία) στην ίδια διεθνή στάνη της ΕΕ.Πολέμησε για Ελλάδα και της βγήκε Ελληνική Επαρχία της ΕΕ .Γιαυτή την κατηγορία είναι ένα σοκ (ελληνιστί: νευροψυχικός συγκλονισμός).


4) Απαξιώνεται ο Αγώνας των καθαρών πατριωτών;

Το ότι προδόθηκε ο Αγώνας των καθαρών πατριωτών δεν σημαίνει ότι απαξιώνεται ιστορικά. Ο καθένας κρίνεται με βάση τα καθήκοντα που βάζει η Εποχή του στην περιοχή του.

Στην Δωδεκάνησο το ιστορικό καθήκον που έμπαινε ήταν εθνικοαπελευθερωτικό. Αυτό το καθήκον το πραγμάτωσαν και είναι δικαιωμένοι,γιατί έσπρωξαν τηνΔωδεκάνησο στο κανάλι της Ιστορίας που ακολουθούσε όλη η Ελλάδα.Αν η Ελλάδα στο σύνολο της δεν θέλησε εθνική αυτονομία,αλλά ένταξη στην ΕΕ, οι Αγωνιστές πατριώτες δεν έχουν καμιά ιδιαίτερη ευθύνη.Η Ιστορία όμως είναι αμείλικτη. Ναι μεν ο Αγώνας τους δεν απαξιώνεται,απαξιώνεται όμως η ιστορική τους προσφορά: Εν τάξει! μπράβο σας που αγωνιστήκατε και νικήσατε,αλλά τι αφήσατε στη νέα Γενιά; Μνημόνια,Μέτρα και Χρέη και Εθνική Υποτέλεια,όπου και το τελευταίο Νομοσχέδιο πρέπει να το εγκρίνει το Διευθυντήριο των Βρυξελλών με την δική του οπτική γωνία και τα συμφέροντα των Γερμανών Τραπεζιτών.

Σημασία τώρα πια έχει πόσοι από την νέα Γενιά που διαδέχτηκε τους καθαρούς πατριώτες της Ιταλοκρατίας,μπορούν να συνεχίσουν τον Αγώνα των πατεράδων και των παππούδων τους σε άλλη πια βάση δηλ.όχι μόνο έξω από την ΕΕ,αλλά και με μια Χώρα που να την κυβερνάει ο ίδιος ο λαός της και όχι μια παρασιτική αριστοκρατία Γραικύλων.