Γερμανικές αποζημιώσεις: Ευκαιρία ν’ απαλλαγούμε από το Χρέος- Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης

1460

Η Ελληνική Βουλή στις 17/4/2019 με μεγάλη πλειοψηφία ενέκρινε ψήφισμα για τις Γερμανικές αποζημιώσεις προςτη Χώρα μας,που αφορούν το κατοχικό Δάνειο και τιςκαταστροφές που προκάλεσαν τα Γερμανικά κατοχικά στρατεύματα στη Χώρα μας.

Παρόλο που η νομική πλευρά του θέματος είναι με την πλευρά της Χώρας μας (γιατί καμιά Ελληνική Κυβέρνηση δεν παραιτήθηκε ποτέ από τις Γερμανικές αποζημιώσειςκαι αντιστοίχως τα Γερμανικά νομικά επιχειρήματα περίδιαγραφής ή και μερικής εξόφλησης του χρέους της Γερμανίας δεν ευσταθούν),το ζήτημα εμείς θα το αντιμετωπίσουμε από πολιτικής πλευράς.

Η προτίμηση μας προς την πολιτική πλευρά δεν οφείλεται μόνο στο γεγονός,ότι δεν έχουμε νομικές γνώσεις,αλλά και στην πεποίθηση μας,ότι κορυφαία και κυρίαρχη μορφή κοινωνικής Συνείδησης είναι η Πολιτική (γιαυτό και τα πολύσοβαρά θέματα λύνονται με μόνο με πολιτικές αποφάσεις).

1) Ο Αλ.Τσίπρας κοροιδεύει τον κόσμο

Αν ο Αλ.Τσίπρας ήθελε να προωθήσει αποτελεσματικά το ζήτημα των πολεμικών αποζημιώσεων,θα το έκανε από την εποχή που η κ.Κωνσταντοπούλου με την σχετική Επιτροπή είχαν ολοκληρώσει το θέμα.Αντ’ αυτού όχι μόνο πέρασαν τρία χρόνια πλήρους αδιαφορίας,αλλά επί πλέον η κ.Κωνσταντοπούλου έφυγε και από Πρόεδρος της Βουλής και από την Βουλή και από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή θα ήταν η ανταμοιβή της κ.Κωνσταντοπούλου,αν το έργο της είχε πολιτική σημασία για τον Αλ.Τσίπρα;

Τώρα η υπόθεση ξανάρχεται στο προσκήνιο.Μπροστά στην κ.Μέρκελ ο Αλ.Τσίπρα δεν έθεσε το θέμα,απλώς το υπενίχθη,έτσι ώστε η κ.Μέρκελ να κάνει ότι δεν το άκουσε (Το έθεσε όμως σαφώς ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας).

Τώρα που είναι προεκλογική περίοδος και ο Αλ.Τσίπρας καίγεται να καλύψει την δημοσκοπική διαφορά με την ΝΔ,θέτει ξανά αυτό το ζήτημα με σαφή τρόπο.Άλλο όμως είναι να θέτει κανείς το ζήτημα με σαφή τρόπο και άλλο είναι να το θέτει με σοβαρό τρόπο (για ειλικρινή τρόπο δεν συζητάμε).Η έλλειψη σοβαρότητας έγκειται στο ότι δεν συνδέεται (=δεν συμψηφίζεται) το θέμα των αποζημιώσεων με το Χρέος και αυτό δείχνει, ότι η επανεκκίνηση του θέματος των αποζημιώσεων είναι για τα μάτια του κόσμου στην προεκλογική περίοδο.


2) Η λογική του συμψηφισμού

Ήδη θέμα πολεμικών αποζημιώσεων από την Γερμανία έχει θέσει η Πολωνία.Τώρα το θέτει και η Ελλάδα,Πόσα ζητάειη Πολωνία δεν ξέρουμε,ενώ η Ελλάδα ζητάει 300 δις Ευρώ δηλ.ποσό συγκρινόμενο με το Ελληνικό Χρέος (370 δις Ευρώ).Επομένως συνειρμοί αποζημιώσεων και Χρέους  γενιώνται αυτόματα από τα ίδια τα μεγέθη .Μένει η πολιτική βούληση.Με βάση την λογική του Αλ.Τσίπρα εμείς μια φτωχή Χώρα αδιαλείπτως θα πληρώνουμε το Χρέος που δημιούργησεη παρασιτική και Άρχουσα (ως προς εμάς) Τάξη και συγχρόνως υποτελής ως προς τους ξένους,ενώ η μεγάλη και ισχυρή οικονομικά Χώρα μπορεί ούτε καν να συζητάει για τα χρέη της. Ήτοι το δικό μας Χρέος θα πληρώνεται και το δικό τους θα υποβάλλεται προς συζήτηση,χωρίς καν να συζητιέται.Αυτό πραγματικά σημαίνει «δεν γίνεται συμψηφισμός αποζημιώσεων και Χρέους».

Ο συμψηφισμός έχει και μια ιδεολογική διάσταση: Προτείνονταςσυμψηφισμό είναι σαν να αναγνωρίζουμε την νομιμότητα του Χρέους. Με βάση την νομική λογική,μπορεί το Χρέος να το δημιούργησε μια ελίτ (Αριστοκρατία) με σπατάλες και διαφθορά,πλην όμως το χρωστάει η Ελλάδα,γιατί στο όνομα της Ελλάδας χρεωνόταν η Άρχουσα Τάξη από τις Τράπεζες του Εξωτερικού.Γιαυτό εμείς θέλουμε το πρόβλημα να λυθεί πολιτικά.Είμαστε υπέρ της μονομερούς διαγραφής του Χρέους και είναι ανακολουθία να ζητάμε συμψηφισμό ενός Χρέους,που δεν το αναγνωρίζουμε με τις αποζημιώσεις που τις προβάλλουμε.Η Πολιτική καλείται να επενδύσει νομικά και λογικά τις απαιτήσεις της,αλλά δεν εξαντλείται η Πολιτική σε νομικά και λογικά σχήματα.Η καλύτερη νομική επένδυση που προτείνεται για να απεμπλακεί το θέμα από νομικές και λογικές αντιφάσεις είναι η εξής:Αναστέλλεται η πληρωμή του Χρέους μας μέχρι να υπάρξει Συμφωνία Ελλάδας-Γερμανίας για τις αποζημιώσεις.

3) Λεφτά από την Γερμανία δεν παίρνουμε

Παρ όλο που δεν αναγνωρίζουμε το Ελληνικό Χρέος και προτείνουμε την μονομερή διαγραφή του,επειδή πρακτικά με αστική Κυβέρνηση στην Ελλάδα ,δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο,βλέπουμε με κατανόηση ένα συμψηφισμό Χρέους και  Γερμανικών αποζημιώσεων.Στον συμβιβασμό αυτόν (με την μορφή που δώσαμε πιο πάνω της αναστολής του Χρέους μέχρις υπογραφής Συμφωνίας),καταλήγουμε ξεκινώντας από την εκτίμηση,ότι λεφτά από την Γερμανία δενπρόκειται να πάρουμε [επομένως να τους πληρώνουμε κι από πάνω μέσω της εξόφλησης του Χρέους είναι πολιτική βλακεία (χωρίς αυτό να σημαίνει,ότι οι πολιτικοί μας είναι βλάκες)].

Οι λόγοι που δεν πρόκειται να πάρουμε λεφτά από την Γερμανία είναι δύο:

α) Το ποσό είναι τεράστιο και δεν τρελλάθηκαν οι Γερμανοί Τραπεζίτεςνα φτωχύνουν (κατά τι) για το χατήρι της Χώρας μας.Το ζήτημα αυτό γίνεται σοβαρότερο,γιατί οι Γερμανοί δεν κατάστρεψαν μόνο την Ελλάδα,αλλά και όλη την Ευρώπη.Αν διαφανεί,ότι η Ελλάδα μπορεί να πάρει λεφτά από την Γερμανία,θα τρέξουν όλες οι χώρεςτης Ευρώπης να ζητάν αποζημιώσεις.Τότε πια η Γερμανία ακόμα κι αν δεν χρεοκοπήσει,δεν θα μπορεί να είναι πια ηγέτις χώρα της ΕΕ.

β) Αν υποθέσουμε,ότι η Γερμανία πληρώνει Γερμανικές αποζημιώσεις,είναι σαν να παραδέχεται ,ότι είναι διάδοχος Χώρα της Χιτλερικής Γερμανίας.Τότε δικαιώνεται έμπρακτα η θεωρία μας,ότι ο Ναζισμός είναι παιδί του καπιταλισμού και ότι είναι συγκυριακό θέμα (και όχι ιδεολογικό) αν η Γερμανία έχει αυταρχικό ή κοινοβουλευτικό καθεστώς.Μετά από παρόμοιους συλλογισμούς σε μαζική κλίμακα η Γερμανίαδεν θα μπορεί να σταθεί με το απαιτούμενο κύρος στην ΕΕ.Διά ταύτα η Μέρκελ (και είμαστε βέβαιοι,ότι και ο διάδοχος της) ούτε καν συζητάει το θέμα των αποζημιώσεων στην Ελλάδα.Αυτή η συλλογιστική ούτε κατ ελάχιστο δεν μειώνει την πολιτική σημασία του ψηφίσματος της Ελληνικής Βουλής,γιατί και μόνο,ότι ψηφίστηκε το σχετικό ψήφισμα (και πολύ περισσότερο αντο ζήτημα το θέσει ο Αλ.Τσίπρας στην Κυβέρνηση της Γερμανίας),είναι μια ηθική δικαίωση για τα θύματα του Ναζισμού στην Ελλάδα.

 
4) Γεωπολιτικό όφελος για τους αντιπάλους της ΕΕ

Η Ελλάδα αντιπαρατίθεται στην ηγέτιδα δύναμη της ΕΕ την Γερμανία,γεγονός που από μόνο του έχει την πολιτική σημασία.Και άλλες χώρες θ’ ακολουθήσουν το παράδειγμα της Ελλάδας και θα διευρυνθεί μια γενικότερη αντιπαράθεση των χωρών της έναντι της ηγέτιδας δύναμης της ΕΕ.Άρα μπαίνει θέμα αναδόμησης της ΕΕ,διαδικασία που δεν μπορεί να την ανθέξει η ΕΕ (=η διάλυση της είναι πιο πιθανή από την ανασυγκρότηση της ΕΕ σε άλλη βάση).Ο ταυτισμός στην πράξη (έστω κι αν αυτός καθημερινά εξορκίζεται)της σημερινής κοινοβουλευτικής Γερμανίας με την αυταρχική Γερμανία του παρελθόντος γίνεται παράγοντας μαζικής πολιτικοποίησης των λαών της Ευρώπης.

Αν λάβουμε υπ όψη μας,ότι η σημερινή Ρωσία δοξάζει το Σοβιετικό παρελθόν της και διακηρύσσει προς κάθε πλευρά,ότι είναι διάδοχος της Σοβιετικής Ένωση [πρόσφατη δημοσκόπηση τουδημοσκοπικού γραφείου Λεβάντα-τσέντρ έδειξε ότι το 70%των Ρώσων πολιτών βλέπουν θετικά τον ρόλο του Ιωσήφ  Στάλιν],ενώ αντίθετα η σημερινή Γερμανία ντρέπεται για το ναζιστικότης παρελθόν,όλες οι θεωρίες περί «τι φασισμός-τι κομμουνισμός’διαλύονται