Δημοτικές Συμπράξεις: Η Δεξιά φοβάται και το είδωλο της λαϊκής διακυβέρνησης- Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης

1220

Μπροστά μας έχουμε το ΦΕΚ 134,Τεύχος Πρώτο,Άρθρο 1.[το εκτυπώσαμε από την ηλεκτρονική έκδοση www.kalymnos-news.gr]

To άρθρο 1 αφορά την Σύμπραξη δημοτικών και περιφερειακών παρατάξεων (εμείς θα γράψουμε μόνο το «δημοτικών» και αρκεί αυτό για τα συμπεράσματα μας,γιατί το «περιφερειακών»  λέει τα ίδια)

1) Το άρθρο 1       

α) Απόσπασμα Α» Δύο ή περισσότερες παρατάξεις μπορούν να συμπράττουν,εφ’ όσον μια απ’ αυτές είναι η παράταξη με την οποία έχει εκλεγεί ο δήμαρχος».

Το πρώτο απόσπασμα του άρθρου 1 κρύβει όλη την ουσία της σκέψης της ΝΔ για τα Δημοτικά ζητήματα και συγχρόνως αποτελεί το κυριότερο στοιχείο της μετάλλαξης της Απλής Αναλογικής σε Ενισχυμένη.

Με την λογική της ΝΔ υπάρχουν δύο ειδών (διαφορετικής ποιότητας) Παρατάξεις: Μία Παράταξη προνομιούχα και αυτόφωτη,από την οποία πρέπει να ξεκινάει κάθε συνεργασία (αυτή είναι η Παράταξη του Δημάρχου ανεξάρτητα από το ,αν θα είναι η μεγαλύτερη ή όχι)) και οι άλλες οι κοινές , οι ετερόφωτες,που παίρνουν φως συνεργασίας από την Παράταξη του Δημάρχου.

Αυτός ο χωρισμός των Παρατάξεων σε προνομιούχα και κοινές από μόνος του καταργεί την Απλή Αναλογική και μάλιστα εκ των υστέρων.Η Δημοκρατία (προφανώς με την έννοια της Αστικής Δημοκρατίας) επιβάλλει μια διαδικασία ανάλογη με εκείνη των Εθνικών Εκλογών,όταν δεν υπάρχει Κόμμα με απόλυτη πλειοψηφία εδρών: Να αναλαμβάνει την πρωτοβουλία της Σύμπραξης Παρατάξεων η πιο μεγάλη σε έδρες Παράταξη και εάν αποτύχει ν αναλαμβάνει την πρωτοβουλία η δεύτερη σε αριθμών εδρών Παράταξη κλπ

Εάν καμία Παράταξη δεν καταφέρει να σχηματίσει πλειοψηφική Παράταξη,τότε σχηματίζονται ή δεν σχηματίζονται μειοψηφικές Συμπράξεις,οπότε πλέον η τύχη της κάθε πρότασης κρίνεται στην Συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου.

β) Απόσπασμα Β» Το πρακτικό για την σύμπραξη υποβάλλεται οποτεδήποτε εντός της θητείας της δημοτικής αρχής και δεν ανακαλείται,συνυπογράφεται δε τουλάχιστον από την απόλυτη πλειοψηφία των μελών της κάθε παράταξης που συμπράττει και κατατίθεται στον πρόεδρο του δημοτικού συμβουλίου»

Έτσι και σχηματισθεί πρακτικό Σύμπραξης δεν μπορεί πια ν’ ανακληθεί!Δηλ. είναι δεδομένη η ταυτότητα των προβλημάτων του Δήμου,είναι δεδομένος τρόπος σκέψης της κάθε Παράταξης και έτσι δεν θα έχουν ούτε περαιτέρω προβληματισμούς,ούτε περαιτέρω συγκρούσεις (προφανώς υπάρχει άνωθεν εγγύηση ) και έτσι οι υπογραφές και η Σύμπραξη είναι πια αμετάκλητες. 

Η βούληση της ΝΔ είναι να σχηματισθεί οπωσδήποτε μια πλειοψηφία.

γ) Απόσπασμα Γ»Από την κατάθεση του πρακτικού οι συμπράττουσες παρατάξεις λογίζονται ενιαία παράταξη,η οποία υπεισέρχεται σε όλα τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συμπραττουσών παρατάξεων και λογίζεται ως η παράταξη με την οποία εξελέγη ο δήμαρχος,για την εφαρμογή των σχετικών διατάξεων»

Αυτή η Σύμπραξη των Παρατάξεων έτσι και σχηματισθεί λογίζεται πλέον ως η Παράταξη του Δημάρχου.Έτσι λοιπόν ο Δήμαρχος ξεκινώντας με μια Παράταξη (όχι υποχρεωτικά την μεγαλύτερη) μπορεί να βρεθεί με 2,3,ή και 4 Παρατάξεις ενωμένες υπό τις εντολές του.

Μ’ αυτό το τρόπο θα έχουμε αντί για Δημοτικό Συμβούλιο Δημαρχικό Συμβούλιο.Εδώ έχει ξεπεραστεί και η Ενισχυμένη Αναλογική. Η Ενισχυμένη Αναλογική εξασφαλίζει πλειοψηφία στην μεγαλύτερη Παράταξη, τώρα η ΝΔ εξασφαλίζει για τον Δήμαρχο Σύμπραξη Παρατάξεων.


2) Η Τοπική Αυτοδιοίκηση ως είδωλο λαϊκής διακυβέρνησης              

α) Η  Τ.Α. ως λαϊκή διακυβέρνηση.

Σε σχέση με την Εθνική Κυβέρνηση η Τοπική Αυτοδιοίκηση έχει μια ποιοτική διαφορά,που συνίσταται στην αμεσότητα της  με το λαό.Ας δούμε την αντιπαράθεση βουλευτή από τη μια και Δημάρχου από την άλλη.Ο βουλευτής έχει ένα αντικείμενο,που ανεξάρτητα από τον τόπο προέλευσης του με μιας συσχετίζεται με το σύνολο της Χώρας δηλ. με ένα περιβάλλον,που είναι αρκετά απόμακρο από το περιβάλλον που τον ψήφισε.Ο βουλευτής επειδή σχετίζεται με τα θέματα της Χώρας εξ αντικειμένου σχετίζεται με την Οικονομική και Πολιτική Αριστοκρατία της Χώρας και διαμορφώνει μια κουλτούρα η ουσία της οποίας είναι: Πώς να συζευχθούν τα συμφέροντα των ανθρώπων που τον ψήφισαν (δηλ. της κοινωνίας που τον ψήφισε) με τα συμφέροντα μιας μικρής Αριστοκρατίας του Πλούτου που διαφεντεύει την Χώρα (υπακούοντας σε μια Πολιτική που κυριαρχεί στην Χώρα–χωρίς ν’ αποκλείεται και η άμεση σύνδεση του με την Ολιγαρχία του Πλούτου ).Αυτή η σύζευξη συμφερόντων στα λόγια είναι εύκολη και έτσι απλά διακηρύσσεται (περί Δημοκρατίας,συμφερόντων του Ελληνικού λαού κλπ–‘τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα…» ,που λέει και το λαϊκό άσμα).

Στην πράξη όμως αυτή η σύζευξη είναι δύσκολη, γιατί πρέπει να φαίνεται ο λαός κυρίαρχος ,ενώ αυτή η διακήρυξη πρέπει πρακτικά να μεταλλάσσεται ακριβώς στο αντίθετο της: σε υποταγή στην Αριστοκρατία της Χώρας.Από κει και πέρα τα συμφέροντα της Χώρας και της εγχώριας Αριστοκρατίας πρέπει να ιδωθούν κάτω από το πρίσμα της ξενικής επικυριαρχίας της Χώρας.Όλη αυτή η διαδικασία όπου το μαύρο γίνεται άσπρο μια φορά σε Εθνική και δύο φορές σε τοπική κλίμακα,απαιτεί και διαμορφώνει εξ αντικειμένου μια ορισμένη κουλτούρα μέσω διδασκαλιών,νουθεσιών,εξαγορών και εκβιασμών.Ακριβώς αυτή η κουλτούρα κάνει τον βουλευτή απόμακρο και αποκομμένο από την βάση που τον ψηφίζει.Για τον Δήμαρχο της μικρής ιδιαίτερα κοινωνίας τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά: Από τη μια μόνιμα βρίσκεται με το κοινό που τον ψήφισε και από την άλλη  δεν θ’ ασχοληθεί με κρίσιμα θέματα της Χώρας,δεν θα έρθει σ επαφή μετ Αφεντικά της Χώρας και θα προχωράει πάνω σε μια Νομοθεσία,που την έχουν ψηφίσει οι βουλευτές και όχι το Δημοτικό Συμβούλιο.Πέραν τούτου ο λαός που τον ψήφισε (τον Δήμαρχο) μπορεί να παρακολουθεί λίγο-πολύ από κοντά όλες τις Δημοτικές διαδικασίες και μέσω των Δημοτικών Συμβούλων σε καθημερινή βάση να έχει επαφή με την πορεία της Δημοτικής Διεύθυνσης.Ο βουλευτής ψηφίζει Νομοσχέδια,που είναι ήδη αποφασισμένα,ήδη σχεδιασμένα και αν κάτι μένει γι αυτόν,είναι μια διατύπωση καλύτερη,που να καλύπτει την ταξική ουσία του Νομοσχεδίου και να είναι τόσο περίπλοκη,που κανείς απ’ αυτούς που τον ψήφισαν να μην καταλάβει τίποτε,αν λάχει και έρθει κατά τύχη σ επαφή μ’ αυτό .Εξ όλων αυτών διαφαίνεται ο λαϊκός χαρακτήρας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης σε σχέση με τον απόμακρο  (και προφανώς αντιλαϊκό,αφού είναι ανεξέλεγκτος)χαρακτήρα της Εθνικής Κυβέρνησης 

 β) Η Τ.Α ως είδωλο (λαϊκής διακυβέρνησης)Το είδωλο της λαϊκής διακυβέρνησης προκύπτει από το γεγονός,ότι η Τοπική Αυτοδιοίκηση δεν δρα σε αυτόνομο,ελεύθερο χώρο,αλλά στη βάση των Νόμων της Εθνικής Κυβέρνησης και είναι υπό τον άμεσο έλεγχο και την οικονομική εξάρτηση των εκπροσώπων της Εθνικής Κυβέρνησης με θεσμικό ή άτυπο τρόπο.Συγχρόνως η Τοπική Αυτοδιοίκηση κινείται στα πλαίσια του αντιλαϊκού,καταπιεστικού και εκμεταλλευτικού Συστήματος (=η Τ.Α είναι αιχμάλωτη του καπιταλισμού). Διά ταύτα πνίγεται τελικά ο λαϊκός χαρακτήρας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και γίνεται ένα είδωλο λαϊκής διακυβέρνησης.


3) Η αυταρχική νοοτροπία της ΝΔ                                 

Όμως το είδωλο της λαϊκής διακυβέρνησης διατηρεί την μορφή της λαϊκής διακυβέρνησης (αυτή είναι και η έννοια του ειδώλου: Να μοιάζει και να συμβολίζει ένα πρότυπο απόμακρο πια).Επειδή το Σύστημα γενικά στην ΕΕ βρίσκεται σε μεγάλη κρίση,όχι μόνον ως ενοποιητικός θεσμός,αλλά και ως κοινωνικο-πολιτικό Σύστημα και επειδή στην Ελλάδα αυτή η σχέση με την ΕΕ είναι υποτακτική και επομένως αντιπαθής,τουλάχιστον για τη Χώρα μας η ΕΕ δεν αφήνει περιθώρια για παιχνίδια με τα είδωλα της λαϊκής διακυβέρνησης. Διά ταύτα όχι μόνον πρέπει ν αποκλείεται η λαϊκή διακυβέρνηση (γιατί άλλα θέλει ο λαός και άλλα οι Αφεντάδες του), αλλά ακόμα και το είδωλο της λαϊκής διακυβέρνησης δηλ. η Τοπική Αυτοδιοίκηση πρέπει να ξεθωριάσει,να μην θυμίζει τίποτε από λαϊκή διακυβέρνηση.Όλη η προσπάθεια των 12 άρθρων του ΦΕΚ 134,που αφορά την Τοπική Αυτοδιοίκηση συνίσταται στην απόσβεση κάθε ομοιότητας της Τοπικής Αυτοδιοίκησης με λαϊκή διακυβέρνηση.Διότι αν η Τοπική Αυτοδιοίκηση,έστω και ως είδωλο,κρατά ζωντανή την εικόνα της λαϊκής διακυβέρνησης,κάποιοι θα μπουν στον πειρασμό,ν ασχοληθούν όχι πια με τα είδωλα,αλλά με την πραγματική λαϊκή διακυβέρνηση σε Εθνική κλίμακα.Και τότε το Σύστημα «χάνει τ’ αβγά και τα καλάθια»