Η Απεργία της 24/9/2019: Οι προοπτικές του Ελληνικού Εργατικού Συνδικαλισμού- Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης.

1196

Στις 24/9/2019 γίνεται  Πανελλήνια Απεργία των Εργαζόμενων ενάντια στο Πολυνομοσχέδιο της Κυβέρνησης, στο βαθμό που αυτό αφορά τον Ελληνικό Εργατικό Συνδικαλισμό και γενικότερα τις εργασιακές σχέσεις.

Το Εργασιακό ζήτημα και το Συνδικαλιστικό Κίνημα στην Χώρα μας είναι η πιο ζωντανή απόδειξη της άκρας υποκρισίας του Ελληνικού Συντάγματος περί ισότητας των Ελλήνων πολιτών.Η Ελληνική κοινωνία είναι ταξική δηλ.ανισότιμη.Το Σύνταγμα προσπαθεί να κρύψει αυτήν την ανισότητα με μια δήθεν Νομοθεσία καθολικού χαρακτήρα και σε ορισμένους τομείς, όπως π,χ στις διάφορες γενικές Εκλογές (βουλευτικές.περιφερειακές,δημοτικές) , αυτό καλά το καταφέρνει και δίνει προς τα έξω την εικόνα,ότι όλοι οι Έλληνες είναι ίσοι.Εκεί που κυριολεκτικά ξεσκεπάζεται η υποκρισία της ισότητας είναι τα Εργασιακά θέματα και ο Εργατικός Συνδικαλισμός.Εκεί πια φαίνεται καθαρά μέσα από τις Νομοθετικές διατάξεις και πολύ περισσότερο από την πρακτική εφαρμογή τους, ότι η Ελλάδα χωρίζεται στα δύο: σε προνομιούχους, που τα έχουν όλα και νομοθετούνται τα συμφέροντα τους αποκτώντας ισχύ Δικαίου και στους αδικημένους,καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους, που ακριβώς αυτοί είναι που παράγουν τον πλούτο της Χώρας.Σκοπός του σημερινού άρθρου είναι με αφορμή την Γενική Απεργία της 24ης/9/2019 ν’ αναδείξει όχι πια την ολοφάνερη ταξική ανισότητα που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την διακηρυγμένη συνταγματικά ισότητα των Ελλήνων, αλλά τα στενά περιθώρια του Συνδικαλιστικού Κινήματος μέσα στα πλαίσια του Νόμου και της Τάξης να δώσει λύση για τους αδικημένους της Εποχής μας.


1) Τα χαρακτηριστικά του Ελληνικού Εργατικού Συνδικαλισμού        Α) Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια δεν υπήρξε ποτέ νόμιμη Εργατική Συνδικαλιστική Ηγεσία για να διευθύνει το Εργατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα. Αυτό που υπάρχει είναι ένα αντιδραστικό (μαύρο) μέτωπο Κυβέρνησης, Υπουργείου Εργασίας, Συνδικαλιστικού τμήματος της Ασφάλειας (που δεν ξέρουμε πώς σήμερα έχει εξελιχθεί π.χ ως Εργατική ΕΥΠ), των εξαγορασμένων από το Σύστημα εργατοπατέρων της ΓΣΕΕ και των χαφιέδων στο κάθε Εργοστάσιο που προσποιούνται τους Συνδικαλιστές και παίρνουν εντολές απ το Αφεντικό.

Β) Δεν υπάρχει Εργατικό Συνδικαλιστικό Κίνημα : Υπάρχει Εργατουπαλληλικό Κέντρο.Έτσι έχουμε από τη μια τους βιομηχανικούς Εργάτες,που από τον τρόμο της απόλυσης δεν αποτολμούν να κάνουν Απεργία, παρά μόνο τελετουργικά κάθε Πρωτομαγιά και με πολύ μικρή προσέλευση, όταν το αποτολμήσει στη φέξη και τη χάση η ΓΣΕΕ.  Από την άλλη έχουμε τους ιδιωτικούς Υπαλλήλους,που για λόγους κοινωνικούς και οργανωτικούς έχουν αναπτύξει φιλικές σχέσεις με τ Αφεντικά και γίνονται η κοινωνική βάση του συναινετικού Συνδικαλισμού.

Συνήθως η Ηγεσία του Εργατικού Συνδικαλισμού προέρχεται απ’ αυτό το υπαλληλικό στοιχείο. Η διαφορά στην ταξικότητα μεταξύ παραγωγικού Εργάτη και υπαλλήλου οφείλεται σ’ αυτόν ακριβώς τον κοινωνικό τους ρόλο.Ο Διευθυντής μιας π.χ Εμπορικής Επιχείρησης δεν έχει ανάγκη να εισπράξει από τους υπαλλήλους του καμιά Υπεραξία. Την Υπεραξία την έχει έτοιμη στο χέρι, γιατί ο βιομήχανος του έχει πουλήσει τα εμπορεύματα ένα ποσοστό κάτω από την τιμή που αντανακλά το σύνολο της Υπεραξίας που μόνο στο βιομηχανικό Εργοστάσιο παράγεται.Ο Διευθυντής της Εμπορικής Επιχείρησης δεν είναι σε θέση να μετατρέψει την εν δυνάμει Υπεραξία που δωρεάν έχει στο χέρι σε πραγματικό χρήμα,παρά μόνον διαθέτοντας ένα ορισμένο κεφάλαιο για τις εγκαταστάσεις,την αγορά των πρώτων εμπορευμάτων από τον βιομήχανο και μόνο διαθέτοντας ένα ορισμένο υπαλληλικό προσωπικό που θα κάνουν αυτό ακριβώς το θαύμα: Να μετατρέψουν την εν δυνάμει Υπεραξία που έχει ο Έμπορος-Διευθυντής στο χέρι σε πραγματικό χρήμα με την Εργασία διάθεσης των εμπορευμάτων στους καταναλωτές.Επομένως άλλες είναι οι σχέσεις Εργατών-Αφεντικού στο Εργοστάσιο,όπου κυριαρχεί το ξεθέωμα για όλο και μεγαλύτερη Υπεραξία και άλλες οι σχέσεις μεταξύ υπαλλήλων και Εμπόρου -Διευθυντή για μια καλύτερη εξυπηρέτηση των πελατών-αγοραστών.

Γ) Η όλη αυτή κατάσταση της ξεπουλημένης και Συμβιβασμένης συναινετικής ΓΣΕΕ δημιουργεί την ανάγκη μιας εσωτερικής διάσπασης του Εργατικού Κινήματος με την δημιουργία του ΠΑΜΕ, όπου οι Εργάτες απ αλλού παίρνουν ουσιαστικά καθοδήγηση και αλλού πρέπει να υλοποιήσουν πρακτικά αυτή την καθοδήγηση.Διαμορφώνεται επομένως μια άτυπη δυαρχία στο Εργατικό Κίνημα: Είμαστε με την συναινετική ΓΣΕΕ ή το Αγωνιστικό ΠΑΜΕ;


2) Συνδικαλισμός και Πολιτική                

 Α) Ο Β.Λένιν έγραψε στο βιβλίο του “Τι να κάνουμε;” την εξής φράση: “Οι Εργάτες από μόνοι τους μόνο οικονομίστικη-τρεντγιουνονίστική δουλειά μπορούν να κάνουν”. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το καλύτερο που μπορεί να πετύχειο αυτόνομος Συνδικαλισμός είναι ένα καλύτερο μεροκάματο, μια καλύτερη διάθεση της Εργατικής Δύναμης. Ο Εργατικός Συνδικαλισμός δεν μπορεί ν’ απαλλάξει την Εργατική Τάξη από την εκμετάλλευση και την κοινωνία από την εξαθλίωση.Στο ζήτημα της κοινωνικής εξαθλίωσης μπορούμε να πούμε,ότι ένας καλός Συνδικαλισμός κατά καιρούς μπορεί να πετύχει αναίρεση της απόλυτης εξαθλίωσηςδηλ.μπορεί να πετύχει οι Εργάτες χρόνο με τον χρόνο να καταναλώνουν περισσότερα υλικά προιόντα. Σε καμιά όμως περίπτωση σ’ όλο το κόσμο και σ’ όλες τις Εποχές δεν μπόρεσε και δεν θα μπορέσει ο Συνδικαλισμός να πετύχει αναίρεση της σχετικής εξαθλίωσης. Ήτοι κάθε χρόνο οι καπιταλιστές θα παίρνουν μεγαλύτερο μέρος του παραγόμενου κοινωνικού Πλούτου (=μεγαλύτερο μέρος της συνολικά παραγόμενης Αξίας–αλλά αυτό που απομένει για τους Εργάτες μπορεί να μεταφράζεται σε περισσότερα υλικά αγαθά).Για ν’ απαλλαγεί η Εργατική Τάξη από την καταπίεση και την εκμετάλλευση μια για πάντα απαιτείται πολιτικό Κόμμα και πολιτική δουλειά.

Β) Τώρα αυτό που εμείς θέλουμε να επισημάνουμε είναι ότι η φράση του Β.Λένιν αφορά  ιστορικά την Εργατική Τάξη (=στην Ιστορία οι Εργάτες μέχρι την οικονομίστικη πάλη μπορεί να φτάσουν). Δεν σημαίνει αυτή η φράση, ότι σε κάθε χώρα και σε κάθε Εποχή (πολύ περισσότερο σε κάθε πόλη και Εργοστάσιο οι Εργάτες είναι ικανοί να φτάσουν και σ’ αυτό το στόχο της οικονομίστικης πάλης.Σε πολλές περιπτώσεις δεν ξέρουν καν ότι αποτελούν ξεχωριστή κοινωνική Τάξη ( γι αυτό και παλιά στην Χώρα μας στα συνδικάτα υπήρχαν και Εργάτες και Εργοδότες και σήμερα ακόμα πολλά οικοδομικά σωματεία δεν είναι ταξικά).

Στην Χώρα μας οι Εργάτες από μόνοι τους, ούτε αυτόν τον οικονομίστικο αγώνα δεν μπορούν να κάνουν.Πρέπει να υπάρχει πολιτικό Κόμμα ακόμα και γι αυτήν την οργάνωση της οικονομικής πάλης. Ιστορικά στην Ελλάδα αυτό το Κόμμα που οργανώνει όχι μόνο την πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης,αλλά και την οργάνωση της οικονομικής πάλης είναι το ΚΚΕ.Η διαφορά είναι ότι την πολιτική δουλειά το ΚΚΕ την κάνει απ’ ευθείας και από μόνο του ,ενώ την οικονομική πάλη τουλάχιστον στα αρχικά της στάδια μπορεί να την κάνει μόνο μέσω των εργατικών συνδικάτων.Επομένως σήμερα δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος Συνδικαλισμός.

ΟΣυνδικαλισμός ακόμα και την οικονομική πάλη απαιτεί πολιτικοποίηση, έννοια που πρακτικά στην Χώρα μας είναι ισοδύναμη με την πολιτική καθοδήγηση του Συνδικαλιστικού Κινήματος από το ΚΚΕ.Το τελευταίο που πρέπει να επισημάνουμε είναι, ότι άλλο είναι η οικονομική πάλη και άλλο η οικονομίστικη. Οικονομίστικη πάλη είναι η οικονομική πάλη χωρίς την παρέμβαση της Πολιτικής (=χωρίς την καθοδήγηση του ΚΚΕ). Εννοείται ,ότι από την στιγμή που ο Συνδικαλισμός πολιτικοποιείται(=μπαίνει κάτω από την καθοδήγηση του ΚΚΕ),  η οικονομική πάλη γίνεται μαζί με την πολιτική πάλη=σε κάθε Απεργία γίνεται και η αναγκαία διδασκαλία για την κατάργηση της εκμετάλλευσης  μέσω της λαικής Εξουσίαςκαι την προοπτική του Σοσιαλισμού.


3) Πού αποσκοπεί το Πολυνομοσχέδιο;

Η απάντηση έρχεται άμεσα: Να ρίξει την τιμή της Εργατικής Δύναμης(Η Αξία της παραμένει η ίδια. Απλά ένας μέρος της δεν θα πληρώνεται) με οποιοδήποτε τρόπο και αντιστοίχως ν αυξήσει τα κέρδη των καπιταλιστών.[Έτσι ανενδοίαστα; Όχι! αλλά με το πρόσχημα της προσέλκυσης πολλών επενδύσεων λόγω φτηνού Εργασιακού κόστους. Η ουσία δεν αλλάζει, επειδήμια κακή κίνηση μπορεί να δικαιολογηθεί].Η απάντηση όμως αυτή είναι μόνο ένα μέρος της Αλήθειας (έστω το μεγαλύτερο).Το υπόλοιπο μέρος της Αλήθειας είναι το εξής:Να πάει πίσω το περιεχόμενο των Εργατικών Αγώνων και από πολιτικοποιημένος ταξικός Αγώνας, να γίνει ταξικός μεν, αλλά απλά οικονομίστικος δηλ οικονομικός χωρίς πολιτικές διαστάσεις.

Το Πολυνομοσχέδιο αποσκοπεί στο μέγιστο, που είναι ο συναινετικός Συνδικαλισμός. Αλλά ένας συμβιβασμός μπορεί να γίνει με ένα Συνδικαλισμό,που παρ’ όλο που έχει γνώση της αναγκαιότητας του για πολιτικοποίηση,να μένει σε οικονομικές διεκδικήσεις, να ξεχνιούνται σιγά-σιγά οι πολιτικές διεκδικήσεις κάτω από την πίεση του Αγώνα για το πιο άμεσο και το πιο ζωτικό, που είναι ο Αγώνας για μια δουλειά, για ένα όποιο μεροκάματο, έστω και μ αυτόν τον καταραμένο συναινετικό Συνδικαλισμό του Πολυνομοσχεδίου.Δηλ.Το Πολυνομοσχέδιο στερεί πολλά από την Εργατική Τάξη για να την εξωθήσει να μάχεται μόνο για τα στοιχειώδη.Η τακτική είναι πολύ παλιά: Όταν το Αριστοκρατικό Μαντείο των Δελφών έγραφε στην πρόσοψη του: “Μηδέν άγαν” δεν εννοούσε απλώς “τίποτε το υπερβολικό”,αλλά να γνωρίζεις τα όρια της Τάξης σου. Αν π,χ είσαι αγρότης μπορείς να διεκδικείς διαγραφή των χρεών ή μείωση των δοσιμάτων στους αφέντες της γης, Δεν μπορείς να ζητάς να διοικήσεις την Πόλη!




Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός