Ασυγχώρητες παραλείψεις ή σημεία των καιρών; – Γράφει ο Γεώργιος Χατζηθεοδώρου

2006

Είναι τόσα πολλά τα όσα συμβαίνουν γύρω μας κάθε μέρα, κάθε ώρα τα
οποία αν καθίσει κανείς να τα αθροίσει και να τα επισημάνει θετικά ή αρνητικά δεν πρόκειται να βρει άκρη.

Μέσα , λοιπόν, στον ορυμαγδό των διαφόρων γεγονότων, περνούν
απαρατήρητα και κάτι μικρά, έστω, για τα οποία σε άλλους καιρούς εθεωρείτο αυτονόητη η σωστή εκτίμησή τους και επομένως και η δέουσα προσοχή που έπρεπε να τους δοθεί.Συγκεκριμένα:

Πριν από ένα μήνα ,τόσο, κοιμήθηκε ο π. Ιωάννης Χαλκίτης, διακεκριμένος ιερέας της Καλύμνου και θεολόγος καθηγητής για πολλά χρόνια στο Νικηφόρειο 1ο Λύκειο.

Χθες κηδεύθηκε ο Εμμανουήλ Κουκουβάς, φιλόλογος καθηγητής για πολλά χρόνια στο Νικηφόρειο 1ο Γυμνάσιο …

Και στις δύο περιπτώσεις της κηδείας αυτών των δασκάλων-αποσιωπώ τη χαρακτηριστική απουσία του εκπαιδευτικού κόσμου από την εξόδιο ακολουθία- δεν βρέθηκε κανείς, ως ωφείλετο, ειδικά από τους Συλλόγους των διδασκόντων στα παραπάνω σχολεία η και γενικότερα από το Σύλλογο Καθηγητών Μέσης Εκπαίδευσης Καλύμνου, να πει δυο λόγια για τους εκλιπόντες ή να αναγνώσει, όπως πάγια συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, ένα Ψήφισμα τυπικού, έστω, χαρακτήρα!…

Άγνοια του κάθε θλιβερού ιδίως γεγονότος πολύ λίγο μπορεί να προβληθεί ως δικαιολογία με δεδομένο ότι, ο τόπος μας είναι μικρός και τα νέα, καλά κακά, μαθαίνονται αστραπιαία. Ούτε μπορεί το γεγονός ότι, οι περισσότεροι από τους εκπαιδευτικούς -κακώς- είναι ξένοι και δεν γνωρίζουν πρόσωπα, πράγματα, ήθη, έθιμα, να δικαιολογήσει την παράλειψη. Απ’ εναντίας όσο πιο λίγοι είναι οι ντόπιοι εκπαιδευτικοί, τόσο μεγαλύτερο είναι το καθήκον τους να ενημερώνουν σχετικά και
τους ξένους.

Τώρα θα πει κανείς με τις σημερινές νοοτροπίες και συμπεριφορές ποια
ενημέρωση, ποιο δέσιμο, ποια αλληλεγγύη μεταξύ των μελών του Συλλόγου των διδασκόντων έχει χώρο να υπάρξει στα σημερινά σχολεία…Ενημέρωση και πλέρια και κινητοποίηση μπορεί να υπάρξει μόνο όταν προβάλλονται συνδικαλιστικά και κλαδικά αιτήματα ή και όταν πρόκειται για συμμετοχή σε διαμαρτυρίες υπέρ των δικαιωμάτων των ανθρώπων -εξαιρουμένων βέβαια των Ελλήνων-και σε άλλες
ιδεολογικές προσεγγίσεις, όπως η κατάργηση της πρωινής προσευχής και ο εκκλησιασμός, για να η θεωρηθούμε φονταμενταλιστές, η κατάργηση των εθνικών παρελάσεων, για να μη θεωρηθούμε φασίστες, η απαγόρευση, έστω και απλής επίπληξης των μαθητών-συνήγορος εδώ και η οικογένεια-, και πάσης άλλης λογής προσεγγίσεις που έχουν ελάχιστη η καθόλου σχέση με το καλώς εννοούμενο εκπαιδευτικό και το παιδαγωγικό έργο και κυρίως με τον άνθρωπο και τη ψυχή του μαθητή.. Και βλέπουμε ως αποτέλεσμα αυτή ακριβώς την εικόνα. Να μην αποδίδεται από συναδέλφουςς ούτε ο ελάχιστος φόρος τιμής σε ένα δάσκαλο, στην πιο ιερή στιγμή του.

Ασυγχώρητες παραλείψεις ή σημεία των καιρών;
Παλιά η κοινωνία θεωρούσε τη διδασκαλική ενασχόληση λειτούργημα, θα έλεγα ότι αυτό, ως ένα βαθμό, θεωρείται και σήμερα,-κάτι ξέρει και εκτιμά η Εκκλησία μας μνημονεύοντας από όλα τα επαγγέλματα μόνο τους δασκάλους.. Όμως πλέον διερωτώμαι, εμείς οι δάσκαλοι θεωρούμε αυτή την ενασχόλησή λειτούργημα με ανθρωποκεντρική στόχευση η απλή επαγγελματική βιοποριστική τεχνοκρατικού χαρακτήρα υποχρέωση;

Ένας παλιός δάσκαλος




Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός