Άρθρο 21 του Συντάγματος: Το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα»-Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης.

999

Υποθέτουμε, ότι το άρθρο 21 του Συντάγματος είναι προς Αναθεώρηση με σκοπό φυσικά την βελτίωση του άρθρου αυτού.

Υποθέτουμε επίσης, ότι αυτή η βελτίωση θα γίνει με την προσθήκη του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος».Υποθέτουμε ακόμα πως ό,τι μας δίνει η ηλεκτρονική πληροφόρηση(Coogle) είναι αληθινό.

Σκοπός του σημερινού μας άρθρου είναι ν αποδειχτεί ότι: 

α) Οι συνιστώσες παράγραφοι του άρθρου 21 του Συντάγματος στο σύνολο τους ανεπαρκώς υλοποιούνται εξ αντικειμένου και παρά την καλή ή και κακή θέληση των Κυβερνώντων (=δεν είναι ζήτημα ποιός κυβερνά, αλλά τι Σύστημα έχουμε).

 β) Ούτε η βελτίωση της Αναθεώρησης θ’ ανεβάσει το βιοτικό και πολιτιστικό επίπεδο του λαού μας (κατά τρόπο αισθητό).


1) Το άρθρο 21 του Συντάγματος             

 Το άρθρο 21 του Συντάγματος έχει τις εξής 6 παραγράφους:

Α) Η οικογένεια ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους,καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους

Β) Πολύτεκνες οικογένειες, ανάπηροι πολέμου και ειρηνικής περιόδου,θύματα πολέμου,χήρες και ορφανά εκείνων που έπεσαν στον πόλεμο,καθώς και όσοι πάσχουν από ανίατη σωματική ή πνευματική νόσο έχουν δικαίωμα ειδικής φροντίδας από το Κράτος.

Γ) Το Κράτος μεριμνά για την υγεία των πολιτών και παίρνει ειδικάμέτρα για την προστασία της νεότητας, του γήρατος, της αναπηρίας και για την περίθαλψη των απόρων.

Δ) Η απόκτηση οικίας απ αυτούς που τη στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Κράτους

Ε) Ο σχεδιασμός και η εφαρμογή δημογραφικής πολιτικής, καθώς καιη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων αποτελεί υποχρέωση του Κράτους.

Στ) Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα ν απολαμβάνουν μέτρωνπου εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική,οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας Ημερομηνία ισχύος 12/04/2001


2) Η ανεπαρκής υλοποίηση του άρθρου 21 του Συντάγματος                                         

 Α) Πριν απ όλα πρέπει να εξηγήσουμε το εξής: Για μας το πρόβλημα δεν είναι ν’ αποδείξουμε ότι το άρθρο 21 του Συντάγματος δεν εφαρμόζεται στην πράξη. Αυτό είναι ολοφάνερο και δεν χρειάζεται απόδειξη. Για μας πρόβλημα είναι ν’ αποδείξουμε, ότι δεν εφαρμόζεται,γιατί δεν μπορεί ν’ εφαρμοστεί.

Όλη η Αξία του άρθρου 21 είναι ότι κάποια πράγματα λέγονται (και γι αυτό άλλωστε οι δικτάτορες μισούν τα Συντάγματα) και συντελούν στην πολιτικοποίηση των λαικών μαζών.Επίσης στα δικά μας καθήκοντα είναι να αναδείξουμε, ότι κάποια πράγματα ούτε καν  λέγονται και η ειρωνεία είναι ότι ακριβώς αυτά τα πραγματα που δεν αποτολμά το άρθρο 21 ν αναφέρει,είναι το «κλειδί» της λύσης των αδιεξόδων του άρθρου 21.

Β) Η πρώτη απόδειξη της ανεπάρκειας του άρθρου 21 του Συντάγματος είναι η εκφρασμένη από την πλειοψηφία των βουλευτών ανάγκη Αναθεώρησης του με την έννοια της ενσωμάτωσης σ’ αυτό του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος»Αν αυτές οι 6 παράγραφοι είχαν υλοποιηθεί, η Αναθεώρηση θα ήταν αδιανόητη και περιττή (=δεν θα το σκεφτόταν κανείς, κι αν κανείς το σκεφτόταν, οι άλλοι θα του έλεγαν, ότι είναι περιττή, γιατί καμιά ανάγκη δεν την επιβάλλει).

Γ) Αν «η προστασία οικογένειας, γάμου, μητρότητας, παιδικής ηλικίας και των ατόμων με αναπηρίες» ήσαν φροντίδα αποτελεσματική του Κράτους, δεν θα είχαμε δημογραφικό πρόβλημα και γενικώτερα κοινωνική πόλωση που τείνει σε εξαθλίωση.Αφού δημογραφικό πρόβλημα έχουμε και κοινωνική πόλωση έχουμε,άρα αυτές οι 6 παράγραφοι του άρθρου 21 είναι απλά ευχές με μια ωρισμένη υλοποίηση που δεν ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες.

Δ) Αν αυτά τα 6 άρθρα υλοποιούνταν αποτελεσματικά, δεν θα περίσσευ ευπεραξία για τους καπιταλιστές και γενικώτερα δεν θα υπήρχε περίσσιος Πλούτος για τα παράσιτα της κοινωνίας.Από τη στιγμή που τα κέρδη της Πλουτοκρατίας αυξαίνουν, σημαίνει, ότι το άρθρο 21 του Συντάγματος είναι για κοινωνική κοροιδία και πολιτική δικαιολογία.


3) Η συγκεκριμένη απόδειξη της ανεπάρκειας του άρθρου 21     Για λόγους οικονομίας χώρου (και για να μην έχουμε επαναλήψεις της ίδιας επιχειρηματολογίας) θα περιοριστούμε στην εξέταση μόνον τεσσάρων από τις 6 παραγράφους του άρθρου 21

Α) Παράγραφος 1: «Η οικογένεια ως θεμέλιο κλπ»Πρώτα εξετάζει κανείς αν έχει σταθερή Εργασία και ποιές δυνατότητες του δίνει αυτή η Εργασία για ν’ αποκτήσει οικογένεια και κατόπιν αποφασίζεινα κάνει οικογένεια. Αν ίσχυε η παρ.1, τότε θ αρκούσε η γνωριμία και η συγκατάθεση των νέων των δύο φύλων για να υπάρξει επίσημος γάμος,οικογένεια και πολλά παιδιά.

Στην πράξη όμως δεν υπάρχει σταθερή Εργασία και πολύ περισσότερο καλά αμειβόμενη  και ακόμα περισσότερο ανταποκρινόμενη στο είδος των σπουδών.Στην πράξη η ερωτική σχέση κρατάει πολλά χρόνια πριν και εάν ποτέ μετατραπεί σε επίσημο γάμο και οικογενειακή ζωή.

Από κει και πέρα η πρακτική γονιμότητα σταματάει σε ένα ή δύο παιδιά.Με δύο παιδιά έχουμε δημογραφικό πρόβλημα. Αύξηση του πληθυσμού έχουμε με τρία παιδιά τουλάχιστον.

Β) Παράγραφος 3: «Το Κράτος μεριμνά για την υγεία κλπ»

α) Όποιος υποστηρίζει ότι στην πράξη ισχύει αυτή η παράγραφος, θα πρέπεινα μετρήσει πόσα ξοδεύει το Κράτος για την υγεία, πόσα Νοσοκομεία έχουμε,ποιά είναι η πληρότητα αυτών των Νοσοκομείων σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό και πέραν τούτου ποιά μηχανήματα διαθέτουν τα Νοσοκομεία.

β) Όσον αφορά τους νέους αν ίσχυε αυτή η παράγραφος δεν θα είχαμε την δοσμένη εξάπλωση των Ναρκωτικών, ούτε την μεγάλη Ανεργία ,που σε κάποια στιγμή της οικονομικής Κρίσης ξεπέρασε το 50%. Αν μάλιστα απαιτούσαμε Εργασία ανταποκρινόμενη στους τίτλους σπουδών, τότε η πραγματική Ανεργία θα ήταν πολύ υψηλότερη.Το να διαθέτει ένας νέος Πανεπιστημιακό πτυχίο και πολλές φορές να έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές για να βρει δουλειά σε σουβλατζίδικο, είναι κυνικός εμπαιγμός.

γ) Οι συντάξεις γήρατος των 500 Ευρώ μονομιάς φεύγουν για χαρζιλίκι των άνεργων παιδιών και για τους γέρους μένουν τα λεφτά για την αναγκαία συμμετοχή στις δαπάνες των φαρμάκων.Εφ’ όσον η Ανεργία των νέων είναι το μείζον πρόβλημα, οι συντάξεις γήρατος δεν αφορούν τους γέρους.

Γ) Παράγραφος 4: «Η απόκτηση οικίας απ αυτούς που τη στερούνται κλπ»Είναι γελοίος κυνισμός να ισχυρίζεται κανείς, ότι το Κράτος φροντίζει να εξασφαλίσει κατοικία για όσους την στερούνται.Αυτή η παράγραφος είναι μια καθαρή ψευτιά, ένας εμπαιγμός.Η έκταση του εμπαιγμού φαίνεται από την σύγκριση των μισθών με το έξοδο του ενοικίου διαμερίσματος και πολύ περισσότερο με την δαπάνη κατασκευής ιδιόκτητης κατοικίας.Πού βλέπουμε τέλος την παρέμβαση του Κράτους στο ζήτημα της κατοικίας;Μήπως στα τοκοχρεωλύσια των Τραπεζών ή τους πλειστηριασμούς των ανεξόφλητων δανείων για απόκτηση κατοικίας;

Δ) Παράγραφος 6: «Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα κλπ»Αν ο Εργάτης που η Εργασία του παράγει περισσότερα από την Αξία της Εργατικής του δύναμης, παίρνει μεροκάματο πείνας, φανταστείτε τι μπορεί να πληρωθεί ένα άτομο με αναπηρία, που η Εργασία του δεν μπορεί να προσφέρει υπεραξία στον καπιταλιστή.Απλά το Κράτος κάνει αναδιανομή της φτώχειας προς όφελος των ατόμων με αναπηρία .Κάνει λιγώτερο φτωχούς τους ανάπηρους κάνοντας περισσότερο φτωχούς τους Εργαζόμενους. Τα κέρδη των καπιταλιστών μένουν απείραχτα.  

4) Τι είναι το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα»;   

 Η λέξη «εισόδημα» δεν χρειάζεται καμιά διευκρίνιση.Η λέξη «εγγυημένο» σημαίνει, ότι αυτό το εισόδημα θα δίνεται οπωσδήποτε στους δικαιούχους από κάποια κρατική Υπηρεσία σε μόνιμη βάση.Το πρόβλημα εστιάζεται στο τι σημαίνει στην Πολιτική η λέξη «ελάχιστο». Δεν θα διακινδυνεύσουμε νούμερο σε Ευρώ.Πιο εύκολο είναι να το προσδιορίσουμε πολιτικά: Το ‘ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» θα είναι πιο πάνω από το επίδομα Ανεργίας και πιο κάτω από το κατώτερο μεροκάματο.

Α) Γιατί πρέπει νάναι πάνω από το επίδομα Ανεργίας; Γιατί και η κοροιδίαέχει τα όρια της που αν τα υπερβεί θα φέρει τ αντίθετα αποτελέσματα.Αποδείξαμε προηγούμενα, ότι τα 6 άρθρα του άρθρου 21 δεν μπορούν να λειτουργήσουν και καλείται η βελτίωση του «ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος» να καλύψει το κενό. Ένα εισόδημα της τάξης του επιδόματος Ανεργίας δεν μπορεί να καλύψει το κενό αυτό και η βελτίωση αυτή δεν μπορεί να παίξει το ρόλο της (του πυροσβέστη της κοινωνικής αναταραχής).Γιατί θα είναι (και όχι φυσικά ότι πρέπει να είναι) μικρότερο του κατώτερου μεροκάματου; Γιατί αν το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» ήταν στα όρια του κατώτερου μεροκάματου, οι Εργάτες δεν θα τρόμαζαν μπροστά στον κίνδυνο της απόλυσης[Έλα μωρέ! ένα πιάτο φαγητό θα το έχουμε με το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα»] και θα ήσαν όλοι συνδικαλισμένοι και θα το πάλευαν δυναμικά για καλύτερα μεροκάματα.Αυτό θα ήταν πολύ ζημιογόνο για τα κέρδη των καπιταλιστών. Διά ταύτα το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα » θα είναι κατώτερο του κατώτερου μεροκάματου.


5) Γιατί δίνεται το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα»;   

 Α) Χρεοκόπησε ο Νεοφιλελευθερισμός και η Πολιτική Αριστοκρατία (ελίτ)προσπαθεί να σώσει το καπιταλισμό με μια νέα παρουσίαση της ξεφτισμένης και ιστορικά απαξιωμένης Σοσιαλδημοκρατίας.Το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» είναι άρνηση του Νεοφιλελευθερισμού,γιατί αναιρεί την αυθόρμητη Ελεύθερη καπιταλιστική Αγορά και λύνει το ζήτημα με πολιτική παρέμβαση.Το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα»  παίζει το ρόλο του πυροσβέστη της κοινωνικής αναταραχής (ενώ ο Νεοφιλελευθερισμός παίζει το ρόλο του πυρπολητή της κοινωνικής διαμαρτυρίας).»Πότε Βούδας, πότε Κούδας» ανάλογα με την δυναμική του λαικού κινήματος:Αν το λαικό κίνημα είναι πεσμένο έχουμε Νεοφιλελευθερισμό. Αν είναι ανεβασμένο ,σε πρώτο πλάνο μπαίνει η Σοσιαλδημοκρατία.

Β) Τώρα υπάρχουν οι οικονομικές δυνατότητες για Σοσιαλδημοκρατική Πολιτική (από τους Νεοφιλελεύθερους!) Και ιδού πώς:Υπάρχουν δύο μορφές κοινωνικής εξαθλίωσης: η σχετική και η απόλυτη.Με την απόλυτη κοινωνική εξαθλίωση ο Εργάτης χρόνο με τον χρόνο καταναλώνει λιγώτερες Αξίες χρήσης (=λιγώτερα υλικά αγαθά).Με την σχετική εξαθλίωση λόγω της αύξησης της Παραγωγικότητας της Εργασίας ο Εργάτης μπορεί να καταναλώνει περισσότερα υλικά αγαθά και συγχρόνως αυτά τα περισσότερα υλικά αγαθά να σημαίνουν μικρότερο μερίδιο στην διανομή του παραγόμενου κοινωνικού Πλούτου.Το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» ακριβώς αυτό είναι: απόδοση στον Εργάτη δύο καρβέλια ψωμί, που σημαίνουν μικρότερο ποσοστό του παραγόμενου Πλούτου από το ενάμισυ καρβέλι που έπαιρνε προηγούμενα.Ο Εργάτης μένει ευχαριστημένος που πήρε μισό καρβέλι παραπάνω καιο καπιταλιστής μένει ικανοποιημένος που τα κέρδη αυξήθηκαν κατά 40%. 

 6) Τι δεν τολμάει ν αναφέρει το 21 άρθρο του Συντάγματος;

  α) Το Κράτος εγγυάται την σταθερή Εργασία για όλους τους πολίτες της Χώρας και

β) Απαγορεύεται η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο[Έλα ντε σιγά μην βγάλει τα μάτια του ο καπιταλισμός από μόνος του!]Η εφαρμογή αυτών των δύο προτάσεων αχρηστεύει πολιτικά καιοικονομικά όχι μόνο το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα», αλλά και στο σύνολο του το άρθρο 21 του Συντάγματος.