Γιαπωνέζικες επενδύσεις μεν, ανώριμες αντιλήψεις δε – Γράφει ο Παναγιώτης Μ. Βούρος

1019

Αν, αν καρποφορήσει αυτή η προσπάθεια του δημάρχου Δ. Διακομιχάλη (του οποίου η θητεία να τονίσω ξεκίνησε εντυπωσιακά) να φιλοξενεί η Κάλυμνος παγκοσμίου κλάσης αναρριχητές με αφορμή την πρόσκληση του ιδίου στον Ιάπωνα πρέσβη να επισκεφτεί το νησί μας εκμεταλλευόμενος την ιδανική συγκυρία να γίνει επίσημο Ολυμπιακό άθλημα η αναρρίχηση στους προσεχείς Ολυμπιακούς αγώνες του Τόκιο, θα μιλάμε για τεράστια επιτυχία του νησιού!

Πολιτική, οικονομική και φυσικά, αθλητική. Μέχρι τότε όμως πρέπει να μειωθεί ο ξερός ενθουσιασμός και να αρχίσει ένα σχέδιο στόχων και εξέλιξης αυτής της πρωτοβουλίας που ζητάει…αποτελέσματα!!

Αρχικά οφείλουν οι επίσημοι θεσμικοί φορείς σε συνδυασμό με τις ιδιωτικές τουριστικές επιτροπές να βρίσκονται σε ανοιχτή επικοινωνία με τους άμεσα εμπλεκομένους επιχειρηματικά, επειδή όμως αυτό γινόταν λίγο..πολύ και στο παρελθόν, έστω και τυπικά, το ζητούμενο είναι η συνεργασία!

Να υπάρξουν κοινοί τόποι συνεννόησης χωρίς φανφάρες και σκοπιμότητες για να επέλθει μια ευρεία και συνολική και δίκαιη ανάπτυξη για όλους. Γιατί στον τουρισμό ξέρει πολύ καλύτερα αυτός που <καίγεται> για το ψωμί του. Ας του δώσουμε χώρο λοιπόν..
Κατ εμέ υπάρχει όμορφο και συναδελφικό κλίμα, τουλάχιστον στο Μασούρι.

Κλίμα ανθρώπινο, ενωτικό, που σέβεται τις αρχές του *υγιούς ανταγωνισμού, του πολιτισμένου, στα όρια ακόμη και της αλληλοβοήθειας αν χρειαστεί!

Αυτό βλέπω και εισπράττω εγώ και εννοείται- μου αφήνει μηνύματα αισιοδοξίας! Μα όλα αυτά στα <μεταξύ μας>. Γιατί υστερούμε δυστυχώς σε άλλα που είναι πιο σημαντικά. Όταν π.χ. δεν προστατεύουμε το συγκριτικό μας πλεονέκτημα που λέγεται αναρρίχηση με την ανάλογη συμπεριφορά και υπηρεσίες- κι όταν δεν βγάζουμε κάτι από την τσέπη μας (ξέρω είναι σκληρό μα δεν έχουμε άλλο σύμμαχο για την ώρα) για να διαφημίσουμε τον προορισμό μας- κι όταν δεν απαιτούμε σαν <ομάδα> στην εκάστοτε τοπική εξουσία τα αυτονόητα δικαιώματά μας αλλά σκεφτόμαστε σαν μονάδες (ή εκπρόσωποι παρατάξεων), τότε αγαπητοί μου υπάρχουν μεγάλα κενά επιχειρηματικού ορθολογισμού που επιβάλλεται άμεσα να επιλυθούν. Δεν το <παίζω> Παναγία, μέσα πρώτος εγώ, αλλά είναι μια αλήθεια πικρή..
Και επανέρχομαι στον *υγιή ανταγωνισμό που ανέφερα προηγουμένως.

Ναι, το να μην εργάζεσαι με αθέμιτα μέσα και κακόβουλες πρακτικές είναι μια αξιέπαινη λογική μα δεν αποτελεί κατά τους οικονομικούς όρους τον υγιή ανταγωνισμό. Γιατί δεν υφίσταται βιώσιμη ανάπτυξη όταν δεν επενδύεις. Φυσικά, και στη νοοτροπία, δεν είναι όλα…μπετά!

Δεν υφίσταται βιώσιμη ανάπτυξη όταν <ξεπουλάμε> αντί να πουλάμε το προϊόν μας. Δεν υφίσταται βιώσιμη ανάπτυξη όταν μας <παζαρεύουν> και δεν προμοτάρουμε το προϊόν μας όπως του αξίζει πραγματικά. Και τέλος, εν περιλήψει, δεν υφίσταται βιώσιμη ανάπτυξη όταν δεν μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τον απλόχερο θησαυρό του Θεού- τα βουνά μας. Σαφώς και υπάρχουν κι άλλοι προορισμοί μα αν επιδείξουμε επαγγελματισμό, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Αν όχι, εκεί αλλάζει το <πράγμα>..

Ανάπτυξη με ανύπαρκτο βιολογικό καθαρισμό (τελειωμένο κατά την Ευρώπη ενώ πληρώνουμε και τέλη αποχέτευσης!), με διακοπές νερού τον Αύγουστο (ναι υπερκατανάλωση, αλλά δεν τον ενδιαφέρει τον πελάτη), με σκουπίδια πολλά (φταίμε όλοι) και πάρκινγκ όπου βρούμε κι αν φίλε μου σου αρέσει; Όχι, δεν γίνεται! Δίχως διεθνή αεροπορική συγκοινωνία και επαρκής διαμονή με τις ανάλογες προδιαγραφές; Δίχως πρότυπη οδική συμπεριφορά και λεωφορεία που λειτουργούν αν τύχει (κορώνα – γράμματα) και δεν υποστούν κάποια μηχανική ζημιά; Όχι, δεν γίνεται..
ΟΚ, θα μου πείτε είναι προβλήματα που λύνονται. Σαφώς. Λίγο παιδεία, λίγο διάθεση, λίγο επιμονή, όλα θα φτιαχτούν. Το πιστεύω! Μα τέτοια ανάπτυξη, επιτρέψτε μου, με την σύσσωμη αντιπολίτευση (καί την συμπολίτευση πλην του κ. Μπούκη) να είναι καλεσμένη κι απούσα από το δείπνο που διοργάνωσε ο Δήμος προς τιμήν του κ.Πρέσβη όταν πρωταγωνίστησαν μάλιστα οι άδειες καρέκλες και τα αμήχανα βλέμματα ντροπής- όχι, μα το Θεό, δεν έχω ξαναδεί.

Πρωτοτυπήσαμε…Ιαπωνικά! Πώς λοιπόν μια τόσο <ώριμη> πολιτικά κοινωνία θα υποδεχτεί νέο κύμα τουριστών;
Έχω πετάξει το μπουκάλι μου από το αμάξι, έχω οδηγήσει παράνομα κι έχω διπλό-παρκάρει εμποδίζοντας την κυκλοφορία. Μα έμαθα από τα λάθη μου, ακούω-βλέπω και συμμορφώνομαι. Και πολύ θα ήθελα κάποια στιγμή να πληρώσουμε όλοι εμείς οι <μαγαζάτορες> για να ασπρίσουμε τα <κουμούλια>, να καθαρίσουμε τους δρόμους μας και να συντηρήσουμε ένα αναρριχητικό πεδίο. Τί λέτε, ακραίο; Ίσως κάποτε χρειαστεί να νοιαστούμε περισσότερο στα <του οίκου μας> και να μην τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Γιατί δεν κάνουμε την αρχή; 

Κλείνοντας με την ουσία και το θέμα που μας ενδιαφέρει, σκεφτείτε μια σεζόν 9-10 μηνών κι ένα οικονομικό θαύμα για εκατοντάδες νοικοκυριά- αν τελικά ευτυχήσει μια παγκόσμια αναγνώριση μέσω της Ολυμπιακής πλέον αναρρίχησης!! Το θέλουμε; Μπορούμε; Πάμε να το στηρίξουμε! Πάμε όλοι μαζί.

Με αγάπη!! Για να τα ακούω και γω!!