Ο Ρουβίκωνας είναι ένα μικρό ποτάμι στην Βορειοκεντρική Ιταλία κοντά στο Ρίμινι και εκβάλλει στην Αδριατική.Στην Αρχαιότητα η διάβαση του με ένοπλα τμήματα επιτρεπόταν μόνο με άδεια της Συγκλήτου. ‘Οποιος το διέβαινε με ένοπλα τμήματα  σήμαινε, ότι θέλει να καταλύσει το νόμιμο καθεστώς της Ρώμης και να επιβάλει την προσωπική του δικτατορία.

Σήμερα ο Ρουβίκωνας είναι μια Αναρχική οργάνωση στην Αθήνα. Προφανώς δεν θα μας απασχολήσει συγκεκριμένα μια Αναρχική οργάνωση μ’ αυτό το όνομα ,αλλά το Αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα στο σύνολο του.

Σκοπός του σημερινού μας άρθρου είναι ν’ αποδείξει, ότι λάθος είναι και η υπεράσπιση των Αναρχικών, αλλά και η καταγγελία τους με επιπόλαιη μικροαστική αντίληψη περί των κακών συνεπειών της πολιτικής βίας.


1) Η ονομασία Ρουβίκωνας είναι ατυχής                   

 Η μόνη σχέση του Ρουβίκωνα ποταμού με την Αριστερά είναι το όνομα του, που σημαίνει «κόκκινο»,όχι όμως από το αίμα του λαού, αλλά από το χώμα, που κατεβάζει.

Από κει και πέρα μόνο στα λεξικά η φράση «διέβη τον Ρουβίκωνα» σημαίνει ριψοκίνδυνη και αποφασιστική κίνηση.Προφανώς οι Αναρχικοί μας ήθελαν να τονίσουν, ότι προχωρούν σε ριψοκίνδυνη και αποφασιστική κίνηση εναντιούμενοι στο Αστικό Κράτος προβάλλοντας ίχνη Τρομοκρατίας.

Η πολιτική σημασία της φράσης «διέβη τον Ρουβίκωνα» είναι ,ότι κάποιος στρατιωτικός προχωρεί σε Πραξικόπημα εναντίον της νόμιμης Εξουσίας, όπως ο Ιούλιος Καίσαρας, που διέβη τον Ρουβίκωνα στην κυριολεξία το 49 π.Χ.

Προφανώς οι Αναρχικοί θέλουν να εμφανίζονται ως καταλυτές του Αστικού Κράτους και όχι ως ιππεύσαντες το Αστικό Κράτος (=ως απελευθερωτές του λαού και όχι ως πραξικοπηματίες).

Διά ταύτα η επιλογή της ονομασίας «Ρουβίκωνας» είναι ατυχής.


2) Τι είναι το Αναρχικό κίνημα;               

 Η διαφορά του Αναρχισμού από την πραγματική Αριστερά είναι η εξής: Ο Αναρχισμός θεωρεί κάθε κράτος καταπιεστικό και επιδιώκει την κατάλυση του (χωρίς να το καταφέρει πουθενά και ποτέ).

Αντιθέτως η πραγματική Αριστερά επιδιώκει την διάλυση του Αστικού κράτους και την αντικατάσταση του με Εργατικό Κράτος και το πέτυχε δύο φορές (τουλάχιστον με όσο αυστηρά κριτήρια κι αν χρησιμοποιήσουμε): Μία φορά με αυθόρμητο τρόπο στην Κομμούνα του Παρισιού και άλλη μία με επιστημονικό και σχεδιασμένο τρόπο με την Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία. Για να τονίσουμε τον υψηλό βαθμό σχεδιασμού της Οκτωβριανής Επανάστασης αρκεί να θυμηθούμε την ρήση του Β.Λένιν :» 24 του Οκτώβρη είναι πολύ νωρίς, 26 του Οκτώβρη είναι πολύ αργά.

Η Επανάσταση πρέπει να γίνει στις 25 του Οκτώβρη».Εξ αυτής της διαφοράς Αναρχισμού και πραγματικής Αριστεράς προκύπτει και μια άλλη:Οι Αναρχικοί πολεμούν το Αστικό κράτος από τώρα κατά μικρές ομάδες, χωρίς να δίνουν σημασία στο κατά πόσο είναι ώριμος και αποφασισμένος ο λαός να κινηθεί επαναστατικά.Αντιθέτως οι Αριστεροί επαναστάτες πολεμούν το Αστικό κράτος μόνο μέσω ενός μαζικού λαϊκού Κινήματος (και συνειδητά και σχεδιασμένα οι πρωτοπόροι προετοιμάζουν αυτό το μαζικό λαϊκό κίνημα).Η επαναστατική κίνηση γίνεται, όταν η πολιτικοποίηση του λαού φτάσει σ΄ ένα υψηλό κρίσιμο σημείο και όταν το Αστικό κράτος βρίσκεται σ’ ένα χαμηλό κρίσιμο σημείο.Η χρονική σύμπτωση αυτών των δύο κρίσιμων σημείων εκφράζεται παραστατικά με την ρήση του Β.Λένιν, που λέει: «Επαναστατική κατάσταση έχουμε, όταν οι μεν από πάνω δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως πρώτα,ενώ οι από κάτω δεν θέλουν να κυβερνηθούν όπως πρώτα».Αυτά τα δύο κινήματα (Αναρχικό και Επαναστατικό) βρίσκονται σε μόνιμο ανταγωνισμό. Αυτό ισχύει και στη Χώρα μας.


3) Η διαφορά αντιμετώπισης των Αναρχικών από Αλ.Τσίπρα και Κ.Μητσοτάκη   

Tόσο η Κυβέρνηση Αλ.Τσίπρα, όσο και η Κυβέρνηση Κ.Μητσοτάκη είχαν το ίδιο Κράτος, ένα Κράτος Αστικό (=της Ολιγαρχίας του Πλούτου), που κληρονομεί και αξιοποιεί τις αμαρτίες (=τις αντιλαϊκές συμπεριφορές) πολλών χρόνων.Πλην όμως για την στάση του Αστικού Κράτους μετράνε και οι αποφάσεις των Κυβερνήσεων. Με την Κυβέρνηση Αλ.Τσίπρα είχαμε μια σχετικά ήπια στάση απέναντι στους Αναρχικούς ταραξίες (το «τρομοκράτες»είναι υπερβολή),ενώ με τον Κ.Μητσοτάκη έχουμε μια φανερά πιο σκληρή αντιμετώπιση.Πού οφείλεται αυτή η διαφορά στάσης των δύο Κυβερνήσεων;Πριν απ όλα η διαφορά στάσης οφείλεται στην διαφορά Εποχής.Η Εποχή Αλ.Τσίπρα ήταν Εποχή που έπρεπε να βγεί μια βρώμικη δουλειά εξαθλίωσης του λαού κατ εντολή των ξένων. Αυτή η βρώμικη δουλειά προκάλεσε μια αγανάκτηση στο λαό. Η αντιμετώπιση των Αναρχικών δεν μπορούσε να γίνει επιλεκτικά και αποσπασμένα από το πλαίσιο της λαϊκής δυσαρέσκειας.

Επομένως μια σκληρή αντιμετώπιση των Αναρχικών από το Αστικό Κράτος στα πλαίσια μιας γενικής αγανάκτησης θα έπαιζε αποσταθεροποιητικό,προκλητικό ρόλο.Τώρα η Οικονομία περνάει μια ανάκαμψη, κοπάζει η λαϊκή δυσαρέσκεια και η Αναρχική βία φαντάζει σαν «τη μύγα μες το γάλα», γίνεται φανερή,διακριτή και τρωτή από την κρατική βία.Αυτό σημαίνει απλά, ότι ο μεν Αλ.Τσίπρας είχε τα χέρια του δεμένα απέναντι στους Αναρχικούς, ενώ ο Κ.Μητσοτάκης τα έχει λυτά και ως εκ τούτου ο μεν Αλ.Τσίπρας τους φερόταν ήπια, ενώ ο Κ.Μητσοτάκης σκληρά.Από κει και πέρα μετράει η ιδεολογικο-πολιτική τοποθέτηση του καθενός στις δεδομένες συνθήκες.

Ο μεν Αλ.Τσίπρας εμφανίζεται ως Αριστερός, που τον πιέζουν οι Ευρωπαίοι εταίροι να λειτουργήσει ως δεξιός. Ο Αλ.Τσίπρας ξεκινάει λοιπόν με ένα έλλειμμα Αριστερής Πολιτικής. Το να φέρνεται στους Αναρχικούς με δεξιότρόπο, χωρίς νάχει την ανάλογη πίεση γι αυτό από την ΕΕ, θα τον εξέθετε ανεπανόρθωτα στα μάτια του λαού. Δηλ. ο Αλ.Τσίπρας φερόταν ήπια στους Αναρχικούς (που στα μάτια ενός μη πολιτικοποιημένου κοινού φάνταζαν ως τιμωροί του αντιλαϊκού καθεστώτος) από δικό του ιδεολογικό πολιτικό έλλειμμα ή πιο απλά για να δείξει ότι παραμένει Αριστερός.Ο Κ.Μητσοτάκης δεν έχει Αριστερά συμπλέγματα. Ήταν δεξιός, ψηφίστηκε ως δεξιός για να εφαρμόσει δεξιά Πολιτική. Η βίαιη καταστολή της δράσης των Αναρχικών είναι ο δεξιός τρόπος αντιμετώπισης τους (στη βάση της λογικής ότι το Κράτος διατηρεί το μονοπώλιο της βίας)


4) Το Αστικό Κράτος έναντι των Αναρχικών             

  Για το Αστικό Κράτος οι Αναρχικοί είναι φιλικοί εχθροί.Πριν απ όλα οι Αναρχικοί ξεκινάνε ως εχθροί του Κράτους.

Πρώτον : Στέλλουν στον φοβισμένο λαό το μήνυμα, ότι το Αστικό Κράτος μπορεί ν αντιμετωπισθεί δυναμικά και όχι μόνο με παρακαλετά αιτήματα.

Δεύτερον: Κάνοντας καταστροφές στα καταστήματα ουσιαστικά φτύνουν την ατομική ιδιοκτησία που το Αστικό Σύστημα θέλει να την έχει ως τότε μή ως εικόνισμα με το σχετικό ταμπού της θείας απαγόρευσης της προσβολής της.

Τρίτον: Οι Αναρχικοί δεν αφήνουν τους Αστούς να κοιμηθούν ήσυχα. Δεν είναι απλά ο φόβος να μην χαθούν οι περιουσίες τους, είναι πριν απ όλα το ότι αμφισβητείται η νομιμότητα του Πλούτου τους (τώρα από λίγους ταραξίες,αύριο από ένα λαϊκό κίνημα). Αυτές οι τρείς ζημιές των Αναρχικών προς το Αστικό Κράτος είναι στην αρχή,σε πρώτη φάση.Από κει και πέρα η ζημιά γίνεται όφελος (διαλεκτική άρνηση), γιατί μόλις το Αστικό Κράτος αποφασίσει να κτυπήσει το λαϊκό κίνημα (και θα το κτυπήσει πρόωρα πριν ωριμάσει), ξέρει από πού  να ξεκινήσει: από τους Αναρχικούς!.

Οι Αναρχικοί με τη δική τους βία δίνουν την απαιτούμενη δικαιολογία στα Κρατικά Όργανα (και συγχρόνως την ευκαιρία) να γενικεύσουν μια βίαιη καταστολή του λαϊκού κινήματος ξεκινώντας από τους Αναρχικούς των οποίων η δράση είναι απεχθής στην μεσαία Τάξη των νοικοκυραίων. Το δεύτερο όφελος που έχει το Κράτος από τους Αναρχικούς είναι η δυσφήμιση της επαναστατικής βίας.Η επαναστατική βία εμφανίζεται από την Αστική προπαγάνδα από αντικοινωνική συμπεριφορά έως ληστεία.Αυτή η διαδικασία λειτουργεί αποπροσανατολιστικά και αποπολιτικοποιεί τις λαϊκές μάζες. Συγχρόνως δικαιολογεί την Αστυνομοκρατία και τελικά την κρατική τρομοκρατία, που την εμφανίζει ως αναγκαίο φρουρό της κοινωνικής γαλήνης και στρέφει το λαϊκό κίνημα σε μια λατρεία του αστικού κοινοβουλευτισμού και της Σοσιαλδημοκρατικής συμπεριφοράς.Από δω ξεκινάει και ο ανταγωνισμός των Αναρχικών με την πραγματική Αριστερά: Οι Αναρχικοί εμποδίζουν την πολιτικοποίηση του λαού στο όνομα της οποίας υποτίθεται,ότι ασκούν την Αναρχική βία.  

5) Υπάρχει λύση;

  Οπωσδήποτε υπάρχει λύση κι αν δεν υπάρχει τώρα, θα υπάρξει αύριο,διότι η κοινωνική Νομοτέλεια δεν μπορεί να πάει πίσω.Η κοινωνική Νομοτέλεια απαιτεί αντιστοίχιση Παραγωγικών δυνάμεων και Παραγωγικών σχέσεων και την έκφραση της σε πολιτική βούληση και οργανωμένη δράση.Σε τελευταία ανάλυση οπωσδήποτε θα βρεθεί ο φορέας που θα πολεμήσει τους Αναρχικούς με θετικό τρόπο (για να μην πούμε, ότι ήδη υπάρχει αυτός ο πολιτικός φορέας και ότι η πολεμική είναι σε εξέλιξη).