Ο Προϋπολογισμός του Νεοφιλελευθερισμού: Οι φοροαπαλλαγές του Κεφαλαίου και τα συμπαρομαρτούντα-Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης

1091

Σήμερα που γράφουμε (17/12/2019) στη Βουλή  γίνεται συζήτηση για τον Προϋπολογισμό του Κράτους για το έτος 2020.

Είναι ένα θέμα δύσκολο για την αρθρογραφία για τον εξής λόγο: Τα θέματα είναι πολλά και όλα σχεδόν συνοδεύονται με πολλούς αριθμούς για δαπάνες και έσοδα .Εμείς λύνουμε το πρόβλημα αυτό ως εξής:Βρίσκουμε την μεγάλη αγάπη και το μεγάλο φόβο της Κυβέρνησης. Ο προσδιορισμός τους και η σχέση τους μας δίνουν το κεντρικό θέμα του Προϋπολογισμού. Όλα τ άλλα είναι συμπαρομαρτούντα δηλ. συνοδευτικά, που ή συνεπάγονται ή συμπληρώνουν το κύριο θέμα.Θα μιλήσουμε  για το κύριο θέμα, θα μιλήσουμε  για τα συμπαρομαρτούντα και θ’ αποφύγουμε το γενικό φόντο του Προϋπολογισμού με τους αριθμούς του.


1) Η μεγάλη αγάπη της Κυβέρνησης και η μείωση των μεροκάματων ως ο συνήθης τρόπος ικανοποίησης της                                 

Η μεγάλη αγάπη της Κυβέρνησης είναι η αύξηση των κερδών της Ολιγαρχίας του Πλούτου. Ο μεγάλος φόβος της Κυβέρνησης είναι η Ανεργία και η αντιμετώπιση της.

Η Κυβέρνηση  λύνοντας το ζήτημα της μεγάλης της αγάπης αντιμετωπίζει συγχρόνως και τον μεγάλο της φόβο με την αντιμετώπιση της Ανεργίας (ή τουλάχιστον έτσι νομίζει).

Η Κυβέρνηση ικανοποιεί την μεγάλη αγάπη της προς την Ολιγαρχία του Πλούτου με τις φοροαπαλλαγές του Κεφαλαίου και ελπίζει μέσω αυτών των φοροαπαλλαγών να προσελκύσει Επενδύσεις με τις οποίες θ’ αντιμετωπίσει τον μεγάλο της φόβο την Ανεργία.

Αυτή είναι ο κεντρικός στόχος του Προϋπολογισμού. Το πρώτο ζήτημα είναι πώς εμείς καταλαβαίνουμε, ότι οι φοροαπαλλαγές είναι ο κεντρικός στόχος του Προϋπολογισμού; Γιατί στην παρούσα φάση είναι ο πιο ανώδυνος τρόπος ν αυξηθούν τα κέρδη της Πλουτοκρατίας.

Η κάθε Αστική Κυβέρνηση εκτελεί τις εντολές της Άρχουσας Ολιγαρχίας του Πλούτου.Αν αυτές τις εντολές τις ξέρει προκαταβολικά από την κουλτούρα της, τις διασυνδέσεις της και τις σπουδές της και την εφαρμόζει οικειοθελώς χωρίς να χρειαζεται να ρωτάει την Άρχουσα Τάξη, αυτή η Κυβέρνηση είναι Νεοφιλελεύθερη (όπως είναι η Κυβέρνηση του Κ.Μητσοτάκη).

Αν χρειάζεται πιέσεις, συνεδριάσεις, εκβιασμούς και εξαγορές για να την καταλάβει και να την εφαρμόσει, αυτή η Κυβέρνηση είναι Σοσιαλδημοκρατική (όπως ήταν η Κυβέρνηση του Αλ.Τσίπρα).Από κει και πέρα το πρόβλημα είναι πώς θα ικανοποιηθεί η Ολιγαρχία του Πλούτου.Οι μέθοδες είναι δύο και χρησιμοποιούνται και οι δύο σε διαφορετικές κάθε φορά αναμείξεις ανάλογα με τις περιστάσεις.

Η πρώτη μέθοδος για αύξηση των κερδών της Ολιγαρχίας του Πλούτου είναι η μείωση των μεροκάματων.Αυτή η μέθοδος με τα Μνημόνια και τα Μέτρα έχει ήδη εξαντληθεί από την Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και έχει οδηγήσει την Χώρα σε εξαθλίωση με κύριο χαρακτηριστικό την μεγάλη Ανεργία.Τα μεροκάματα δεν μπορούν να πάνε παρακάτω. Διά ταύτα επιλέγεται άλλος τρόπος αύξησης των κερδών της Ολιγαρχίας του Πλούτου: Οι φοροελαφρύνσεις!

2) Τα επιδόματα είναι λύση;

 Το Σύστημα αποσταθεροποιείται αν το Εργαζόμενο τμήμα της κοινωνίας πέσει αυτό το σκαλί παρακάτω και γίνει ένα με την απόλυτη εξαθλίωση της Ανεργίας. Διά ταύτα βλέπουμε στον Προϋπολογισμό  μια σειρά επιδόματα αντιμετώπισης της ακραίας φτώχειας ,ώστε ο Άνεργος ν ανέβει ένα σκαλί παραπάνω και όχι ο χαμηλόμισθος΄ένα σκαλί παρακάτω (κοινωνική εξίσωση ένα σκαλί πάνω απ τον πάτο).Τα επιδόματα δεν είναι όμως βασικό στοιχείο του Προϋπολογισμού και φυσικά η Κυβέρνηση δεν ελπίζει μ αυτά να λύσει το κοινωνικό πρόβλημα. Σκοπός των επιδομάτων είναι η διαμόρφωση κοινωνικής αυταπάτης, ότι η Κυβέρνηση όλους τους σκέφτεται,γιατί (τάχατες) είναι Κυβέρνηση όλων (και αφού είναι Κυβέρνηση όλων δεν χρειάζονται διεκδικήσεις,διαμαρτυρίες και πολύ περισσότερο διαδηλώσεις και ταραχές).


3) Οι φοροαπαλλαγές ως εναλλακτική λύση   

 Η σκέψη είναι απλή: Αφού δεν μπορούμε να εκμεταλλευτούμε άλλο την Εργατική Τάξη για περισσότερη Υπεραξία, τότε το ίδιο το Κράτος υποχρεώνεται να χαρίζει λεφτά στην Πλουτοκρατία. Σε κάποιες περιπτώσεις αυτό γίνεται κυριολεκτικά: με το επιχείρημα της αντιμετώπισης της Ανεργίας δίνονται επιδοτήσεις για πρόσληψη των Ανέργων δηλ.οι καπιταλιστές πληρώνονται για να μας εκμεταλλεύονται.Τώρα όμως μιλάμε για τον έμμεσο τρόπο χρηματοδότησης των καπιταλιστών που είναι οι φοροαπαλλαγές δηλ. δεν πληρώνουν στο Κράτος αυτά που έπρεπε να πληρώνουν.Αυτή η μέθοδος έχει δύο αδύνατα σημεία,που είναι :Πριν απ όλα είναι κοινωνικά προκλητική (τώρα στην Εποχή μας ο λαός δεν είναι μόνος του:υπάρχει πολιτική πρωτοπορία που του ανοίγει τα μάτια).

Διά ταύτα καμουφλάρεται ως “φοροελαφρύνσεις των Επιχειρήσεων” για την πρόκληση κινήτρου για Επενδύσεις και παραπέρα εξάπλωση  των Επιχειρήσεων.Φυσικά ο Προϋπολογισμός μιλάει για όλες τις Επιχειρήσεις μικρές και μεγάλες.Η διαφορά είναι η εξής:Οι φοροαπαλλαγές των μικρών Επιχειρήσεων είναι πολύ μικρές και των μεγάλων πολύ μεγάλες. Επειδή ισχύει ο Νόμος της συγκεντροποίησης του Κεφαλαίου,που οδηγεί το χρήμα προς τις μεγαλύτερες Επιχειρήσεις, οι πολύ μικρές φοροελαφρύνσεις των μικρών Επιχειρήσεων δεν μπορούν να εξουδετερώσουν τα διαφεύγοντα κέρδη προς τις μεγάλες Επιχειρήσεις και οι μικρές δεν γλυτώνουν την πτώχευση.Αντίθετα γιγαντώνονται οι μεγάλες Επιχειρήσεις με τις μεγάλες φοροελαφρύνσεις.Ποιό όμως είναι το όφελος της Κυβέρνησης;Το όφελος της Κυβέρνησης είναι ότι με την γενικότητα των φοροελαφρύνσεων κρύβεται η ταξική προτίμηση της Κυβέρνησης προς το μεγάλο Κεφάλαιο, γιατί εμφανίζεται η Κυβέρνηση να ενισχύει συνολικά την επιχειρηματικότητα για την αντιμετώπιση της Ανεργίας και έτσι η Κυβέρνηση  από εκπρόσωπος του μεγάλου Κεφαλαίου εμφανίζεται ως φιλολαική.

 4) Η περιστολή του κοινωνικού τομέα Να ψάχνουμε τον Προϋπολογισμό για να δούμε τις δαπάνες για την Υγεία, την Παιδεία και γενικά για την κοινωνική πρόνοια για να δούμε την μείωση τους είναι άσκοπο.Εν πάση περιπτώσει αν έχουμε πάθος για αριθμούς, λέμε ότι οι δαπάνες για την Υγεία είναι μειωμένες κατά 182 εκ.Ευρώ.Το συμπέρασμα όμως της μείωσης των κοινωνικών δαπανών λόγω των φοροαπαλλαγών βγαίνει λογικά από τα εξής:Οι δαπάνες για την Κυβέρνηση συνεχώς αυξάνονται. Μόνο για το ΝΑΤΟ ξοδεύουμε 4δισ Ευρώ. Βέβαια θ απορήσετε: Γιατί ν’ αυξάνονται οι δαπάνες για το ΝΑΤΟ;

Οι λόγοι είναι δύο: Πρώτον γιατί η Κυβέρνηση είναι υποτελής στις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ και της επιβάλλονται οι ξένοι και δεύτερον γιατί το Σύστημα πρώτα νοιάζεται για την διάσωση και την αναπαραγωγή του και μετά για το Έθνος και το λαό.Αφού λοιπόν με τις φοροαπαλλαγές του Κεφαλαίου τα έσοδα του Κράτους μειώνονται και οι ανάγκες του αυξάνονται (ακριβώς λόγω της αστάθειας του Συστήματος από την κοινωνική πόλωση), πάει να πει, ότι από κάπου αλλού ή θα επιβληθούν πρόσθετες φορολογίες ή θα κοπούν κοινωνικές δαπάνες.Οι πρόσθετες δαπάνες γίνονται, αλλά είναι προκλητικές για μια κοινωνία εξαθλιωμένη, γιαυτό προτιμώνται οι περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες (που φυσικά οδηγούν στο ίδιο αποτέλεσμα της εξαθλίωσης, αλλά με ένα αθόρυβο τρόπο, όπου ώσπου να συνειδητοποιηθεί, η Κυβέρνηση  έχει κερδίσει τις επόμενες Εκλογές).


5) Η ισορροπία Ανάπτυξης–κοινωνικής Δικαιοσύνης 

 Δεν θα σταθούμε στη τόλμη συγκεκριμένου βουλευτή της ΝΔ να μιλάει περί “κοινωνικής Δικαιοσύνης” στον καπιταλισμό με νεοφιλελεύθερο πρόσημο, αλλά θα μιλήσουμε επί της ουσίας.Τι εννοεί η ΝΔ ως “κοινωνική Δικαιοσύνη”; Εννοεί την περιστολή της ακραίας φτώχειας δηλ.της Ανεργίας και την έκταση των πιο χαμηλών μεροκάματων και συντάξεων.Φυσικά είναι ταξική η ερμηνεία αυτή της κοινωνικής Δικαιοσύνης, γιατί την δίνουν οι κατέχοντες, ενώ την ερμηνεία πρέπει να την δώσουν οι μη κατέχοντες: αυτοί ακριβώς που την απαιτούν,αυτοί  πρέπει να μας πουν τι εννοούν;Αλλά αυτό που θα μας απασχολήσει τώρα είναι η Ανάπτυξη στις συνθήκες του Νεοφιλελευθερισμού.Η Ανάπτυξη στον Νεοφιλελευθερισμό νοείται ως αύξηση των Παραγωγικών μέσων και όχι ως αύξηση των Παραγωγικών Δυνάμεων, που εμπεριέχει (και μάλιστα σε πρώτη γραμμή) το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό.Σε τελευταία ανάλυση για τους Νεοφιλελεύθερους η Ανάπτυξη είναι αύξηση και επέκταση των μέσων Παραγωγής για να εξασφαλίζονται οι δυνατότητες μεγαλύτερης Παραγωγής(γιατί οι καπιταλιστές νομίζουν, ότι τα μηχανήματα βγάζουν τα κέρδη—παρ όλο που και τα μηχανήματα δεν είναι τίποτε άλλο από συσσωρευμένη παλιά Εργασία)Φυσικά ο λαός θ απορήσει: και μας τι μας νοιάζει για την μεγαλύτερη Παραγωγή των περισσότερων Εργοστασίων και μηχανημάτων;Η απάντηση είναι έτοιμη: Τα περισσότερα Εργοστάσια και μηχανήματα σημαίνουν περισσότερες θέσεις Εργασίας.Αυτό μόνον εν μέρει είναι σωστό, γιατί ο καπιταλιστής συσσωρεύοντας κεφάλαιο για Διευρυμένη Αναπαραγωγή πρώτα νοιάζεται για μηχανήματα ανώτερης Τεχνολογίας, που κόβουν θέσεις Εργασίας και μετά για νέα Εργοστάσια που φέρνουν νέες θέσεις Εργασίας.Το κύριο όμως είναι ότι η Ανάπτυξη του Νεοφιλελεύθερου είναι ο εμπράγματος παράγοντας και όχι το ανθρώπινο εργατικό δυναμικό. Αυτή η αντίληψη δείχνει τον αντιανθρωπιστικό (για να μην πούμε: απάνθρωπο) χαρακτήρα του καπιταλισμού,που με όλη του την διαφάνεια φαίνεται στον Νεοφιλελευθερισμό




Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός