Γιατί ο Νικόλας μας «άγγιξε» τόσο πολύ; – Γράφει ο Παναγιώτης Βούρος*

1582

400 κοινοποιήσεις σε λιγότερο απο δύο εικοσιτετράωρα!!!


Όταν διάβασα προχθές την δημοσίευση του γνωστού δημοσιογραφικού σάιτ kalymnos-news.gr για το θέμα του Νικόλα μας, του καλού παιδιού με το μόνιμο χαμόγελο και τις «καλλιτεχνικές του ανησυχίες» αλλά και για το πρόβλημα.. ότι παραμένει άστεγος- ακόμη κι αν προτίθεται να πληρώσει ένα αξιοσέβαστο ποσό, τουλάχιστον αυτά που «αντέχει η τσέπη του» και η αξιοπρέπειά του, προβληματίστηκα η αλήθεια και με άγγιξε το ζήτημα. Όχι όμως παραπάνω απ’ όσο αγγίζει και έναν απλό αναγνώστη που βλέπει πως υπάρχουν ακόμη άνθρωποι το 2020 που δεν έχουν επιλύσει τις βασικές τους βιοποριστικές ανάγκες. Τουλάχιστον με έβαλε στον κόπο να σκεφτώ, το πώς θα αντιδράσει η κοινωνία (και γω ακόμη ο ίδιος) απέναντι στον συμπολίτη τους που χρειάζεται άμεση βοήθεια..

Ο Νικόλας είναι ένας αγέραστος νεανίσκος. Δεν είναι απλά ένα δικό μας παιδί, γέννημα θρέμμα της κοινωνίας της Καλύμνου και περήφανος βιοπαλαιστής του μεροκάματου αλλά και μια συμπαθής φιγούρα του γέλιου και της καλοπροαίρετης «τρέλας» που κουβαλάει, όπως λέμε και.. Καλύμνικα! Αυτά λοιπόν τα ανθρώπινα στοιχεία του Νικόλα θα μπορούσαν (πέραν του τι συμβαίνει) πράγματι να ευαισθητοποίησουν τον κόσμο να αντιδράσει και να αγκαλιάσει το ζήτημα της στέγασης που αποτελεί για μένα εικόνα ντροπής για την Δημοκρατία και την κοινωνική πολιτική της εκάστοτε κυβερνητικής ή δημοτικής εξουσίας. Όπως επίσης, από το «αχ τον καημένο» μέχρι να βρεθεί λύση και σπίτι για το Νικόλα- μας χωρίζουν κάποια χιλιόμετρα.. «πραγματικής» αλληλεγγύης και αποτελεσματικότητας. Και δεν φημιζόμαστε σε αυτό. Πάντα, πάντα, πάντα, βάζω τον εαυτό μου μέσα σε όλα όσα τοποθετούμαι..
Όμως, εγώ κρατάω μόνο τα θετικά. Και το εννοώ. Δεν έχω κάποια πρόθεση καχυποψίας ή αρνητικών εντυπώσεων (απλά εξέφρασα μια γενικότερη αλήθεια). Αντιθέτως, θεωρώντας δεδομένη την όποια και άμεση επέμβαση της πολιτείας αλλά και των συμπολιτών μου (σε συνεργασία αν χρειαστεί) ώστε να μπει ένα τέλος στις άθλιες συνθήκες διαβίωσης του Νικόλα, θέλω να εστιάσω την προσοχή σας σε ένα σημείο που εμένα προσωπικά με άφησε άναυδο και περήφανο αν θέλετε για την καταγωγή μου, την Κάλυμνο. Γιατί μπορεί σαν λαός να είμαστε ολίγον τι αυτό- καταστροφικοί, αλλά σε δύσκολες στιγμές αποδεικνύουμε πως γινόμαστε ένα, μία γροθιά, όταν η καρδούλα μας το λέει, όταν η αγάπη για τον συνάνθρωπο υπερέχει του προσωπικού μας και μόνο βολέματος.. έστω και από το διαδίκτυο, έστω και έτσι! Άλλοι δεν κάνουν ούτε αυτό..
Πραγματικά συγκινήθηκα όταν αυτή τη στιγμή που γράφω, ούτε δύο ημέρες μετά που ανέβηκε το εν λόγω άρθρο από τo kalymnos-news.gr , οι κοινοποιήσεις ξεπέρασαν τις 400 σε αριθμό και αυξάνονται συνεχώς,ενώ οι επισκέπτες του δημοσιεύματος έφτασαν τις 12.000! Κι όμως, ναι! Τρελό αλλά αληθινό, για μια κοινωνία 12 – 15.000 ανθρώπων. Δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε (όσα χρόνια παρακολουθώ και συνεργάζομαι με την εφημερίδα) να έπιασε κάποιο εθνικό, χριστιανικό ή πολιτικό άρθρο τόσες κοινοποιήσεις. Και αυτές οι κοινοποιήσεις έγιναν από απλούς πολίτες που ζουν με 700 και 800 ευρώ, ταπεινά, φτωχικά, με αξιοπρέπεια και ανθρωπιά, όλοι εσείς, μακριά από κοινωνικές φανφάρες «επιλεκτικής» προσφοράς και πρακτικές διαφήμισης και «λιβανισμού» 
Μόνο μπράβο έχω να πω. Το αξίζετε. Μπράβο στην Κάλυμνο, μπράβο στον πατριωτισμό σας, μπράβο γιατί το νιώθετε. Ανεξαρτήτου αποτελέσματος, που θα έρθει γρήγορα και είμαι σίγουρος γι’ αυτό, με την κίνησή σας αυτή, ακόμη κι αν δεν κοστίζει, ακόμη κι αν δεν λύνει τίποτα πρακτικά, λύσατε τα πάντα! Δώσατε το μύνημα, κάνατε την αρχή, δείξατε πως σας άγγιξε το ζήτημα και προτιμήσατε μια κοινοποίηση του Νικόλα αντί κάποιου στάτους ψυχολογικών απωθημένων ή ελληνικού καλοκαιρινού σουξέ. Μπράβο παιδιά!
ΥΓ. Και επειδή πρέπει να είμαι ακριβοδίκαιος, οφείλω να πω (από διάφορες πηγές) πως τον φίλο Νικόλα τον έχουν βοηθήσει ουκ ολίγες φορές συμπατριώτες μας με τον οποιοδήποτε τρόπο μπορούσαν. Δεν χρειάζονται λεπτομέρειες. Αυτά για να μην βγάζουμε μονόπλευρα συμπεράσματα και να μην φορτώνονται ευθύνες αδίκως και αορίστως. Για την άλλη αλήθεια που υπάρχει και οφείλει να ακουστεί.