Στη μνήμη των Καλυμνίων εθελοντών του ’40, στους ήρωες παππούδες μας – Ζήτω το Έθνος -Γράφει ο Παναγιώτης Βούρος

899

*Γράφει ο Παναγιώτης Μ. Βούρος

28η Οκτωβρίου 1940. Ένδοξες, αθάνατες ημέρες υπερηφάνειας και ηρωισμού. Μάχες, μερόνυχτα…εφιαλτικά ενάντια στον εχθρό και τον φασισμό, την ωμή βαρβαρότητα και τις βιαιοπραγίες του ιταλικού και γερμανικού ζυγού. Έλληνες από κάθε γωνιά της χώρας, από τον Έβρο μέχρι το Καστελόριζο στα βουνά της Αλβανίας με σύμμαχο την Παναγιά και τα υψηλά ιδανικά : δημοκρατία- αξιοπρέπεια- οικογένεια, αξίες που δεν έσβησαν και δεν πρόκειται να σβήσουν ποτέ, ούτε όπως τότε στα χιόνια και τις κακουχίες, ούτε μπροστά στο θάνατο για την ελευθερία, ούτε έτσι και σήμερα μπροστά στις τουρκικές προκλήσεις, την ευρωπαϊκή πολιτική λιτότητας και τις συνεχείς προσπάθειες ξένων παραγόντων- ΜΜΕ και ενός παγκόσμιου σχεδίου, για την αλλοίωση της εθνικής μας ταυτότητας.

Τότε, στο άκουσμα της εθνικής μας αντίστασης, στο ΟΧΙ του στρατηγού Μεταξά, και συγκεκριμένα στις 13 Νοεμβρίου συγκροτήθηκε το Σύνταγμα Δωδεκανησίων Εθελοντών, με στόχο και σκοπό να σταθεί με αυτοθυσία και πατριωτισμό ενάντια στον δικτάτορα Μουσολίνι. Από τις συγκινητικές ιστορίες του πολέμου, καθώς νέοι άνθρωποι άφησαν πίσω τους αγαπημένα πρόσωπα και φιλοδοξίες, τα σπιτικά τους, κι έφυγαν με ένα όπλο και την ελπίδα να επιστρέψουν θριαμβευτές- για να πουν το δικό τους ΟΧΙ στον εχθρό. Ελευθερία ή θάνατος λοιπόν. Και στην εθελοντική αυτή κίνηση και πρωτοβουλία από τους 1586 νησιώτες που κρίθηκαν κατάλληλοι, κάθε ηλικίας- επαγγέλματος και μορφωτικού επιπέδου, οι 433 ήταν Καλύμνιοι παρακαλώ, οι περισσότεροι σε αναλογία. Οι παππούδες μας αγαπητοί μου αναγνώστες, που όλοι μεγαλώσαμε -ευλογημένοι γι’αυτό- με τις εξιστορήσεις τους, με δάκρυα στα μάτια σαν μια ανάμνηση θαυμασμού. Ένα χρέος που μας βαραίνει: να τους τιμούμε όχι μόνο με ένα στεφάνι και στην παρέλαση που το βλέπω…να καταργείται σιγά-σιγά αλλά στην πράξη, όταν και η πατρίδα μας το χρειάζεται, αύριο, απέναντι στον οποιοδήποτε ορατό ή αόρατο εχθρό και με το ίδιο πάντα θάρρος και ψυχικά αποθέματα μας έχουν απομείνει. 

Οι λίγες αυτές γραμμές, δεν θα κουράσω, ανήκουν στους προγόνους μας που οφείλουμε να μην τους ξεχάσουμε ποτέ. Έχω και γω τον δικό μου ήρωα παππού, τον Μικέ τον Βούρο, που θυμάμαι στις εθνικές επετείους να βάζει το κουστούμι του για να καμαρώσει και να χειροκροτήσει τα εγγονάκια του. Έχω τον δικό μου ήρωα παππού κάπου ψηλά στο σπίτι σε μια κορνίζα ρετρό, να μου θυμίζει την παλικαρίσια μας προϊστορία, Έλληνες ακρίτες πολεμιστές που δεν υποκλίθηκαν στην τρομοκρατία, στην υποδούλωση και το ρουφιανιλίκι. Που δεν πτοήθηκαν όταν είδαν νεκρούς συναγωνιστές στο χώμα, όταν εκτελέστηκαν, όταν η λέξη ψωμί θύμιζε είδος πολυτελείας. Άντεξαν. Δεν πρόδωσαν την Ελλάδα ποτέ.

Όλοι έχετε έναν ήρωα παππού. Όλοι γνωρίζετε, όλοι αισθάνεστε όσα γράφω, που δεν ανήκουν σε έναν άνθρωπο (και συγχωρέστε με αν αναφέρομαι στον παππού μου προσωπικά, μακάρι να μπορούσα να τους αναφέρω όλους) αλλά σε αυτούς που βρέθηκαν στον πόλεμο για να προστατεύσουν την πατρίδα, τις αξίες, τον ευλογημένο τόπο του Θεού. Όσα γράφω ανήκουν αγαπητοί μου αναγνώστες στον δικό σας παππού…πρότυπο και σύμβολο της οικογένειας, το χρωστάμε σε αυτούς, στη μνήμη τους, για όλα όσα μας δίδαξαν για την ίδια τη ζωή και την κοινωνία.

Τώρα ξέρετε γιατί δεν πετούσαν ψωμί δεύτερης ημέρας, γιατί στέκονταν όρθιοι και προσοχή όταν άκουγαν τον εθνικό μας ύμνο, γιατί ήσαν πολιτικοποιημένοι με ανησυχίες και προβληματισμούς. Γιατί έζησαν πολλά…βλέπετε, δεν υπήρχε BigBrother τότε μα ούτε δήθεν “κόκκινες γραμμές” που ευτελίζουν σήμερα ένα ολόκληρο σύστημα εθνικής ασφάλειας και αμυντικής θωράκισης του τόπου για να πετούν στα…σύννεφα και στο “δεν βαριέσαι”. Η επιβίωση και η σύγκρουση ήταν μονόδρομος γι’αυτούς. Και μονόδρομος -δυστυχώς ή ευτυχώς- είναι και σήμερα μια σύγκρουση αν θέλουμε να θυμίζουμε κάτι…από την Ελλάδα των παππούδων μας. Αλλιώς, με την διπλωματία και μόνο ως μέσο αντιπαράθεσης και τις εναλλακτικές κυβερνητικές λύσεις της…υποχώρησης, χάνουμε ανώδυνα και σταδιακά, καθημερινά θα έλεγα την εθνική μας αξιοπρέπεια (και όχι μονο). Μακάρι να βγω ψεύτης.. 

Χρόνια πολλά!Ζήτω το Έθνος!

ΥΓ. Όσοι έχετε έναν παππού, ήρωα του ’40, αφιερώστε το κείμενο στη μνήμη του.




Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός