Το “τελευταίο αντίο” στο Γιάννη Τσικούρη από την Πρόεδρο της Μόνιμης Επιτροπής Καλύμνου ΤΕΕ Ευαγγελία Μπιλλήρη.

1933

Το “τελευταίο αντίο” σήμερα Παρασκευή 30 Οκτωβρίου 2020 στο Γιάννη Τσικούρη, πολιτικό Μηχανικό που τόσο πρόωρα έφυγε από τη ζωή .

Μέσα σε κλίμα συγκίνησης και θλίψης τελέστηκε η εξόδιος ακολουθία στον Ιερό Ναό του Σωτήρος Χριστού στις 2.00 το μεσημέρι.

O Γιάννης Τσικούρης του Ελευθερίου και της Ελευθερίας γεννήθηκε στις 2.4.1968. Διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός του Πανεπιστημίου Πατρών δραστηριοποιήθηκε επαγγελματικά στην Κάλυμνο ως ελεύθερος επαγγελματίας στο τεχνικό γραφείο που διατηρούσε με τον γυναικάδελφο του Νικήτα Τσαγκάρη. Συμμετείχε ενεργά στο Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος για πολλά χρόνια, τόσο στη Μόνιμη Επιτροπή Καλύμνου του ΤΕΕ της οποίας υπήρξε Πρόεδρος ,ενώ μέχρι τελευταία ήταν γραμματέας, όσο και στην αντιπροσωπεία του Τμήματος Δωδεκανήσου του ΤΕΕ της οποία διετέλεσε μέλος για μια θητεία. Παντρεμένος με την Πηνελόπη Θωμά, απέκτησε δύο παιδιά, τη Μαρία και τον Λευτέρη.

Η Ευαγγελία Μπιλλήρη Πρόεδρος της Μόνιμης Επιτροπής Καλύμνου ΤΕΕ είπε το “τελευταίο αντίο” εκφωνώντας  τον επικήδειο που παραθέτουμε 

Ποιος να μου το λεγε πως θα έπρεπε να είμαι εδώ σήμερα για να αποχαιρετίσω τον Γιάννη μου, τον συνάδελφο, τον γείτονα, τον φίλο, τον άνθρωπο, που δεν περνούσε μέρα χωρίς να συναντηθούμε, να μιλήσουμε, εδώ και πάνω από 20 χρόνια. Το Γιαννιώ μας.

Τόσο ξαφνικά και τόσο απότομα.

«Μπαμ Μπάμ» Ηταν χαρακτηριστική του φράση αυτή, όταν ήθελε να περιγράψει μια διεκπεραίωση επαγγελματικής υπόθεσης, την έλλειψη δυσκολίας και την ταχύτητα στη λύση ενός προβλήματος. «Μπαμ Μπάμ»

Συνάδελφος ανοικτός σε όλους, πρόθυμος να εξυπηρετήσει, να δώσει ό,τι μπορούσε, να μεσολαβήσει για να λύσει θέματα. Δεν είναι τυχαίο που όλοι οι συνάδελφοι τον εκτιμούσαν, τον εμπιστευόντουσαν και τον εξέλεγαν στα συνδικαλιστικά μας όργανα, στα οποία συμμετείχε τις περισσότερες φορές με δική μας παρότρυνση και απαίτηση.

Πριν από κάθε διοργάνωση εκδήλωσης του Τεχνικού Επιμελητηρίου, με ένα «πάμε» με ένα «μέσα» και χωρίς πολλά πολλά, έβαζε πλάτη αγόγγυστα. «Γειά σου Γιάννη μου κολόνα» του έλεγα, όταν όλα τέλειωναν και χαμογελούσε ταπεινά, με το δικό του τρόπο.

Ένα καλό παιδί. Παιδί όμως. Με το μόνιμο χαμόγελο, να στρίβει τσιγάρο και να τραντάζεται από τα γέλια απολαμβάνοντας τα καλαμπούρια και τις διηγήσεις της παρέας. Ροκάς παθιασμένος, που όσο πολύ απεχθανόταν τις εντάσεις των προσωπικών και επαγγελματικών σχέσεων, τόσο ακόμα πιο πολύ απολάμβανε σαν έφηβος αυτό το είδος της μουσικής που χαρακτηρίζεται από αρρενωπότητα και επιθετικότητα. Επιθετικότητα ο Γιάννης μας; Ποτέ! Ακόμα και ο θυμός του ήταν παιδικός, ένας θυμός που κι αυτός ξεθύμαινε «μπαμ μπαμ».

Δεν κρατούσε κακίες, όσο σκάρτες συμπεριφορές και αν αντιμετώπισε. Γενναιόδωρος, φιλότιμος, κιμπάρης. Φίλος, αγαπημένος, για τους παλιούς συμμαθητές, για τους συμφοιτητές, για όσους γνώρισε μέχρι χθες.

Οι «κολλητοί», όπως τους έλεγε, που ήταν τόσοι πολλοί, που πολλές φορές μπερδευόμουν σε ποιόν απ’ όλους αναφερόταν και ζητούσα διευκρινήσεις, τον αποχαιρετούν σήμερα συντετριμμένοι.

Φίλος για μένα και την οικογένεια μου ο Γιάννης, που μοιραζόταν μαζί μου τόσα και τόσα, που με στήριζε, καταλάβαινε πως αισθανόμουν, μόνο από την όψη μου, ο Γιάννης που μας νοιαζόταν.

Υποδειγματικός οικογενειάρχης, πατέρας, σύζυγος, γιος αδερφός. Τους αγαπούσε και τους νοιαζόταν όλους. Ικανοποιημένος με απλά πράγματα. Με τη συλλογή των νομισμάτων του, με «γκατζετάκια», με μικροπράγματα. Και συμβούλευε ! «Ρε μην αγχώνεσαι ρε, ε δε θα πεθάνουμε κιόλας» έλεγε συχνά πυκνά, όταν έσφιγγε η μέγγενη των προθεσμιών στη δουλειά ή για άλλα θέματα που καταλάβαινε ότι με προβλημάτιζαν. Εκείνος όμως αγχωνόταν. Τον τελευταίο καιρό πολύ. Και σαν να είχε προαίσθημα, αυτό το καλοκαίρι μοιράστηκε πολλές όμορφες στιγμές με την Πένυ, με τα παιδιά, με τον κουμπάρο του, με την ευρύτερη οικογένεια του.

Και μας άφησε εντελώς απροειδοποίητα. «Μπαμ μπαμ» Με μια βολή στην καρδιά μας, μετέωρους και σοκαρισμένους. Σε ποιόν απ’ όλους να πούμε τι; Στην Πένυ που υπεραγαπούσε; Στο Μαριώ και τον Λευτεράκι; Στον Νικήτα και στην Ελενα; Στους γονείς του; Στα ανήψια; Μόνο δύναμη και κουράγιο! Γιατί ο παράδεισος είναι ήδη ανοιχτός. Και όσοι ζουν στην καρδιά μας δε ξεχνιούνται ποτέ.




Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός