Πέντε χρόνια χωρίς τον αείμνηστο Νικόλαο Καλλία.

1722

Του Γεωργίου Δ. Δρόσου

Συμπληρώθηκαν το περασμένο Σάββατο 5 χρόνια από την 21η Νοεμβρίου 2015, όταν «έφυγε» από κοντά μας ο αείμνηστος Νικόλαος Καλλίας του Ακινδύνου, ένας εξαιρετικός Αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού.

Ο Νικόλαος Καλλίας γεννήθηκε στην Κάλυμνο το έτος 1950 και ήταν γιος του Ακίνδυνου και της Ειρήνης Καλλία.

Τα μαθητικά του χρόνια τα πέρασε στην Κάλυμνο και το έτος 1970 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων.

Αποφοίτησε το 1974 ονομασθείς Ανθυπολοχαγός Πεζικού.

Υπηρέτησε σε Μονάδες και Επιτελεία στην Κω, Λέρο, Λεκαναπέδιο Αττικής ,Κύπρο, Βόρειο Ελλάδα.

Αποστρατεύθηκε τον Απρίλιο 2003 με τον Βαθμό του Ταξιάρχου και μετά από λίγα χρόνια επανήλθε στην ενέργεια και τοποθετήθηκε Προϊστάμενος του Πολιτικού Σχεδιασμού Εκτάκτων Αναγκών του Επαρχείου Καλύμνου.

Υπήρξε ένας άριστος Αξιωματικός αγαπητός σε Προϊσταμένους και υφισταμένους του.

Ο Νίκος ήταν παντρεμένος με την Κορίνα Καλλία με την οποία απέκτησαν 2 εξαιρετικές κόρες την Κατερίνα και την Ειρήνη.

Την τελευταία πνοή είχε αφήσει τις πρωινές ώρες της 21 Νοεμβρίου 2015 ,ημέρα των Ενόπλων Δυνάμεων , ο Νικόλαος Καλλίας ,στο Νοσοκομείο Μεταξά , όπου νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα

Η σορός του μεταφέρθηκε  στην ιδιαιτέρα του Πατρίδα την Κάλυμνο που τόσο αγαπούσε.

Η νεκρώσιμος ακολουθία τελέστηκε την  Κυριακή 22 Νοεμβρίου 2015 στον ΙΝ  Σωτήρος Χριστού, χοροστατούντος του Μητροπολίτη Παϊσίου ενώ η ταφή έγινε στο κοιμητήριο στη Λιμνιώτισα.

Ως ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη του αγαπητού συμπατριώτη, φίλου και συναδέλφου παραθέτω  τον επικήδειο που εκφώνησα εκ μέρους του Συνδέσμου Αξιωματικών Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων τάξεως 1974:

Ο τελευταίος  αποχαιρετισμός στο Νίκο Καλλία από το συμμαθητή του στη ΣΣΕ Γεώργιο Δρόσο.

Αγαπητέ Συμμαθητά και φίλε Νίκο

Σ’ εμένα έπεσε ο κλήρος, το δύσκολο καθήκον,  εκ μέρους των συμμαθητών της Τάξεως 1974 της Στρατιωτικής Σχολής  Ευελπίδων ,να σε αποχαιρετήσω στο μεγάλο σου ταξίδι.

 Είναι πολύ δύσκολο να πεις το ύστατο αντίο σε έναν άνθρωπο με το οποίο σε  συνδέει μια φιλία και μία κοινή πορεία 45 ετών, όταν μάλιστα φεύγει τόσο πρόωρα.

 Ήταν πριν 45 χρόνια περίπου, 30 Σεπτεμβρίου 1970 όταν  πρωτογνωριστήκαμε.  Ήταν η ημέρα που είχαμε παρουσιαστεί στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων και μπροστά στην είσοδο του 7ου Λόχου, βραδάκι, μετά από μία  δύσκολη και κουραστική ημέρα,  ψάχναμε  νέοι Ευέλπιδες πλέον, να γνωριστούμε μεταξύ μας.

Θυμάμαι τη  χαρά και των δύο μας και τις αγκαλιές,  όταν πληροφορηθήκαμε ότι ήμασταν συμπατριώτες ,εσύ από την Κάλυμνο και εγώ από την Κω, οι μοναδικοί Δωδεκανήσιοι της 1η Ταξης στη Σχολή Ευελπίδων.

 Στα 4  χρόνια σπουδών γίναμε αχώριστοι φίλοι και όταν φύγαμε από τη Σχολή , μετά από λίγο καιρό,  νεαροί ανθυπολοχαγοί, ξανά στην Κω  μαζί, εσύ Διοικητής του Λόχου στις ακτές της Καρδάμαινας και εγώ διοικητής Πυροβολαρχίας αντιαεροπορικών στο αεροδρόμιο.

 Αργότερα συναντηθήκαμε στην Κύπρο και μετά ξανά στην Κώ ,και μετά από μερικά χρόνια στη Βόρειο Ελλάδα , εσύ στο Αργος Ορεστικό της Καστοριάς και εγώ στην γειτονική  Κοζάνη .

 Χρόνια δύσκολα για μας και ιδιαίτερα για  τις οικογένειες μας που έπρεπε κάθε λίγο και λιγάκι  να ξεσπιτώνονται και να μας ακολουθούν σε κάθε μετάθεση

Όμως χρόνια αξέχαστα με όμορφες αναμνήσεις.

 Συνδεθήκαμε άρρηκτα, το ίδιο και οικογένειες μας, για να συναντηθούμε απόστρατοι πλέον στην αγαπημένη σου Κάλυμνο, που δεν ξεχνούσες ,όσο μακριά κι αν βρισκόσουν

Νίκο υπήρξες ένα πολύ καλός φίλος, ένας άριστος αξιωματικός, ένας αγαπητός συνάδελφος.

Ήσουν αγαπητός στους συμμαθητές σου.

 Ήσουν χρήσιμος, συνεργάσιμος  και απαραίτητος στην Υπηρεσία και τους  Προϊσταμένους σου.

Ήσουν το καταφύγιο και το στήριγμα για τους υφισταμένους σου, που κοντά σου όχι μόνο εύρισκαν κατανόηση,  αλλά τους μετέδιδες με μαεστρία τις γνώσεις σου και εμπειρίες τις στρατιωτικές, αλλά και της ζωής.    

 Στα 33 και  πλέον χρόνια που υπηρέτησες στο Στράτευμα με την  ξεχωριστή προσωπικότητα, το σπάνιο ήθος, την αξιοπρέπεια, την ανθρωπιά, την αγάπη, την ευγένεια, την λεπτότητα, τον αλτρουισμό που σε διέκρινε, έγραψες τη δική σου ιστορία για την οποία θα πρέπει να είναι υπερήφανοι η οικογένεια σου ,οι συγγενείς σου, οι φίλοι σου. οι συμπατριώτες σου.

  Δούλευες πάντα αθόρυβα και σεμνά προσφέροντας ό,τι περισσότερο μπορούσες με ειλικρίνεια , συνέπεια ,επαγγελματισμό. Ήσουν άριστος αξιωματικός, γιατί ήσουνα πάντα ενημερωμένος και συστηματικός. Ήσουν υπεύθυνος, δεν ακολούθησες ποτέ υπόγεια διαδρομή

Αγαπητέ Νίκο,

 δεν είναι τυχαίο, ότι, μόλις έγινε γνωστή η είδηση του θανάτου σου το τηλέφωνο μου δεν σταμάτησε να κτυπά όταν συμμαθητές και συνάδελφοι από όλη την Ελλάδα  με  καλούσαν  να μεταφέρω τα θερμά συλλυπητήρια και την οδύνη τους στην οικογένεια σου και εξέφραζαν την λύπη τους ,που δεν είχαν το χρόνο να έλθουν εδώ στην Κάλυμνο για να σε αποχαιρετήσουν και να σε συνοδεύσουν στην τελευταία κατοικία σου.

Ήσουν αξιαγάπητος από όλους ανεξαιρέτως, δεν είχες εχθρούς αλλά μόνο φίλους.

Νίκο δεν υπήρξες μόνο ένας άριστος αξιωματικός.

 Υπήρξες και ένας υποδειγματικός οικογενειάρχης.   

Ήσουν πρότυπο οικογενειάρχη και μαζί με τη σύντροφο της ζωής σου την αγαπημένη σου Κορίνα,  με ήθος και αρχές, ανέθρεψες 2 υπέροχα και πανέμορφα  κορίτσια την Ειρήνη και την Κατερίνα που τα χάρισες στην κοινωνία, και σήμερα βλέποντας τον κόσμο γύρω τους που συγκεντρώθηκε για να σε τιμήσει, νιώθουν περήφανα που σε είχαν σύζυγο και πατέρα.

Η αφοσίωση σου στην  αγαπημένη σύζυγο σου Κορίνα , με την οποία  από  νεαρός Εύελπις είχες συνδεθεί μαζί της, για μας που σε έχουμε γνωρίσει από κοντά, ήταν μοναδική. Και βέβαια  Νίκο, δεν θα ξεχάσω να αναφερθώ στο εγγονάκι σου τον Κωνσταντίνο για το οποίο πάντα μου μιλούσες με υπερηφάνεια λέγοντας μου μάλιστα ότι το όνειρο σου είναι να γίνει Εύελπις και Αξιωματικός για να συνεχιστεί η παράδοση της οικογένειας .

Και θα ήταν παράλειψη μου να μην αναφερθώ στον αγαπημένο σου αδελφό σου το Σακελλάρη που η οδύνη του είναι μεγάλη ,αλλά και στην αγαπημένη σου κουνιάδα την Μπέτυ με την οποία δεν ήταν λίγες οι φορές που επεδίωκες να μας βάλεις να έλθουμε σε κάποια δήθεν πολιτική αντιπαράθεση και εσύ πότε να παίρνεις το μέρος το δικό της και πότε το δικό μου και όταν ηρεμούσαν τα πνεύματα , εσύ να γελάς αδιάκοπα.      

 Νικο φεύγεις από κοντά μας

Είναι αβάσταχτος ο πόνος και η στεναχώρια που πρέπει να σου πούμε το τελευταίο Αντίο.

Γιατί φεύγεις νέος και ενώ είχες  δυνατότητες να κάνεις και να προσφέρεις πολλά ακόμη πρώτα στην οικογένεια σου και μετά στην κοινωνία.

 Εκ μέρους του Συνδέσμου των Αξιωματικών της Στρατιωτικής Σχολής  Ευελπίδων Τάξεως 1974 , απηύθυνα αυτά τα λίγα λόγια ως τελευταίο χαιρετισμό.

Άφησες όλους εμάς που είχαμε τη τύχη να σε γνωρίσουμε από κοντά πολύ πιο φτωχούς και απαρηγόρητους.

Η  μνήμη σου  θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις καρδιές των συμμαθητών σου  γιατί άνθρωποι που δεν ξεχνιούνται ποτέ δεν πεθαίνουν. 

Καλό ταξίδι, Νίκο

Αιωνία σου η μνήμη.

Στη Φωτογραφία το έτος 1971 ,δευτεροετείς Ευέλπιδες, εξ αριστερών ο Νικόλαος Καλλίας ,στο μέσο ο Πέτρος Ευφραιμίδης και δεξιά ο Γιώργος Δρόσος.