Όταν θυμάμαι το Bataclan: 5 χρόνια μετά…- του Παναγιώτη Βούρου

466

Γράφει ο Παναγιώτης Μ. Βούρος

Πρέπει να ξεχνάς, να συνεχίζεις, να προχωράς, να μην σταματήσεις να ζεις. Να γελάς, να αγαπάς, να δημιουργείς, να χτίζεις πάνω σε όνειρα και την τρέλα της στιγμής- πάνω στα αυτονόητα δικαιώματα που γίνονται ακόμη και σήμερα ζητούμενα όπως δημοκρατία, ελευθερία και ανθρωπιά, ότι βαθειά μέσα σου επιθυμείς. Και ξέρεις γιατί; Γιατί το αξίζεις, γιατί δεν μπορεί να στο στερήσει κανείς, ούτε πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα μα ούτε και σφαίρες τρομοκρατίας. Είσαι πιο δυνατός. Ακόμη κι αν δεν θέλουν να το πιστεύεις..

Ήταν μια άθλια νύχτα. Η χειρότερη της ζωής μου, ξεκάθαρα. Έχω γράψει ξανά στο παρελθόν τις ανατριχιαστικές λεπτομέριες. 13 Νοεμβρίου 2015. Από το παράθυρό μου έβλεπα το μακελειό. Στον απέναντι δρόμο το Batackan. Ακόμα κι αν σε δικούς μου ανθρώπους, στην οικογένειά μου, προσπαθούσα να εξηγήσω τι συμβαίνει, κανείς δεν με πίστευε ότι ήταν.. δίπλα μου η κτηνωδία. Ήταν.. ψύχραιμοι θα έλεγα. Μόνο ένα άτομο μπορούσε να με καταλάβει, η πρώην κοπέλα μου, η Μαρία, που άκουγε από το τηλέφωνο τα.. καλάσνικοφ και τα ουρλιαχτά. Στο μεταξύ, λίγοι φίλοι και γνωστοί προσπαθούσαν να με καθησυχάσουν με τα μηνύματά τους στο Facebook αφότου και έμαθαν για τρομοκρατικό χτύπημα με θύματα πολλά και παγκόσμιο αντίκτυπο στις κοινωνίες..
Δεν κοιμήθηκα όλη νύχτα. Όρθιος στο τζάμι να σιγουρευτώ πως ο κίνδυνος έφυγε, πως οι κακοί σκοτώθηκαν, πως μπορεί ο κόσμος και πάλι να περπατήσει, να βγάλει βόλτα το κατοικίδιο, να περάσει με το ποδήλατο μια βόλτα ακούγοντας μουσική ευχάριστη στα ακουστικά του. Ειναι σκληρό να καταρρίπτεται μια ολόκληρη θεωρία ουτοπίας πως όλοι έχουν δικαίωμα στη ζωή, γιατί είναι θέμα τύχης τελικά αν σήμερα εσύ- θα είσαι στο οικογενειακό τραπέζι ή κάποιος άλλος θα φύγει απρόσμενα και θα σκορπίσει πένθος και μαύρες αναμνήσεις..
Αποκοιμήθηκα, κατά τις 6 το πρωί. Νωρίς όμως αργότερα, κατά τις 9 με 9 και μισή άκουσα να παίζει το Ιmagine του Τζον Λένον σε πένθιμες νότες και τόσο διαπεραστικά που λέω.. ή όνειρο βλέπω ή έχω παραισθήσεις. Ήταν.. ανατριχιαστικά τόσο κοντά μου. Σηκώνομαι, βγαίνω στο παράθυρο και βλέπω εκατοντάδες κόσμου και πρόσωπα δακρυσμένα και χαμένα στον παραλογισμό να προσεύχονται και να τραγουδούν, να γίνονται ένα με τις λέξεις και τον διάσημο πιανίστα του.. δρόμου Davide Martello που βρέθηκε στο σημείο της τραγωδίας για να τιμήσει τους νεκρούς. Τους αδικοχαμένους. Χιλιάδες λουλούδια.. ένα αντίο στο πεζοδρόμιο, ενώ η περιοχή έμοιαζε νεκροταφείο. Αυτές οι νότες, θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στην ψυχή μου. Κάθε φορά που τις ακούω.. θυμάμαι. Θυμάμαι εικόνες και συναισθήματα, αιματηρά συναισθήματα..
Όταν επέστρεψα Κάλυμνο και πάτησα το πόδι μου στο λιμάνι, έσκυψα και φίλησα το δρόμο, ήμουν πίσω ασφαλής, στην οικογένεια. Όταν ξάπλωνα στο κρεβάτι και είχα το πάπλωμα αγκαλιά, νόμιζα πως ήταν πολυτέλεια.. ειλικρινά, να νιώθεις αυτή τη σιγουριά ότι δεν απειλείσαι με ένα μαχαίρι από εγκληματίες ψυχασθενείς που σκοτώνουν στο όνομα του οποιουδήποτε Θεού ή αρχηγού τους μια ανθρώπινη ύπαρξη κι ένα χαμόγελο παιδικό. Όταν έτρωγα στο τραπέζι, όταν έβγαινα για καφέ, όταν περπάτησα στο βουνό και όταν πήγα στην Εκκλησιά, τότε μόνο συνειδητοποίησα πως μπορώ και πάλι να είμαι ελεύθερος και ζωντανός πνευματικά κι όχι καθηλωμένος σε ένα διαμέρισμα φοβούμενος μην ακούσω κάποιο κρότο- και ξυπνήσουν μνήμες εφιαλτικές..
Αγάπα τον Θεό, αναζήτησε τα απλά τα καθημερινά, τα πολύτιμα, που δεν κρύβονται στα αυτοκίνητα και τα χρυσαφικά μα σε μια γλυκιά καλημέρα και αγκαλιά..




Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός