Δώσε αγάπη, δώσε αγάπη, δώσε αγάπη.. Ευτυχές, Υγιές, Αλληλέγγυο 2022.-Του Παναγιώτη Βούρου*

331

*Του Παναγιώτη Βούρου

Όταν βρέθηκα στην Αθήνα, μέσα στην καρδιά των Χριστουγέννων, κατάλαβα ακόμη περισσότερο ότι ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο. Και εννοώ πάντα το νησί μου, την Κάλυμνο. Και Θα εξηγήσω το γιατί° Αθήνα, μια πόλη μαγική, των χρωμάτων και των αισθήσεων, της τέχνης και των άκρων. Ένα χάσμα ταξικό που ισορροπείται (;) από την ανθρωπιά και αλληλεγγύη που φωτίζει μερόνυχτα το μεγαλείο της ψυχής μας. Το κοινό στοιχείο ανάμεσα στα άγρυπνα βλέμματα- άγνωστοι μεταξύ αγνώστων- και την ανασφάλεια του μεροκάματου και της δημόσιας υγείας που χτυπιέται ανελέητα από τον Covid και την άθλια κυβερνητική διαχείριση μα και τον χειρότερο ακόμη ιό της αποξένωσης και του κοινωνικού μας διαχωρισμού; Η ελπίδα! Ναι. Η ελπίδα!Πως όλοι μαζί, όσο ξένοι κι αν φαινόμαστε, τόσο δεμένοι γινόμαστε όταν μας καλεί ο γείτονας, ο πόνος και η απόγνωση του συνανθρώπου.

Στην Αθήνα βλέπεις όλα αυτά που “ευλογημένοι”, δεν βλέπουμε στο όμορφο και παρθένο νησί μας. Δεν βλέπεις αλλοδαπούς, δεν βλέπεις προσφυγόπουλα, δεν βλέπεις άστεγους και τσιγγάνους, δεν βλέπεις άνεργους, βρώμικους, ταλαιπωρημένους συνανθρώπους που δεν έχουν να πληρώσουν το νοίκι και τη ΔΕΗ. Βλέπεις όμως παιδιά να μαγειρεύουν για τους φτωχούς, βλέπεις ζητιάνους που ψάχνουν τα δικά τους Χριστούγεννα στο ευρώ που θα τους δώσεις έξω από την εκκλησιά, στο μετρό, στο Μοναστηράκι. Όσο κάποιοι σε βλέπουν θύμα, ψευτο-φιλεύσπλασχνο, που σε έπιασαν κορόιδο, κάποιος Άλλος εκεί ψηλά, ο Θεός των εθνών και των χριστιανών, ο Βασιλεύς των ουρανών Ιησούς Χριστός που γεννάται σε μια φάτνη ταπεινός, μας βλέπει και θα μας κρίνει διαφορετικά. Ναι, ο ίδιος Θεός που άλλοι τον ψάχνουν στις ιδέες τους, στα βιβλία τους, στις πράξεις της κοινωνικής προσφοράς. Γίνε άνθρωπος, μείνε άνθρωπος, και ο Θεός της δικής σου ζωής, όπου κι αν πιστεύεις, θα είναι πάντα Παρών για να σε σε προστατεύει!

Ο Άγιος Βασίλης έρχεται. Είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπούν, είναι το χαμόγελο που δωρίζουμε σε όποιον το έχει ανάγκη, στον άρρωστο, στον μοναχικό, στον χρεοκοπημένο, στον παλιάτσο, στον πεινασμένο που ζητάει ένα πιάτο φαγητό, στον απελπισμένο που έχασε τον πατέρα και τον αδερφό, σε αυτόν που τον ξέχασαν και δεν του είπαν χρόνια πολλά, σε αυτόν που έγινε φίλος με το κρύο και το χιόνι σε κάποια γωνιά των φωτισμένων λεωφόρων.. ο Αη Βασίλης είναι οι αγαπημένοι μας γονείς, που αγάπη σαν των γονιών μας, μήτε θα τη βρούμε ποτέ μήτε και θα τη δώσουμε.. αν δεν την ζήσουμε οι ίδιοι πρώτα και δεν την αγκαλιάσουμε όταν έρθει αυτή η στιγμή η ευλογημένη.

Στην Αθήνα που έμεινα καιρό, έζησα πρώτη φορά τα διαφορετικά Χριστούγεννα. Αυτά που σε αγγίζουν. Γιατί μπορεί οι μεγάλες βιτρίνες και τα εκατομμύρια φωτάκια και οι μυρωδιές από τα ζαχαροπλαστεία να σε παρασύρουν στο πνεύμα των Χριστουγέννων, αυτά που δεν ζούμε στην επαρχία, παράλληλα βλέπεις και την άλλη οπτική των ημερών. Άνθρωποι που ψάχνουν από το ανύπαρκτο υστέρημά τους ένα βιβλίο για να το χαρίσουν, ένα κρασί για το μοιραστούν με τον αγαπημένο τους στο φτωχικό τους διαμέρισμα, ένα φθηνό εισιτήριο πίσω-πίσω για μια θεατρική παράσταση που σε κατακλύζουν από ερωτηματικά και ψυχικές αναζητήσεις. Ένα καλημέρα, ένα καλή χρονιά, δίχως να λένε από πίσω σου το επόμενο δευτερόλεπτο, “πως χόντρυνε αυτή, χώρισε αυτή, γλείφει τον διευθυντή της αυτή για να πάρει προαγωγή” .. αυτή η Αθήνα, που είναι ντόμπρα, που δεν σε ξέρουν αλλά σε σέβονται, είναι μια πραγματικότητα που όσο δεν μπορείς να τη συνηθίσεις, δεν γίνεται και να μην την αγαπήσεις..

Είναι ευλογία λοιπόν, να βλέπεις και αυτά τα Χριστούγεννα, των άκρων, των πλούσιων και των φτωχών, στο καυσαέριο και το άγχος και τα δίκαια των επαναστατημένων, που δεν είναι τόσο “καθαρά” από ξένους εισβολείς, ούτε τόσο “υποκριτικά” και “καλοστημένα” στα σόσιαλ και τον νέο-πλουτισμό των ψευδαισθήσεων που μένουν στα όμορφα λόγια και στις ξεχασμένες υποσχέσεις. Ναι, ζούμε σε ένα ευλογημένο τόπο. Κάθε μέρα θα το λέω. Μόνο που ο Θεός κατοικεί παντού. Και η αγάπη του Θεού, είναι μέσα στην οποιαδήποτε φιλανθρωπία, μικρή μεγάλη που δεν βλέπει χρώματα και διαχωρισμους, παρά μονάχα την ανάγκη να δώσεις κάτι από την ψυχή σου για να ομορφύνει ο κόσμος αυτός. Ο κόσμος που μας αξίζει, και θα έχει αξία για όλους.

Αλλάζουμε μια δύσκολη χρονιά. Σκληρή. Γεμάτη αναμνήσεις, στιγμές, και όχι πάντα λυπηρές. Και μέσα στο χρόνο αυτό, κάποιοι νοσούν, και όχι μόνο από κόβιντ. Υπάρχει και ο καρκίνος. Υπάρχει η ανακοπή. Υπάρχουν τόσα κακά. Και κάποιοι άλλοι νοσούν και ψυχολογικά, χάνοντας ανθρώπους από δυστύχημα αυτοκινητιστικό. Το χειρότερο, να μην προλάβεις ούτε να χαιρετήσεις τους δικούς σου, να μην προλάβεις ούτε να εξομολογηθείς. Και μέσα σε αυτή την κοινωνία μας, τη μικρή και την περήφανη, κάποιοι δεν θα γιορτάσουν την αλλαγή του χρόνου πλουσιοπάροχα παρά θα κόψουν μια πίτα της αξιοπρέπειας και θα κοιμηθούν ελπίζοντας για ένα καλύτερο αύριο. Και με άδειες καρέκλες μα γεμάτες ψυχές, με συνείδηση καθαρή και περήφανη που δεν πτοείται στις προκλήσεις. “Υπάρχουν και χειρότερα παιδί μου”, σου λένε. Και άλλα παιδιά πάλι, μαγαζάτορες και φίλοι και γνωστοί μας, χάνουν το μεροκάματό τους ετούτη τη στιγμή που σας γράφω όντας σε “οικονομική καραντίνα” από τα νέα κυβερνητικά μέτρα (αναπόφευκτα;) και τόσα στόματα συνεπώς, θα στερηθούν βασικότατα αγαθά πρώτης ανάγκης που περιμένουν στο σπιτικό τους.

Κλείνω με την παρότρυνση, να γίνουμε όσο και αν μπορούμε, αν βαστάει η τσέπη μας, οι μικροί Άγιοι Βασίληδες για όσους δεν έχουν μια αγκαλιά. Να δώσουμε ένα ρούχο σε όποιον το έχει ανάγκη, ένα ρούχο που δεν το θέλουμε, που δεν μας κάνει. Θα ζεστάνει τόσο πολύ τον διπλανό μας που δεν το έχει στα κρύα και τη βροχή . Να δώσουμε μια τσάντα πράγματα από σούπερ μάρκετ σε αυτούς που δεν φτάνουν ούτε για τα φάρμακα τους η σύνταξη και δεν έχουν να δώσουν λυπημένοι ούτε στο εγγονάκι τους από 20 ευρώ. Σε αυτούς που θα πάνε να τους κόψουν το ρεύμα και το νερό, παρότι ζουν στα όρια της απόλυτης φτώχειας.

Ναι, γίνονται και στο νησί μας αυτά.

Αυτή τη χρονιά λοιπόν, ό,τι μπορούμε να το δώσουμε, να το κάνουμε άφοβα, απλόχερα, δίχως ανταπόδοση, γεμίζοντας με πλούτο το εμείς και αφήνοντας πίσω το εγώ.

Δώσε, και σώσε τα Χριστούγεννα αυτών που έχουν δικαίωμα να τα ζήσουν όπως εμείς.

Καλή χρονιά σε όλους,με υγεία, με αγάπη, με αλληλεγγύη,

και μην ξεχνάτε πως δεν είμαστε για πάντα, ούτε για μια φορά.

Καλή χρονιά Καλύμνιοι συνάνθρωποί μου. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

*Μοίρασε το, κοινοποίησε το, αν μπορείς και συ να γίνεις ο Άγιος Βασίλης της ζωής σου.