Κατόδυνος την ψυχή, σου γράφω λίγα λόγια, μια που είμαι ανήμπορος να βρίσκομαι στον τελευταίο ασπασμό.
Τα σπίτια μας, το ένα παραδίπλα στο άλλο, στην Πόθια Καλύμνου. Η ηλικία μας μήνες διαφορά και γι΄αυτό στο Σχολείο ήσουν μια τάξη μπροστά, τόσο στου Μαύρου το Δημοτικό, όσο στο Νικηφόρειο Ενιαίο Γυμνάσιο. Αλλά πάντα μαζί. Μαζί στα παιχνίδια, μαζί στη βυζαντινή μουσική στον αείμνηστο Μιχάλη Ζαΐρη του Ποσειδώνα, μαζί στο στασίδι και, μετά τις σπουδές μαζί, συνάδελφοι στο Νικηφόρειο.
Ιδεολόγος δημοκράτης και μαχητής της Ορθοδοξίας βρεθήκαμε πάλι μαζί στο τότε Χριστιανικό Σωματείο ‘’Απόστολος Παύλος’’, στους αγώνες για την Ορθοδοξία.
Γιάννη μου, αυτό που χαιρόμουν σε σένα ήταν ότι ήσουν ασυμβίβαστος, αγνός και ειλικρινής σ΄αυτά που πίστευες και έλεγες. Αποτέλεσμα ήταν να σε παύσει η Χούντα όταν ήσουν καθηγητής Φιλόλογος στο τότε Γυμνάσιο Θηλέων Καλύμνου. Μιλούσες στα παιδιά μέσα στην τάξη για δημοκρατία, για ελευθερία των ιδεών, όπως φώναζες στα συλλαλητήρια στην Αθήνα, σπουδαστής, για την ειρήνη και τη λαϊκή ανεξαρτησία.
Αυτά που έγραψες στα βιβλία σου πολυγραφότατε ταλαντούχε Γιάννη Πουγούνια τα εφάρμοζες πρώτος στην πράξη και αυτό ας είναι το καλύτερο μνημόσυνό σου για τις επερχόμενες γενεές.
Ο παιδικός σου φίλος Γιάννης Μαύρος
Στη φωτογραφία : Έτος 1956 ή 1957 δεξί στασίδι στον Ιερό Ναό του Σωτήρος Χριστού, πιθανόν στη δοξολογία της 25ης Μαρτίου. Ιεροψάλτης ο Ιωάννης Τρικοίλης και δεξιά του ο μαθητής, τότε, Γιάννης Πουγούνιας