Η είδηση της εκδημίας της Κατερίνας Γιαννάτου σκόρπισε βαθιά θλίψη στην Κάλυμνο και στους Καλύμνιους της διασποράς. Η επί σειρά δεκαετιών πρωταγωνίστρια της Ένωσης Καλυμνίων Αττικής, οδοντίατρος, καλλιτέχνιδα και ακούραστη εργάτρια του πολιτισμού, αφήνει πίσω της μια σπουδαία παρακαταθήκη προσφοράς, ήθους και αγάπης για τον τόπο της.
Με αφορμή την απώλειά της, ο εκπαιδευτικός Παναγιώτης Γιαμαίος αποχαιρετά με συγκινητικά λόγια μια ξεχωριστή προσωπικότητα, που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή και συνέβαλε καθοριστικά στη διατήρηση των δεσμών των Καλυμνίων της Αττικής με τη γενέτειρά τους
Αποχαιρετιστήριο στην Κατερίνα Γιαννάτου
Από τον Παναγιώτη Γιαμαίο, εκπαιδευτικό
Πριν λίγο πληροφορήθηκα για την εκδημία της Κατερίνας Γιαννάτου. Μιας γνήσιας Καλυμνιάς, σημείο αναφοράς της Ένωσης Καλυμνίων Αττικής για δεκαετίες. Μιας αρχόντισσας στην εμφάνιση και στην ψυχή, με ένα διαρκές πηγαίο και πάντα ζεστό χαμόγελο, με μια καλοσύνη γενναιόδωρη, βαρύ κληροδότημα μιας αλλοτινής Καλύμνου και μιας πολυμελούς οικογένειας που μεγάλωσε «κοντά στον Θεό»…, με έναν αφοπλιστικό αυτοσαρκασμό και, πάνω απ΄ όλα, με το αστείρευτο και πικάντικο χιούμορ της.
Υπήρξε, οπωσδήποτε, μακάρια στη ζωή, αφού ευτύχησε να απολαύσει τα καλά και να γευτεί τα κακά αυτής της επίγειας διαδρομής, για έναν και πλέον αιώνα. Αξιώθηκε να έχει τέλη ανώδυνα ανεπαίσχυντα και ειρηνικά κοντά στις αγαπημένες της κόρες Σοφία και Σαββίνα.
Οδοντίατρος στο επάγγελμα και, παράλληλα, καλλιτεχνική φύση, διακόνησε και την τέχνη της ζωγραφικής. Χαρισματική και πολυτάλαντη, στιβαρή και αποτελεσματική με ό,τι καταπιανόταν και με το μάτι πάντα στραμμένο στο γεννησιμιό βράχο, την κατέστησαν μορφή εμβληματική, προσωπικότητα διακριτή στους Καλυμνίους της διασποράς αλλά και στους «εντός των τειχών».
Υπήρξε διαπρύσια πρέσβειρα της Καλύμνου στο κλεινόν άστυ αλλά και σ΄ ολόκληρη την Αττική. Δούλεψε με αφοσίωση και μεθοδικότητα στη διατήρηση των δεσμών των Καλυμνίων της Αττικής με τη μητροπολιτική Κάλυμνο. Κράτησε κοντά στην παράδοση, στα ήθη και τα έθιμα του νησιού τα παιδιά των Καλυμνίων μεταναστών στην πρωτεύουσα. Πρωτοστάτησε στην πραγματοποίηση προγραμμάτων και εκδηλώσεων που στόχο τους είχαν αυτή την τόνωση, την ενίσχυση της αγάπης προς τη γενέτειρα. Βοήθησε πολλούς, μικρούς και μεγάλους, από τη θέση της ως προέδρου του Δ. Σ. της Ένωσης Καλυμνίων Αττικής να πετύχουν τους στόχους τους.
Συνεργάστηκε αρμονικά με το Αναγνωστήριο Καλύμνου «ΑΙ ΜΟΥΣΑΙ» και με όλους τους προέδρους του, κατά την περίοδο της δικής της προεδρίας στην Ένωση. Αυτή η καλοπροαίρετη, η ειλικρινής και άνευ του παραμικρού τριγμού συνεργασία, απέφερε πολλούς ευεργετικούς καρπούς και για τα δύο σωματεία και εδραίωσε ένα κλίμα αδελφικής και, συνάμα, παράλληλης πορείας.
Βέβαιο είναι ότι η Κατερίνα Γιαννάτου σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Αφήνει βαθύ αποτύπωμα στα πολιτισμικά πράγματα του νησιού μας και μια ακριβή παρακαταθήκη με την εν συνόλω βιοτή της. Σπανίζουν οι άνθρωποι, οι προσωπικότητες με τις αρετές της αείμνηστης πλέον Κατερίνας. Γι΄αυτό, όταν αυτοί οι άνθρωποι φεύγουν από τη ζωή, λέμε -και το εννοούμε- ότι γινόμαστε φτωχότεροι…
Κατερίνα, θα σε θυμόμαστε όσο ζούμε. Και σίγουρα θα σε θυμούνται όσοι σε γνώρισαν από κοντά, όσοι νταραβερίστηκαν μαζί σου, όσοι συζήτησαν, έστω και για λίγο, μαζί σου.
Θερμά συλλυπητήρια, Σοφία και Σαββίνα.
Κατερίνα, καλό παράδεισο!