Μεσούσης της θερινής περιόδου και ενώ η Κάλυμνος βρίσκεται στην καρδιά της τουριστικής κίνησης, η Δημοτική Συγκοινωνία του νησιού παρουσιάζει για ακόμη μία φορά εικόνα υπολειτουργίας, με τα διαθέσιμα λεωφορεία να παραμένουν ακινητοποιημένα λόγω βλαβών και τα δρομολόγια να έχουν περιοριστεί δραματικά έως και μηδενιστεί.
Η νέα διακοπή των δρομολογίων προκαλεί έντονο προβληματισμό και αγανάκτηση σε κατοίκους, εργαζόμενους και επισκέπτες, οι οποίοι καλούνται να αντιμετωπίσουν για ακόμη ένα καλοκαίρι σοβαρά προβλήματα στις μετακινήσεις τους.
Μια κατάσταση που πλέον επαναλαμβάνεται με ανησυχητική συχνότητα: η Δημοτική Συγκοινωνία αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του νησιού ακριβώς την περίοδο κατά την οποία η ζήτηση για μετακινήσεις βρίσκεται στο υψηλότερο επίπεδο.
Λεωφορεία ακινητοποιημένα – οι πολίτες στις στάσεις
Οι διαμαρτυρίες και τα παράπονα είναι καθημερινά. Πολίτες μεταβαίνουν στις στάσεις, περιμένουν κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο και τελικά επιστρέφουν στα σπίτια τους χωρίς να έχουν καταφέρει να μετακινηθούν.
Και δεν είναι μόνο οι κάτοικοι που αντιμετωπίζουν το πρόβλημα. Είναι οι εργαζόμενοι που πρέπει να μετακινηθούν καθημερινά, οι ηλικιωμένοι, οι οικογένειες με παιδιά, αλλά και οι επισκέπτες του νησιού που αναζητούν έναν αξιόπιστο και οικονομικό τρόπο μετακίνησης.
Μέσα σε αυτό το σκηνικό, μια επιστολή που έφτασε στο Kalymnos News αποτυπώνει με τον πιο απλό, αυθόρμητο και γλαφυρό τρόπο την πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί Καλύμνιοι.
Δεν πρόκειται για επίσημη καταγγελία ή τεχνική έκθεση. Είναι το προσωπικό «ρεπορτάζ» μιας Καλυμνιάς γιαγιάς, η οποία φιλοξενεί τα εγγόνια της το καλοκαίρι και προσπαθεί, όπως λέει, να κατέβει μαζί τους στην Πόθια.
Η επιστολή της, με το χαρακτηριστικό χιούμορ και την αγανάκτηση που τη διαπερνά, μιλά από μόνη της.
Η επιστολή της Καλυμνιάς γιαγιάς
Ερώτηση προς τον «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω»
Έχουμε καταλάβει όλοι οι Καλύμνιοι ότι εν μέσω τουριστικής περιόδου ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΣΥΓΚΟΙΝΩΝΙΑ,με πληθυσμό που φτάνει στις 17.000 κατοίκους και το καλοκαίρι με τους επισκέπτες ξεπερνούμε τις 20.000;
Υπάρχουν κατα καιρούς 2 λεωφορεία,μετά ενάμιση,μετά ένα ,μετά μισό ,μετά κανένα...
Πας στη στάση και περιμένεις μες στην κάψα..Άδικα δεν περνάει ούτε ρόδα λεωφορείου.Γυρνάς σπίτι παίρνεις τηλέφωνο στο Γραφείο Συγκοινωνίας ,δεν το σηκώνει κανείς.
Ξαναπάς το βράδυ στολίζεσαι,ομορφαίνεσαι και ξαναπάς στη στάση για να κατέβεις στο κέντρο του κόσμου την ΠΟΘΙΑ.Ξανά το ίδια. Περιμένεις καμιά επιπλέον ώρα αλλά που;Πουθενά το πολυπόθητο ,πανέμορφο λεωφορείο εποχής Αλίκης Βουγιουκλάκη. Βέβαια για να είμαστε και ακριβοδίκαιοι καμιά φορά μπορεί να σκάσει μύτη η θωριά του , ε είναι η τυχερή σου μέρα … Κι ευχαριστείς και το Θεό που μπήκες μέσα..
ΥΓ: Όλα αυτά τω γράφω σαν γιαγιά,που φιλοξενώ τα έφηβα εγγόνια μου όλο το καλοκαίρι
Αυτά και αναμένω στο ακουστικό.
Η επιστολή μπορεί να έχει τον αυθορμητισμό και τη γλώσσα της καθημερινότητας, όμως πίσω από τις χιουμοριστικές αναφορές κρύβεται ένα σοβαρό ζήτημα: η μετακίνηση στην Κάλυμνο, ειδικά κατά τους θερινούς μήνες, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως περιστασιακή ανάγκη.
Όταν ένα νησί βρίσκεται σε πλήρη τουριστική περίοδο, η δημοτική συγκοινωνία αποτελεί βασική υποδομή. Η αξιοπιστία των δρομολογίων, η επάρκεια των οχημάτων και η δυνατότητα άμεσης ενημέρωσης των επιβατών σε περίπτωση προβλήματος δεν είναι πολυτέλεια.
Το ερώτημα, επομένως, που προκύπτει είναι απλό και εύλογο:
Πώς είναι δυνατόν, στην καρδιά του καλοκαιριού, με χιλιάδες κατοίκους και επισκέπτες να βρίσκονται στο νησί, η Δημοτική Συγκοινωνία να αδυνατεί να εξασφαλίσει έστω ένα στοιχειώδες και σταθερό πρόγραμμα δρομολογίων;
Και κυρίως, μέχρι πότε οι πολίτες θα περιμένουν στις στάσεις, μέσα στην κάψα, ελπίζοντας ότι «σήμερα μπορεί να είναι η τυχερή τους μέρα»;
Η επιστολή της Καλυμνιάς γιαγιάς είναι, τελικά, ένα μικρό αλλά χαρακτηριστικό «ρεπορτάζ δρόμου». Και ίσως το πιο εύγλωττο μήνυμα προς κάθε αρμόδιο: τα παράπονα δεν είναι πλέον μεμονωμένα. Είναι σωρηδόν και ζητούν απαντήσεις