Eκκλησιαστική περιουσία: Μικρό βήμα με μακριά στόχευση-Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης.

142

%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8e%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82

Άρθρο που δημοσιεύθηκε στην έντυπη έκδοση της «ΝΗΣΙΩΤΙΚΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ» του Σαββάτου 1 Δεκεμβρίου 2018

Πριν λίγες μέρες έγινε συνάντηση του Πρωθυπουργού Αλ.Τσίπρα με τον Αρχηγό της Εκκλησίας της Ελλάδος Ιερώνυμο για το ζήτημα της Εκκλησιαστικής περιουσίας.

Υπήρξε μια κατ’  αρχήν Συμφωνία. Από την Συμφωνία αυτή θα μας απασχολήσει το κεντρικό της σημείο, που είναι η διαγραφή του Κλήρου από την ιδιότητα του δημόσιου υπαλλήλου.

Από κει πέρα θα μας απασχολήσει η μακριά στόχευση αυτού του πρώτου μικρού βήματος όπως αυτή θα (η στόχευση) θα περάσει τελικά στο Νέο Σύνταγμα της Χώρας.

1) Η Εκκλησιαστική περιουσία

Α) Περιληπτικά η κατ’  αρχήν Συμφωνία Αλ.Τσίπρα-Ιερώνυμου συνίσταται στα εξής:

Το Κράτος παίρνει την Εκκλησιαστική περιουσία και την αξιοποιεί.

Τα έσοδα αυτής της αξιοποίησης θα είναι μοιρασμένα μεταξύ Κράτους και Εκκλησίας.

Επί του παρόντος το δεδομένο είναι, ότι οι κληρικοί δεν θα είναι πλέον δημόσιοι υπάλληλοι και δεν θα πληρώνονται από το Κράτος.

Το Κράτος θα καταβάλλει ένα συνολικό ποσό προς την Εκκλησία ίσον προς το σύνολο των μισθών του Κλήρου για ένα χρόνο (κάθε χρόνο).

Όπως το καταλάβαμε στο μέλλον από την αξιοποίηση από το Κράτος της Εκκλησιαστικής περιουσίας, θα πληρώνονται οι κληρικοί (και το υπόλοιπο θα πηγαίνει στο Κράτος). Το ποσόν πάντως που θα πηγαίνει στην Εκκλησία θα είναι δεδομένο (ίσον με το σύνολο των σημερινών μισθών) και τυχόν αύξηση του αριθμού των κληρικών, δεν θα εγείρει αξιώσεις αύξησης του ποσού που θα πηγαίνει στην Εκκλησία.

Β) Την Συμφωνία την δέχονται οι δεσποτάδες, γιατί θα γίνουν διαχειριστές ενός μεγάλου ποσού και θα έχουν εξαρτημένους τους απλούς ιερείς.

Η Εκκλησία της Ελλάδος θα καθορίζει πόσοι θα είναι οι ιερείς και πόσος θα είναι ο μισθός τους. Την Συμφωνία την απορρίπτουν οι ιερείς, ακριβώς γιατί δεν επιθυμούν αυτήν την εξάρτηση από τους δεσποτάδες (ο μισθός τους μπορεί να μικραίνει στα πλαίσια των γενικότερων αναγκών της Εκκλησίας,που αυτές θα τις καθορίζουν οι δεσποτάδες).

2) Η σημασία της Συμφωνίας

Α) Η Συμφωνία κτυπά την Εκκλησία στο πιο ευαίσθητο σημείο της: την περιφρόνηση προς τα υλικά αγαθά και την προτεραιότητα των πνευματικών Αξιών. Η Συμφωνία είναι ένα εβραίικο παζάρι, που μ’ αυτό ο Αλ.Τσίπρας έκλεισε το στόμα των δεσποτάδων στις περαιτέρω αλλαγές σε βάρος της Θρησκείας

Ο βασικός λόγος που ο Αλ.Τσίπρας ήταν γενναιόδωρος απέναντι στην Εκκλησία, ήταν ακριβώς η αποφυγή πρόκλησης λαικών κινητοποιήσεων του θρησκευόμενου πλήθους από τους δεσποτάδες, κατά των μέτρων περί θρησκευτικής ουδετερότητας του Κράτους, που θ’ ακολουθήσουν.

Β) Η Συμφωνία για την Εκκλησιαστική περιουσία είναι το πρώτο βήμα, για την θεσμική κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας στο Νέο Σύνταγμα.

Τι ακριβώς θα περιλαμβάνει η θρησκευτική ουδετερότητα δεν είναι ακόμα γνωστό, πέραν του αυτονόητου, ότι Ορθόδοξη θρησκεία δεν θα έχει κάποια προνομιούχα θέση έναντι των άλλων θρησκειών,

Αν η συγκεκριμένη διατύπωση στο Νέο Σύνταγμα θα σημαίνει τον πλήρη διαχωρισμό Εκκλησίας και Κράτους δεν μπορούμε να το προσδιορίσουμε, γιατί αυτό θα κριθεί από την Αναθεωρητική Βουλή.

Είναι όμως ολοφάνερο, ότι προς τα κει κινείται η συζήτηση για την θρησκευτική ουδετερότητα.

3) Ο κύριος λόγος της παρέμβασης της ΕΕ

Η προοπτική της θρησκευτικής ουδετερότητας  βρίσκει σύμφωνα όλα σχεδόν τα αστικά Κόμματα γιατί πρόκειται για εντολή της ΕΕ και υποχρεωτική προσαρμογή της Χώρας μας στα δεδομένα της ΕΕ, που είναι ο πλήρης διαχωρισμός Εκκλησίας και Κράτους.

Άρα το πρόβλημα είναι γιατί η ΕΕ είναι υπέρ της θρησκευτικής ουδετερότητας; Ούτε η ΕΕ έγινε επαναστατική, ούτε η θρησκεία έγινε αντισυστημική.

Με πρώτη ματιά αυτό που φαίνεται είναι ότι η ΕΕ (Ευρωπαϊκή Ένωση) μπροστά στη συρροή στην Ευρώπη πολλών και διαφόρων πληθυσμών διαφορετικών θρησκευτικών δογμάτων θέλει να δείξει ένα πρόσωπο κοινωνικής ισότητας και Ελευθερίας πίστης δηλ.θέλει να δείξει ένα νέο Πολιτισμό στη βάση του Ανθρωπισμού.

Το ενδιαφέρον είναι τι κρύβεται πίσω απ’ αυτό το μασκαριλίκι της επίδειξης Δημοκρατίας και ανώτερου ανθρωπιστικού Πολιτισμού από την ΕΕ.

Η δική μας ερμηνεία είναι ότι πρόκειται για συνολικό παραμερισμό και υποβάθμιση της Εκκλησίας-Θρησκείας  και το πρόβλημα έχει την εξής απάντηση-λύση:

Ο ρόλος της Επιστήμης και Τεχνικής στην εποχή μας όλο και αυξάνεται και της Θρησκείας όλο και ελαττώνεται.

Αν πρόκειται για αρρώστιες ο κόσμος καταφεύγει στους γιατρούς, τα Νοσοκομεία και τα φάρμακα.

Αν πρόκειται για την ευκαρπία των αγρών στους γεωπόνους, τα λιπάσματα και τα φυτοφάρμακα.

Αν πρόκειται για τις χαρές της ζωής καταφεύγει στο γλέντι και τον Έρωτα.

Αν πρόκειται για φιλοσοφικές ανησυχίες, ξεκινάει από τα δεδομένα των φυσικών Επιστημών.

Η πρακτική της προσευχής , της λιτανείας, της νηστείας και της αποχής από της ηδονές της ζωής έχει περάσει σε πίσω πλάνο.

Προς τι λοιπόν η Αστική Τάξη να μοιράζεται την συγκεντρωμένη Υπεραξία με το προσωπικό της Εκκλησίας, αφού η Θρησκεία δεν μπορεί να συγκρατήσει τα πλήθη από την πολιτικοποίηση  προβάλλοντας ανοχή και εγκαρτέρηση;!

Η Εκκλησία δεν μπορεί πια να είναι πυλώνας του Συστήματος. Επομένως η Εκκλησία παραμερίζεται.

4) Ο συμπληρωματικός λόγος της παρέμβασης της ΕΕ

Η Άρχουσα Τάξη πάντα έκανε έκλυτη ζωή με κάθε είδους διαστροφές, αλλά κρυβόταν από το πλατύ κοινό για να διευκολύνει το έργο της Εκκλησίας στην συγκράτηση του πλήθους από την πολιτικοποίηση.

Τώρα πια η Αστική Τάξη δεν έχει λόγο να κρύβεται από το λαό. Η Θρησκεία διατηρεί όμως κάποια δύναμη συγκράτησης κάποιου κόσμου.

Ιδού λοιπόν η λύση: Οι υλικές απολαύσεις και οι ηδονές με την συνοδεία των διάφορων ανωμαλιών και διαστροφών εμφανίζεται από την Αστική Τάξη ως Νέος και σύγχρονος Πολιτισμός.

Η Αστική Τάξη θεσμοθετεί την «ηθική»της συμπεριφορά.

Η Θρησκεία δεν μπορεί ν ακολουθήσει αυτήν την «ηθική», γιατί θα ήταν σαν να φτύνει τις Αξίες της.

Επομένως παραμερίζεται η Εκκλησία από τις υποθέσεις του Κράτους και η κάθε ιδιαίτερη Εκκλησία διατηρεί το δικό της ποίμνιο ή βιλαέτι, οπότε περιθωριοποιείται ένα μέρος του λαού από την  πολιτικοποίηση και το Σύστημα ανέξοδα (=χωρίς μοίρασμα με την Εκκλησία της  συνολικής Υπεραξίας) ωφελείται από τις Εκκλησίες, όσο μπορεί ακόμα να ωφελείται.