Αντιπολιτεύσεις: Η κριτική της κριτικής (επί των Προγραμματικών δηλώσεων)-Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης

1534

Σήμερα θ’ ασχοληθούμε και πάλιν με τις Προγραμματικές δηλώσεις΄ της Κυβέρνησης,αλλά όχι κριτικάροντας ξανά τον Κ.Μητσοτάκη.

Θα κριτικάρουμε την κριτική που έκαναν τα διάφορα Κόμματα της Αντιπολίτευσης στις Προγραμματικές δηλώσεις της Κυβέρνησης.Από το είδος της κριτικής που άσκησαν τα διάφορα Κόμματα,θα καταλάβουμε τι είδους Αντιπολίτευση πρόκειται ν’ ασκήσουνστην διάρκεια της θητείας αυτής της Κυβέρνησης.

Λόγω χώρου την Αντιπολίτευση ΣΥΡΙΖΑ θα την αφήσουμε για αργότερα.

Θα ακολουθήσουμε τους πολιτικούς με τη σειρά που μίλησαν στην τελευταία μέρα της Συνεδρίασης της Βουλής


1)  Γ.Βαρουφάκης ( ΜεΡΑ-25)                     

 Τα χαρακτηριστικά της κριτικής του Βαρουφάκη είναι τα εξής:

α) Γίνεται μια προσπάθεια αναπαραγωγής του ΣΥΡΙΖΑ δηλ. της Ευρωπαικής Αριστεράς.Επομένως ο Βαρουφάκης προσπαθεί να καλύψει τον Αριστερό ιδεολογικό χώρο που εγκατέλειψε ο Αλ.Τσίπρας, διατηρώντας συγχρόνως τον Ευρωπαικό του χαρακτήρα (και μάλιστα πολύ πιο έντονα τονισμένο).

β) Το δεύτερο χαρακτηριστικό της κριτικής Βαρουφάκη είναι η τεχνική επιχειρηματολογία της .Ενδεικτική είναι η παρατήρηση του Βαρουφάκη,ότι για να πετύχει ο Κ.Μητσοτάκης στις εξαγγελίες του,πρέπει η Ανάπτυξη μείον τα ελλείμματα τρεχουσών συναλλαγών να είναι μεγαλύτερη του 3,5% του ΑΕΠ,που επιβάλλουν οι δανειστές.Και αποφαίνεται:Αυτό δεν έχει συμβεί ποτέ στον καπιταλισμό! Το πολιτικό στοιχείο της παρατήρησης είναι μόνον,ότι το Σύστηματο αποκαλεί “καπιταλισμός”.Ο υπόλοιπος συλλογισμός είναι τεχνικού χαρακτήρα.Το πρόβλημα στην Πολιτική δεν είναι να παρουσιάσουμε μια αλγεβρική ανισότητα,αλλά να στείλουμε ένα μήνυμα στις λαικές μάζες για κινητοποίηση.Η  Ανάπτυξη μπορεί να είναι τόσο μεγάλη που να ικανοποιεί την ανισότητα του Βαρουφάκη,αλλά αν πρόκειται αυτή η Ανάπτυξη να γίνει με μισθούς πείνας,για νάχουν οι επενδυτές πολλά κέρδη,να μας λείπει!


2) Κυριάκος Βελόπουλος (“Ελληνική λύση”)   

 Το ότι ο Βελόπουλος κρατάει την ιδιότητα του Έλληνα έναντι του φιλοαμερικάνου (ή φιλοευρωπαίου) κρίνεται θετικά ακόμα και από αριστερή σκοπιά,διότι καπιταλιστική Ελλάδα χωρίς Αμερικάνικη στήριξη και Ευρωπαική ένταξη δεν μπορεί να σταθεί,δεν μπορεί να υπάρξει.

α) Από κει και πέρα το επιχείρημα για ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι λαικίστικο, όταν αυτό το λέει ένας πολιτικός του Συστήματος.Μια ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών  θα προκαλέσει γενική αναθεώρηση όλων των Συμφωνιών πολιτικής υποτέλειας

β) Το δεύτερο θέμα στο οποίο στάθηκε ο Βελόπουλος είναι το δημογραφικό πρόβλημα της Χώρας.Το δημογραφικό πρόβλημα της Χώρας δεν είναι ζήτημα κουλτούρας,για να ποντάρει σ’ αυτό ένας εθνικιστής πολιτικός του Συστήματος.Είναι ζήτημα οικονομικό,είναι ζήτημα κοινωνικού Συστήματος.Αν ο Βελόπουλος πραγματικά θέλει να αντιμετωπίσει το δημογραφικό,δεν έχει παρά να συστήσει εις μεν τους καπιταλιστές να δεχτούν σοβαρή μείωση των κερδών τους για να αυξηθούν τα μεροκάματα,εις δε το Αστικό Κράτος συνταγματικά να εγγυηθεί την μονιμότητα Εργασίας για όλους τους Έλληνες ανάλογα με τις σπουδές τους. Και επειδή αυτά δεν γίνονται,οι εκκλήσεις του Βελόπουλου για πολλές γέννες είναι παραμύθια.


3) Ο Δ.Κουτσούμπας         

 Ο δεδομένος συσχετισμός δυνάμεων όχι τόσο σε Εθνικό επίπεδο,όσο σε διεθνή βάση υποχρεώνει το ΚΚΕ να κρατά πολιτική αυτοσυντήρησης.Το ΚΚΕ πρέπει να κρατήσει τρία στοιχεία:

α) Την ιδεολογική του ταυτότητα

β) Τα εκλογικά του ποσοστά (έστω και σ’ αυτή τη χαμηλή βάση της τάξης του 5%) και

γ) τον ηγετικό του ρόλο στο λαικό Κίνημα (στους τόπους δουλειάς,στους δρόμους και τις πλατείες)Ο Δ.Κουτσούμπας με την ομιλία του έδειξε ότι το ΚΚΕ μπορεί να διατηρήσει και τα τρία αυτά στοιχεία συγχρόνως,πράγμα όχι εύκολο,γιατί η ισορροπίαβάλλεται από πολλές πλευρές.

Ο πρώτος κίνδυνος για το ΚΚΕ είναι: μια απογοήτευση για το χαμηλό ποσοστό των Εκλογών να οδηγήσει σε δεξιά ολίσθηση.Είναι η γνωστή πεπονόφλουδα που πάτησαν όλα τα Ευρωπαικά κομμουνιστικά κόμματα που προσπαθούσαν να δυναμώσουν ποσοτικά με αντίστοιχη ιδεολογική εξασθένιση και τελικά εξαφανίστηκαν.Ο Δ.Κουτσούμπας αυτόν τον κίνδυνο τον απέφυγε,όχι απλά διατηρώντας την Αντιπολίτευση του σε υψηλούς τόνους,αλλά αποκαλύπτοντας μέσα από την κριτική του τους στόχους του Κεφαλαίου δηλ.έκανε πολιτική (ταξική) Αντιπολίτευση και όχι τεχνικού ή ρητορικού χαρακτήρα.Συγχρόνως από τη μια τονίζει τους άμεσους στόχους και προτάσεις του ΚΚΕ (=Πολιτική εντός πλαισίων Συστήματος) και από την άλλη υπενθυμίζει τους στόχους προοπτικής του Κόμματος (=Πολιτική εκτός πλαισίων Συστήματος).

Ο κίνδυνος για το ΚΚΕ δεν είναι μόνον να κλείσει τον Αγώνα του στη Βουλή και να γίνει ένα κοινοβουλευτικό Κόμμα (τύπου ΜεΡΑ-25,ΚΙΝΑΛ ή ΣΥΡΙΖΑ), αλλά ακόμα διαχεόμενο στους τόπους δουλειάς,τους δρόμους και τις πλατείες να  γίνει ένα Συνδικαλιστικό Κόμμα,χωρίς προοπτική λαικής Εξουσίας και Σοσιαλισμού.

Ο πρώτος κίνδυνος γίνεται φανερό ότι αποφεύγεται με την ομιλία του Δ.Κουτσούμπα.Η αποφυγή του δευτέρου κινδύνου επαφίεται στην πολιτικοποίηση των μελών του ΚΚΕ. Ο κίνδυνος πάντως είναι υπαρκτός,γιατί ο καθημερινός Αγώνας ενάντια στον Νεοφιλελευθερισμό,που απειλεί άμεσα τη ζωή του λαού μας,μπορεί να σκεπάσει και να απωθήσει τον Αγώνα για την λαική Εξουσίακαι το Σοσιαλισμό (=να θυσιαστεί το αύριο για το χατήρι του σήμερα).


4)  Φώφη Γεννηματά (ΚΙΝΑΛ)               

 Η Αντιπολίτευση της Φώφης είναι η κλασική Αντιπολίτευση στα πλαίσια του Συστήματος από τις θέσεις μιάς Σοσιαλδημοκρατίας,που είναι ενταγμένη στις διεθνείς Οργανώσεις του Κεφαλαίου.Βασικός πυρήνας της Αντιπολίτευσης της Φώφης είναι ο διμέτωπος μεταξύ του “λαικισμού” του ΣΥΡΙΖΑ και του “Νεοφιλελευθερισμού”της ΝΔ.

Σε μας απομένει να αποδείξουμε,ότι ο διμέτωπος της Φώφης είναι κίβδηλος.

α) Από τη στιγμή που το ΚΙΝΑΛ είναι αφοσιωμένο στην ΕΕ ,τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ (και στο Σύστημα),τι διαφορετικό απ ό,τι έκανε ο Αλ.Τσίπρας θα μπορούσε να κάνει; Μια Συμφωνία πάνω,μια Συμφωνία κάτω, ήμια υποχώρηση πιο ευπρεπής ή ένας συμβιβασμός πιο τακτικός, δενσυνιστούν λόγο διαφοροποίησης Πολιτικής.

Από τη στιγμή που το ΚΙΝΑΛ,θα έκανε ό,τι και ο ΣΥΡΙΖΑ,το να έρχεται τώρα ως Αντιπολίτευση η Φώφη να κάνει την Σοσιαλίστρια,δεν είναι λαικισμός;

β) Η Φώφη καταγγέλλει την ΝΔ για Νεοφιλελευθερισμό. Γιατί έχει ο καπιταλισμός (της Δύσης) άλλη διέξοδο σήμερα πέρα από τον Νεοφιλελευθερισμό; Νομίζει η Φώφη ότι ο καπιταλισμός σήμερα μπορεί να εφαρμόσει Σοσιαλδημοκρατία; Ή είναι τυχαίο που οι Σοσιαλδημοκράτες της ΕΕ είναι κολλημένοι στον Νεοφιλελευθερισμό της Δεξιάς;Ο Νεοφιλελευθερισμός δεν είναι μόνον ένδειξη της βουλιμίας του Κεφαλαίου,αλλά και ανάγκη του Δυτικού καπιταλισμού για επιβίωση έναντι των ανταγωνιστών του.Λόγω του ανταγωνισμού Ρωσίας-Κίνας τα περιθώρια για τους Δυτικούς για επιθετικές κινήσεις,για απόκτηση  Αγορών πρώτων υλών και ενεργειακών πηγών έχουν περιοριστεί ασφυκτικά. Επομένως και τα κέρδη  των Δυτικών μονοπωλίων τείνουν να περιορίζονται. Ακριβώς επειδή ο Ανταγωνισμός ΗΠΑ-ΕΕ από τη μια(και ΗΠΑ έναντι ΕΕ και εντός της ίδιας της ΕΕ) και Ρωσίας-Κίναςαπό την άλλη είναι έντονος και εκτεταμένος, προκύπτει η ανάγκη του Νεοφιλελευθερισμού (για να μετακυλιστούν οι ζημιές στους Εργαζόμενους).

Άρα το ΚΙΝΑΛ ως Κυβέρνηση εντέλλεται από το Διευθυντήριο των Βρυξελλών να εφαρμόσει Νεοφιλελευθερισμό.Αυτό όμως δεν εμποδίζει την Φώφη τώρα ως Αντιπολίτευση να πουλάει Σοσιαλδημοκρατία και να καταγγέλλει τον Νεοφιλελευθερισμό




Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός