Πανεπιστημιακό άσυλο: Η παραβατικότητα είναι απλά η αφορμή. -Γράφει ο Μανώλης Γαλανομάτης

1505

Ήδη από την προεκλογική περίοδο Κ.Μητσοτάκης είχε διακηρύξει, ότι το πρώτο Νομοσχέδιο που θα φέρει στην Νέα Βουλή, θ΄αφορά την κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου.

Η Δεξιά υποστηρίζει, ότι η Ελευθερία του Λόγου στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα θα είναι εξασφαλισμένη και θα κτυπηθεί μόνο η παραβατικότητα.

Με το σημερινό μας άρθρο θα υποστηρίξουμε ακριβώς  το αντίθετο: Σκοπός της κατάργησης του Πανεπιστημιακού ασύλου είναι ο περιορισμός της Ελευθερίας του Λόγου, ενώ η αντιμετώπιση της παραβατικότητας είναι μόνο η αφορμή.

1) Το ευρύτερο περιεχόμενο του Πανεπιστημιακού ασύλου           

Το ευρύτερο περιεχόμενο του Πανεπιστημιακού ασύλου περιέχει τα εξής:

α)Το δικαίωμα των καθηγητών  να γράφουν στα συγράμματα τουςκαι να διδάσκουν στους φοιτητές απόψεις,που δεν συνάδουν με τις κατεστημένες απόψεις επί του θέματος

β)Το δικαίωμα της καθηγητικής κοινότητας να επιλέγει ως καθηγητή κάποιο του οποίου οι θέσεις δεν συνάδουν με τις θέσεις της Κατεστημένης Εξουσίας

γ) Το δικαίωμα της καθηγητικής κοινότητας να ρυθμίζει το Εκπαιδευτικό Σύστημα του συγκεκριμένου Πανεπιστημιακού Ιδρύματος

δ) Το δικαίωμα της φοιτητικής κοινότητας να συμμετέχει στην διαδικασία ρύθμισης του Εκπαιδευτικού Συστήματος

ε) Το δικαίωμα της φοιτητικής κοινότητας να παρεμβαίνει στην εκπαιδευτική δραστηριότητα συγκεκριμένων καθηγητών,που ξεπερνούν κάποια όρια.

στ) Το δικαίωμα των φοιτητών να οργανώνονται σε Παρατάξεις,που μπορεί να έχουν θέσεις εφ όλων των θεμάτων και ν’ αντιδρούν όχι μόνον στιςενέργειες της καθηγητικής κοινότητας,αλλά και της Πολιτείας μέχρι πλήρουςάρνησης του πολιτικο-κοινωνικού Συστήματος

ζ) Το δικαίωμα των φοιτητών ανεξαρτήτως τρόπου οργάνωσης να συσκέπτονται εντός των κτιρίων και του αύλειου χώρου του Πανεπιστημίου και να διαμαρτύρονται για οποιοδήποτε θέμα αφορά την δραστηριότητα της καθηγητικής κοινότηταςή και συνολικά της Πολιτείας

η) Το δικαίωμα των φοιτητών να προσυγκεντρώνονται στον αύλειο χώρο του Πανεπιστημίου και από κει να ξεχύνονται σε διαδηλώσεις σε δρόμους και πλατείες.Μέχρις εδώ η Αστυνομία δεν έχει δικαίωμα να παρέμβει. Αν υπάρχει εγκληματική παραβατικότητα η Αστυνομία δεν παρεμβαίνει αυτοδικαίως,αλλά μετά από συννενόηση με τις Πρυτανικές Αρχέςκαι με βάσιμες καταγγελίες.


2) Η εγκληματική παραβατικότητα

Περιγράφοντας το περιεχόμενο του Πανεπιστημιακού ασύλου βλέπουμε, ότι διαμορφώνεται ένα κουβάρι αντιθέσεων μεταξύ καθηγητικής κοινότητας και Πολιτείας,μεταξύ των ίδιων των καθηγητών (που τινές είναι υπέρ του Κατεστημένου και τινές εναντίον αυτού),μεταξύ φοιτητών και καθηγητικής κοινότητας ,μεταξύ των ίδιων των φοιτητών (που τινές είναι υπέρ του Κατεστημένου και τινές εναντίον) και τέλος πάνω απ’ όλα  μεταξύ φοιτητώνκαι Αστυνομίας (ως εκτελεστικού οργάνου του κοινωνικο-πολιτικούΚατεστημένου).

Όλες αυτές οι αντιθέσεις δεν μπορούν να κλειστούν σε πολιτισμένα συμπεφωνημένα πλαίσια και πολύ συχνά πολώνονται οι αντιθέσεις και γίνονται βίαιες συγκρούσεις.Η παραβατικότητα ξεκινάει από τις αντιθέσεις που διαμορφώνονταιμε το Πανεπιστημιακό άσυλο,ακριβώς γιατί γίνονται στα πλαίσια ενός Συστήματος που εκτρέφει την παραβατικότητα. (διαφορετικά οι αντιθέσεις μπορεί να γινόντουσαν συγκρούσεις,δεν θα γινόντουσαν όμως βάση της εγκληματικής παραβατικότητας–απόδειξη,ότιαυτή η παραβατικότητα σε μεγαλύτερες διαστάσεις και σκληρότερες μορφέςείναι εξαπλωμένη σε κάθε συνοικία και σε κάθε πόλη και χωριό).

Ο κατά βάση ένοχος της μετατροπής των αντιθέσεων σε βίαιες συγκρούσεις με χαρακτηριστικά παραβατικότητας είναι οι αναρχικοί,που γενικεύοντας την ιδεολογία τους περί κοινωνίας χωρίς Κράτος καταργούν κάθε έννοια τάξης και διεύθυνσης. Με τη σειρά τους οι αναρχικοί προκαλούν τους ακροδεξιούς και στο σύνολο τους προκαλούν τους Αστυνομικούς.Οι γενικότερες φθορές και ζημιές,που προκαλούν οι αναρχικοί στις αίθουσες και την περιουσία των Πανεπιστημίων, διαμορφώνουν στην κοινωνία τηνΣυνείδηση για μια επιβολή Τάξης στα Πανεπιστήμια.Οι αναρχικοί χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες: τους ιδεολόγους,που αποφεύγουν την παραβατικότητα και τους πράκτορες του Κράτους καταστολής,που προβοκάρουν την παραβατικότητα.Πάνω σ όλα έρχονται τα κάθε είδους λούμπεν στοιχεία με ναρκωτικά  και λοιπά και μετατρέπουν την παραβατικότητα σε εγκληματική παραβατικότητα.Η Κυβέρνηση σπεκουλάρει επ’ αυτών των αρνητικών φαινομένων γιανα πολεμήσει το Πανεπιστημιακό άσυλο,που είναι ιστορική κατάχτηση τουφοιτητικού και εκπαιδευτικού Κινήματος.

3) Η ουσία του Πανεπιστημιακού ασύλου

  Από την έκθεση του περιεχομένου του Πανεπιστημιακού ασύλου συνεπάγεται,ότι η ουσία του κλείνεται σε δύο αντιθέσεις:

α) Αντίθεση προοδευτικής καθηγητικής κοινότητας εναντίον της ΚατεστημένηςΑρχής και

β) Αντίθεση της φοιτητικής κοινότητας εναντίον της συντηρητικής καθηγητικής κοινότητας ,της Κατεστημένης Αρχής και του Κράτους καταστολής.Συγκεκριμένα αυτές οι αντιθέσεις στην Εποχή μας συμπυκνώνονται στα  εξής:

Ν’ αποφευχθεί η εμπορευματοποίηση της Επιστήμης από τα Μονοπώλια καιν αποφευχθεί ο σχεδιασμός του Εκπαιδευτικού Συστήματος με βάση τα συμφέροντα των Μονοπωλίων.Αυτοί οι δύο στόχοι συγκλίνουν σε ένα: Να μην περάσει ο Νεοφιλελευθερισμόςμέσα από τα Πανεπιστήμια.Διά ταύτα η Δεξιά είναι υπέρ της κατάργησης του ασύλου.Η πέτρα του σκανδάλου που εξοργίζει την Δεξιά είναι όχι η καθηγητική κοινότητα,που λόγω της κοινωνικής της θέσης και των εισοδημάτων της τείνει να ενσωματωθείστο Σύστημα (όχι όμως πλήρως και σε όλη της την έκταση),αλλά η πολιτικοποιημένη φοιτητική κοινότητα,που δεν μπορεί να τιθασσευτεί απ το Σύστημα (γιατί υπάρχει η ανασφάλεια για την αύριον λόγω της αποβιομηχάνισης της Χώρας που σπρώχνει τους τελειόφοιτους στην Ανεργία,τους απαξιώνει τις σπουδές ή τους διώχνει στο Εξωτερικό)


4) Η παραβατικότητα ως αφορμή

Στην Δεξιά υπάρχει ένα έλλειμμα λογικής επιχειρηματολογίας,γιατί είναι δύσκολονα συγκαλυφθεί η υπεράσπιση των συμφερόντων της Ολιγαρχίας του Πλούτουμε φλυαρίες περί Δημοκρατίας,κοινωνικής Τάξης και Εθνικού συμφέροντος και ιδιαίτερα στον χώρο της Ανωτάτης Εκπαίδευσης,που η λογική επιχειρηματολογία είναι η σημαντική της ιδιότητα.Διά ταύτα το έλλειμμα της λογικής επιχειρηματολογίας στη Δεξιά διαμορφώνει ένα μίσος απέναντι στην ελεύθερη διακίνηση των Ιδεών,που γίνεται το κίνητρο για τον περιορισμό της Ελευθερίας του Λόγου στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.Αυτό το μίσος περιστέλλεται από το γεγονός,ότι ο καπιταλισμός χρειάζεταιμια πιο γρήγορη ανάπτυξη των Μέσων Παραγωγής απ ό,τι παλιότερα.Παλιότερα η Συντήρηση μπορούσε να εχθρεύεται την Παιδεία στο σύνολοτης και να καίει επιστήμονες στην πυρά.

Σήμερα αυτό είναι αντιπαραγωγικό. Υποχρεωτικά επέρχεται ένα είδος συμβιβασμού: Στις φυσικές Επιστήμες προχωράμε χωρίς ιδεολογικές παρεμβάσεις με τον μόνο περιορισμό αυτές να μην φιλοσοφούν (αλλά ακόμα κι αν φιλοσοφούν,αυτή τους η φιλοσοφία να μην πολιτικοποιείται).

Η μάχη δίνεται κυρίως στις οικονομικές , ιστορικές πολιτικές Σχολές,όπου πρέπει να συγκαλυφθεί η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο (στην Οικονομία) , να παρουσιάζεται η Ιστορία ως έργο της κοινωνικής Αριστοκρατίας και όχι των λαών και στις Πολιτικές Επιστήμες να δικαιώνεται η Οικονομία της Αγοράς και η υποταγή της Χώρας στο ξένο Κεφάλαιο και ο κοσμοπολιτισμός των Μεγάλων Μονοπωλίων.Όλα αυτά τα ζητήματα η Δεξιά προσπαθεί να τα κουμαντάρει με έλεγχο των Πανεπιστημίων.Μέρος αυτής της προσπάθειας είναι η κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου με επιβολή σιδηράς πυγμής μιας σταθερής και σκληρής Κυβέρνησης. Αν,λοιπόν,αποδεικνύεται ότι αιτία της άρσης του Πανεπιστημιακού ασύλου είναι η έχθρα της Δεξιάς προς την Ελευθερία του Λόγου,τι απομένει για την παραβατικότητα να είναι πέρα από αφορμή;

Πρέπει όμως ν’ επισημάνουμε,ότι ορίζοντας την παραβατικότητα ως αφορμή,δεν εννοούμε ότι δεν υπάρχει παραβατικότητα στα Πανεπιστήμια. Άλλο είναι η αναγνώριση της ύπαρξης ενός γεγονότος κι άλλο είναι η αναγνώριση του γεγονότος αυτού ως αιτίας.

Ακόμα μπορούμε να το προχωρήσουμε το θέμα παραπέρα: Η αφορμή μπορείνα είναι μια δευτερεύουσα αιτία,που δεν είναι καθοριστική της εξέλιξης(=δεν αφορά την ουσία του φαινομένου),που τεχνητά και σκόπιμα της δίνουμε διαστάσεις κύριας αιτίας.