Οι Εκλογές της 7/7/2019 γίνονται αφορμή για εξέταση πολλών θεμάτων στην αρθρογραφία μας.Δεν είναι όμως δυνατόν να τα αναλύσουμε όλα με μιας σ ένα άρθρο.

Εμείς από κάπου πρέπει ν αρχίσουμε για το πρώτο μας άρθρο της μετεκλογικής περιόδου της Πρωθυπουργίας Κ.Μητσοτάκη.Για μας το σπουδαιότερο γεγονός,που ανέδειξαν οι κάλπες της 7/7/2019 δεν είναι η λογικά αναμενόμενη νίκη της ΝΔ,αλλά  η μη αναμενόμενη διατήρηση του ΣΥΡΙΖΑ σε υψηλά ποσοστά,τόσο υψηλά,που να είναι μη αναμενόμενα από το σύνολο των πολιτικών αναλυτών.


1) Γιατί αρχίζουμε από τον ΣΥΡΙΖΑ (και τον Αλ.Τσίπρα);   

 Το Σύστημα μας φόρτωσε Πρωθυπουργό τον Κ.Μητσοτάκη.Τώρα θέλει να μας φορτώσει και αρχηγό της Αριστερής Αντιπολίτευσης και του λαικού Κινήματος. Χάσαμε μια μάχη,πάει πολύ να χάσουμε απανωτά και δεύτερη μάχη.

Το σημερινό μας άρθρο είναι μέρος αυτής της δεύτερης μάχης.

Ο λαός ξέρει τι σημαίνει Δεξιά [Γιαυτό και διαχρονικά οι δύο μεγάλοι ψευτοσοσιαλιστές (Ανδρέας Παπανδρέου και Αλέξης Τσίπρας)συναντιώνται στο σύνθημα:»Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά!].

Ο Ελληνικός λαός ξέρει τι σημαίνει Δεξιά (ιστορική μνήμη υπάρχει).Εκείνο που δεν ξέρει ο Ελληνικός λαός είναι ότι όλα τα έργα της Δεξιάς στην νεώτερη Ιστορία της Χώρας υπακούουν στην Αρχή της πολιτικής Υποτέλειας,που στην δεκαετία του 1950 εκφραζόταν από την ρήση του τότε Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζων Φόστερ Ντάλλες (‘Τ αγκιστρωμένο ψάρι δεν χρειάζεται δόλωμα» ) και στην δεκαετία του 1960 από εκείνο  το ανεκδιήγητο του Γεωργίου Παπανδρέου του τεθνεώτος,που  είπε στον Αμερικάνο πρεσβευτή :»Εσείς θέλετε ένα Πρωθυπουργό φιλοαμερικάνο (εννοώντας τον Κ.Καραμανλή τον τεθνεώτα).Μα εγώ σας ετοιμάζω ένα Πρωθυπουργό Αμερικάνο (εννοώντας τον γυιό του Ανδρέα Παπανδρέου).

Ο λαός ξέρει τι σημαίνει Δεξιά,εκείνο όμως που δεν ξέρει είναι ότι συνεχίζεται η ίδια Πολιτική της Υποτέλειας με τον ψευτοαριστερό Αλ.Τσίπρα. Μόνο που τότε η Πολιτική της Εθνικής Υποτέλειας ήταν μόνον ως προς τις ΗΠΑ, ενώ τώρα είναι διπρόσωπη : βλέπει και προς τις ΗΠΑ και προς το Διευθυντήριο των Βρυξελλών.

To πρόβλημα δεν είναι ο Κ.Μητσοτάκης,γιατί ο φανερός αντίπαλος του λαού φέρεται στο λαό ως αντίπαλος και ο λαός θα του φερθεί ως αντίπαλος  (και αυτό θα το δούμε πολύ γρήγορα στους δρόμους και τις διαδηλώσεις).Το πρόβλημα είναι ο Αλ.Τσίπρας,που εμφανίζεται ως ηγέτης του λαού,αποχαυνώνει το λαό με αυταπάτες και τελικά φέρεται και αυτός ως αντίπαλος του λαού,Διά ταύτα το Σύστημα αφού τον έστιψε τον Αλ.Τσίπρα ως Πρωθυπουργό φορτώνοντας του όλη την βρώμικη δουλειά Μνημονίων,Μέτρων,Χρεών και Πρεσπών,έκρινε ότι πρέπει να συνεχίσει τον συστημικό του ρόλο ως Αξιωματική  Αντιπολίτευση με σκληρό αντιπολιτευτικό λόγο για να κρατά το ΚΚΕ στο περιθώριο ως πολιτικά άχρηστο (=πολιτικά επικίνδυνο για το Σύστημα).Διά ταύτα και εμείς αρχίζουμε από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλ.Τσίπρα και όχιτην ΝΔ και τον Κ.Μητσοτάκη

2) Ο Δικομματισμός         

Α) Ο Δικομματισμός στην Ελλάδα έχει μακρά ιστορία.Ξεκίνησε από το γεγονός,ότι ο Εργαζόμενος κόσμος ήταν στο περιθώριο της Πολιτικής και άφησε να διαμορφωθούν δύο πολιτικές Παρατάξεις:Η συντηρητική της αστικοποιημένης φεουδαρχίας και η φιλελεύθερη των βιοτεχνών-μεταπρατών και εμπόρων.Από κει και πέρα η κάθε Παράταξη αναπαραγόταν στη βάση της λογικής,ότι έχουμε να κάνουμε με ένα ιδιαίτερο τρόπο διεύθυνσης των λαικών και εθνικών θεμάτων.Στα προηγούμενα χρόνια (προδικτατορικά) διαμορφώνονται δύο πολιτικές Παρατάξεις:Μια που σέρνεται πίσω  από την παλιά συντηρητική Παράταξη και είναι η Δεξιά και η άλλη είναι η δημοκρατική,που σέρνεται πίσω από την παλιά φιλελεύθερη Παράταξη και είναι το Κέντρο.Στα τελευταία μεταπολιτευτικά χρόνια η δημοκρατική Παράταξη του Κέντρου και η εκφυλισμένη Σοσιαλδημοκρατία με καταγωγή από την Εργατική Τάξη ενοποιούνται συγκλίνοντας και αποκλίνοντας ανάλογα με τον συσχετισμό των πολιτικο-κοινωνικών δυνάμεων σε διεθνή βάση.

Έτσι απέναντι στη Δεξιά διαμορφώνεται ένας πόλος,που πότε έχει έντονα τα στοιχεία μιας αστικοδημοκρατικής Παράταξης και πότε μιας εκφυλισμένης Σοσιαλδημοκρατίας.Σήμερα το διεθνές Κεφάλαιο νοιώθει τόσο δυνατό,που αποτολμά να θέλει να τα φάει όλα με τον Νεοφιλελευθερισμό ,είτε με μια εκφυλισμένη Σοσιαλδημοκρατία που προσεγγίζει τόσο πολύ τα χαρακτηριστικά του Νεοφιλελευθερισμού ,ώστε  τελικά η διάκριση γίνεται μεταξύ άκρου και άκρατου Νεοφιλευθερισμού (ΝΔ) και Νεοφιλελευθερισμούμε μια ανάμειξη σοσιαλδημοκρατικών μέτρων ενός κράτους Πρόνοιας (ΣΥΡΙΖΑ).

Β) Στη βάση του Δικομματισμού βρίσκεται η αυταπάτη ,ότι ο λαός κυβερνά με την ψήφο του (ενώ στην πραγματικότητατο παιχνίδι είναι διακανονισμένο από ξένα Κέντρα και συμφωνημένο με τους εγχώριους χαφιέδες της Δύσης)Έτσι ,λοιπόν,αρχίζουν οι δύο μεγάλες Παρατάξεις με αξιώσεις πολιτικής Εξουσίας(ή πιο σωστά: ξενικής εύνοιας για εγχώρια Εξουσία) πολώνουν με βαρειές εκφράσεις  και επιφανειακούς λόγους ρητορικής εξυπνάδας με κατάχρηση της Σοφιστικής και καταφέρνουν να διαλύουν και να ενσωματώνουν τα μικρά Κόμματα στη βάση της λογικής,ότι τώρα (=κάθε φορά) διακυβέβευται η μορφή της πολιτικής Εξουσίαςμεταξύ ΚΑΛΟΥ και ΚΑΚΟΥ ,ενώ στην πραγματικότητα δεν διακυβεβεύεται τίποτε πέρα από μια ιδιαιτερότητα στην διαχείριση του καπιταλισμού,που εν πολλοίς είναι τόσο δυσδιάκριτη,που πρακτικά να επιπλέουν μόνον οι   παρείστικες βλέψεις και προσωπικές φιλοδοξίες.

Ο δικομματισμός είναι πολιτική καταστροφή,γιατί το παιχνίδι μπορεί να ελέγχεται πιο εύκολα και αποτελεσματικά από τα Διεθνή Κέντρα με το μοντέλο: συμφωνά με τα βασικά και τσακωνόμαστε στα τεχνικά και διαχειριστικά θέματα.Αντίθετα στον πραγματικό πολυκομματισμό (γιατί και ο Δικομματισμός είναι στα πλαίσια ενός θεσμοθετημένου πολυκομματισμού) ο έλεγχος γίνεται περίπλοκος και ατελής και στην προσπάθεια του το κάθε Κόμμα να φανεί και να διακριθεί προχωράει σε κριτικές,που αποκαλύπτουν στον λαό συμφωνίες κυρίωνκαι διαφθορές πολιτικών.

Γ) Ειδοποιός διαφορά του πολυκομματισμού είναι η παρουσία του ΚΚΕ για δύο λόγους:

α) γιατί ο λόγος του προχωράει βαθύτερα μέσα από τις πολιτικές αντιπαραθέσεις προς τις κοινωνικές αιτίες και θέτει το ζήτημα μιας άλλης Εξουσίας,ζήτημα που το Σύστημα θεωρεί ιστορικά δεδομένο και β) γιατί η πολτική του ΚΚΕ γλυστράει από τη Βουλή προς τους δρόμους και τους χώρους δουλειάς.Τελικά η ουσία του Δικομματισμού είναι να έχουμε μια πολιτική κατάσταση εύκολα ελεγχόμενη από ξένα Κέντρα και να συντριβούν ή περιθωριοποιηθούν τα αντισυστημικά και τα Κόμματα διαμαρτυρίας. Διά ταύτα ο Αλ.Τσίπρας εμφανίζεται ως ο σκληρός και αταλάντευτος Αριστερός πολιτικός για να απωθηθεί το ΚΚΕ στο πολιτικό περιθώριο και να περνά ανεμπόδιστα στην Ελλάδα η γραμμή των ξένων Κέντρων.Γιαυτό το καθήκον των πολιτικοποιημένων πολιτών είναι να ξεσκεπάσουν τον πράκτορα των Δυτικών την ίδια στιγμή που θα πολεμούν τα νεοφιλελεύθερα μέτρα της Κυβέρνησης της ΝΔ.  


3) Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ κρατήθηκε σε ψηλά ποσοστά;           

 Αυτό οφείλεται στο ότι ο Αλ.Τσίπρας έχει ακόμα να παίξει ρόλο για την αναπαραγωγή του Συστήματος.Ο πρώτος του ρόλος έληξε: Ανέλαβε όλη τη βρώμικη δουλειά,υποχώρησε σε όλα στα Δυτικά Κέντρα,αμαύρωσε και ξεφτίλισε την Αριστερά ως πολιτική Παράταξη και δικαίωσε την Δεξιά.Διαφορετικά αν η Δεξιά όδευε προς την Ιστορία (=αν ο Αλ.Τσίπρας ακολουθούσε αριστερή πολιτική) το Σύστημα έπρεπε αναγκαστικά να στηριχθεί στην Σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ (που δεν θα μπορούσαμε πια να την λέγαμε εκφυλισμένη) για νά αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση του Συστήματος από το ΚΚΕ.Τώρα αναγεννάται δικαιωμένη η Δεξιά,ο κόσμος στρέφεται προς αυτήν,γιατί εμφανίζεται,ότι μόνον αυτή έχει ρεαλιστικό λόγο,έστω και σκληρό,ενώ η Αριστερά είναι μια ουτοπική φλυαρία,που μας πρήζει με λόγια για να εφαρμόζει άτσαλα ό,τι επιστημονικά ξέρει να εφαρμόζει η ΝΔ δηλ.τον Νεοφιλελευθερισμό.

Επομένως ο ΣΥΡΙΖΑ κρατήθηκε σε υψηλά ποσοστά,γιατί δεν ξόφλησε ως Πολιτική Παράταξη έναντι του Συστήματος.Πρέπει και η Αντιπολίτευση να είναι υπό τον έλεγχο του Συστήματος με ένα ισχυρό ΣΥΡΙΖΑ για να μην στραφεί ο λαός σε άλλες μορφές Αντιπολίτευσης και κοινωνικοπολιτικές δραστηριότητες ανεξέλεγκτες και εναντιούμενες στο Σύστημα.