Σήμερα θ’ ασχοληθούμε με την πρώτη εμφάνιση της Κυβέρνηση και την κριτική,που της γίνεται.
Θα κάνουμε, όπου είναι δυνατόν διάκριση της πολιτικής -επιστημονικής κριτικής από την λαϊκίστικη.
1) Το πολυπληθές Υπουργικό σχήμα
Η ειρωνεία συνίσταται στο εξής: Όλοι οι υποψήφιοι Πρόεδροι Κυβερνήσεων προεκλογικά υπόσχονται ένα “μικρό και ευέλικτο σχήμα”, αλλά τελικά κανείς δεν τηρεί αυτή του την υπόσχεση. Ούτε φυσικά και ο σημερινός Πρωθυπουργός Κ.Μητσοτάκης. Πώς και γιατί; Ως δια μαγείας όλοι ξεχνούν αυτή την συγκεκριμένη τους υπόσχεση; Όχι φυσικά! Κάποια ανάγκη μπλοκάρει την υλοποίηση αυτής της υπόσχεσης.
Πριν δώσουμε την λαϊκίστικη ερμηνεία αυτού του φαινομένου πρέπει να εξηγήσουμε, ότι λαϊκίστικη ερμηνεία δεν σημαίνει οπωσδήποτε λαθεμένη ερμηνεία.
Λαϊκίστικη ερμηνεία είναι αυτή που με καθαρό ή θολό τρόπο έχει έτοιμη στη Συνείδηση του ο λαός και περιμένει από τους πολιτικούς αναλυτές να την επιβεβαιώσουν (=λαϊκίστικη ερμηνεία είναι αυτή που αρέσει στ αυτιά, ανεξάρτητα από τον βαθμό αληθινότητας της)
Τώρα δίνουμε την λαϊκίστικη ερμηνεία για το συγκεκριμένο ζήτημα:
Η θεωρία περί μικρού και ευέλικτου Υπουργικού σχήματος ακούγεται ευχάριστα στ αυτιά γιατί μεταφράζεται ως οικονομικός (με την έννοια του νοικοκυρεμένου) τρόπος αντιμετώπισης των δαπανών της ίδιας της Κυβερνητικής λειτουργίας.
Πλην όμως κανείς δεν την εφαρμόζει γιατί υπάρχει ένα σοβαρό εμπόδιο στην υλοποίηση της.
Το σοβαρό αυτό εμπόδιο είναι η ανάγκη ισορρόπησης των διαφόρων επιρροών, τάσεων και φιλοδοξιών μεταξύ των υποψηφίων για υπουργοποίηση.
Λαϊκισμός είναι η επίσημη ερμηνεία, ότι τάχατες τα προβλήματα είναι πολλά και απαιτούν διανομή σε πολλά πρόσωπα για να υλοποιηθούν.
Η Αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή που υπάρχουν οι πολιτικές κατευθύνσεις και η ηλεκτρονική τεχνολογία ,τα προβλήματα μπορούν να λυθούν με ένα μικρό και ευέλικτο σχήμα (που επί του παρόντος παραμένει ένα άπιαστο όνειρο).
2) Το μικρό ποσοστό γυναικών στο Υπουργικό σχήμα .
Οι γυναίκες στο Υπουργικό σχήμα είναι όλες κι όλες 5 σ’ ένα σύνολο 51 Υπουργών και Υφυπουργών, δηλ. όντως η συμμετοχή γυναικών είναι μικρή.
Εδώ λαϊκίστικη είναι η ίδια η τοποθέτηση του ζητήματος πριν αναζητηθείη ερμηνεία του. Περί ισότητας των δύο φύλων είναι το πρόβλημα ,ή περί του είδους των αποφάσεων της Κυβέρνησης;!
Η Κυβέρνηση Αλ.Τσίπρα είχε πολλές γυναίκες στο Υπουργικό Συμβούλιο και προκόψαμε με τα Μέτρα και τα Μνημόνια. Οι πολλές γυναίκες στο Υπουργικό Συμβούλιο φταίνε ή οι δεδομένες πολιτικές αποφάσεις της Κυβέρνησης Αλ.Τσίπρα;!
Το πρόβλημα πάντως έχει τεθεί και πρέπει να δώσουμε μια απάντηση.
Εμείς θα δώσουμε δύο: Η λαϊκίστικη είναι ,ότι μια συντηρητική Κυβέρνηση έχει και συντηρητική αντίληψη για τις δυνατότητες των δύο φύλων. Αυτό το μήνυμα θέλει να δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ, που έχει πολύ μικρή δόση Αλήθειας.
Η πολιτική ερμηνεία όμως είναι η εξής (και αυτή εμείς προτείνουμε για τους αναγνώστες μας):
Οι γυναίκες ήσαν χρόνια καταπιεσμένες από την κοινωνία και με την βούλα της Εκκλησίας. Ο καπιταλισμός, που θέλει μια γρηγορότερη ανάπτυξη των Μέσων Παραγωγής σε σχέση με τη Φεουδαρχία ,εξώθησε τις γυναίκες στην Αγορά Εργασίας .Η εξώθηση των γυναικών στην Αγορά Εργασίας αποτέλεσε το πρώτο πλήγμα στην αιώνια καταπίεση των γυναικών. Η Αγορά Εργασίας με την σειρά της εξώθησε τις γυναίκες στην Πολιτική. Η εξώθηση των γυναικών στην Πολιτική αποτέλεσε και την πλήρη αποτίναξη της αιώνιας καταπίεσης των γυναικών.
Διά ταύτα γυναίκες που μπαίνουν στην Πολιτική αυθορμήτως στρέφονται στην Αριστερά. Φυσικά και η Άρχουσα Τάξη έχει γυναίκες και μάλιστα σπουδασμένες.
Όμως η ταξικότητα νικά την ιδιότητα του γυναικείου φύλου και οι γυναίκεςτης Άρχουσας Τάξης που εισέρχονται στην Πολιτική με το ξεκίνημα τους προδίνουν το φύλο τους (γυναίκες-ελίτ έναντι των γυναικών της πλέμπας).
Αυτή η εναντίωση των γυναικών της Δεξιάς προς το φύλο τους σε κοινωνική κλίμακα αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στην πολιτικοποίηση τους (και ούτε καν θεωρείται πολιτικοποίηση η πολιτική δραστηριότητα μέσα από τις γραμμές της Δεξιάς)
Διά ταύτα η Δεξιά έχει πρόβλημα με τις γυναίκες σε Υπουργικό επίπεδο.
3) Η πληθώρα τεχνοκρατών-εξωκοινοβουλευτικών στο Υπουργικό σχήμα
Οικιστικά η παρουσία πολλών τεχνοκρατών-εξωκοινοβουλευτικών ερμηνεύεται ως ασέβεια στον κοινοβουλευτισμό (=εμείς γιατί ψηφίζουμε; για να κυβερνάνε οι διορισμένοι φίλοι και συνάδελφοι;)
Μια χροιά παρόμοιας ερμηνείας είναι βάσιμη (άλλωστε είπαμε ότι η λαϊκίστικη ερμηνεία δεν είναι οπωσδήποτε ψευδής,αλλά ερμηνεία, που ηχεί ευχάριστα στ’ αυτιά του λαού ανεξάρτητα από τον βαθμό αληθινότητας της)
Η πολιτική-επιστημονική ερμηνεία είναι άλλη:
Οι πολιτικές αποφάσεις είναι ήδη ειλημμένες. Θέλετε από τον Πρωθυπουργό;
Θέλετε από την Συνέλευση των εκλεγέντων βουλευτών; ή θέλετε από ξένα Κέντρα (όπως εμείς υποστηρίζουμε);
Διά ταύτα δεν έχει νόημα αν οι Υπουργοί είναι κοινοβουλευτικοί ή τεχνοκράτες.
Οι Υπουργοί θα δουλέψουν διαχειριστικά και όχι αποφασιστικά και επομένως οι τεχνοκράτες είναι πιο αρμόδιοι ως ειδικοί επί του θέματος.
Σ αυτό συνάδει και το γεγονός, ότι ο κάθε Υπουργός θάχει ένα ορισμένο φάκελο με τα καθήκοντα και τους στόχους του Υπουργείου για το επόμενο εξάμηνο (=οι αποφάσεις είναι παρμένες και στις λεπτομέρειες στους. καλοί υπάλληλοι των ξένων Αφεντάδων φροντίστε για την υλοποίηση τους)
Η εξέλιξη αυτή είναι χαρακτηριστική της ΕΕ των μονοπωλίων, που οι πολιτικές αποφάσεις παίρνονται από ένα στενό κύκλο πολιτικών και οικονομικών παραγόντων [Για όσους δεν ξέρουν τι πάει να πει πολιτικές αποφάσεις θυμίζουμε, ότι πολιτικές αποφάσεις είναι η διήθηση των γνώσεων μέσα από τα συμφέροντα συγκεκριμένων κοινωνικών τάξεων και πιο απλά γνώσεις που λογαριάζουν τις ανάγκες και τις προσδοκίες των λαών].
Οι αποφάσεις στην ΕΕ παίρνονται από ένα μικρό σύνολο αιρετών και μη αιρετών και διεκπεραιώνονται από ένα μεγαλύτερο σύνολο αιρετών και μη αιρετών.
Αυτή η επέλαση των τεχνοκρατών-εξωκοινοβουλευτικών διορθώνει ό,τι δεν μπορεί να ελέγξει η Ολιγαρχία του Πλούτου μέσω των Εκλογών.
4) Προσφυγικό και Υπουργείο Δημόσιας Τάξης
Η υπαγωγή των προσφύγων-μεταναστών στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης πατάει σε ένα αντικειμενικό πρόβλημα και δη το εξής: Η ΕΕ μας φόρτωσε μια σκληρή και άδικη υπόθεση. Η Ελλάδα, που σε τίποτε δεν φταίει για την καταστροφή των χωρών της Μέσης Ανατολής από τους Ιμπεριαλιστές και τα όργανα τους τους Ισλαμιστές αντάρτες, καλείται να πληρώσει δυσανάλογο με τις δυνατότητες της κύμα προσφύγων.
Δεν έχει σημασία αν είναι πρόσφυγες Πολέμου ή οικονομικοί μετανάστες,αν είναι νόμιμοι ή παράνομοι. Το πρόβλημα είναι το ίδιο: Μια μικρή χώρα με κατεστραμένη Οικονομία καλείται να εξασφαλίσει σκηνές, ιατρική περίθαλψη, τροφή κλπ κλπγια χιλιάδες ξένους με διάφορες γλώσσες και διάφορες συνήθειες και πολιτισμούς.
Οι βόρειοι γείτονες μας με Αστυνομικά μέτρα περιφράσσουν τις χώρες τους και το πρόβλημα σ όλη του την αγριότητα ξεσπά στη Χώρα μας.
Μέχρις ενός βαθμού το προσφυγικό μπορεί να λυθεί σε ανθρωπιστική βάση. Αυτόν τον βαθμό τον εξάντλησε ο Αλ.Τσίπρας και στην ανθρωπιστική αυτή βάση έδωσε ιδεολογικό χαρακτήρα για να το εκμεταλλευτεί πολιτικά στους αριστερούς κύκλους που έχουν περισσές κοινωνικές ευαισθησίες.
Ο Κ.Μητσοτάκης δεν έχει κανένα ιδεολογικό ταμπού και το λύνει αστυνομικά, όπως ξέρει απ’ έξω κι ανακατωτά να κάνει η Δεξιά.
Το κακό είναι ότι η Αστυνομοκρατία με λαϊκή συναίνεση (γιατί το πρόβλημα είναι υπαρκτό) θα εδραιωθεί ως πολιτικό δεδομένο και στη συνέχεια θα ξεσπάσει πάνω στο κόσμο που θα διαμαρτύρεται και θα διαδηλώνει ενάντια στα μέτρα του άκρατου και ακραίου Νεοφιλελευθερισμού.
Υπάρχει λύση στο προσφυγικό; Πλήρης λύση όχι, αλλά πιο αποτελεσματική από τις δυνατές είναι η εξής: Βάζουμε τους μετανάστες στα αεροπλάνα και τους στέλνουμε στην Γερμανία (χωρίς ιδιαίτερες αντιστάσεις από τους μετανάστες, γιατί έτσι κι αλλιώς εκεί θέλουν να πάνε,εδώ κρατιούνται με το ζόρι).
Αν η Γερμανία αρνηθεί τις ευθύνες της, η Ελλάδα φεύγει απ’ την ΕΕ και ζητά την βοήθεια του ΟΗΕ για περίθαλψη των προσφύγων και διευκόλυνση του επαναπατρισμού τους