Στο ίδιο έργο θεατές, μόνο που αυτή η παράσταση πρέπει κάποτε να τελειώσει…-Γράφει ο Παναγιώτης Βούρος*

1353

Ενόψει των αποτελεσμάτων για τους νέους διοικητές των νοσοκομείων του ΕΣΥ όπου δια στόματος του υπουργού Υγείας σε πρωινή εκπομπή θα έχουν αναλάβει τα καθήκοντά τους πρίν το πρώτο μισό του Νοεμβρίου και, δυστυχώς, όντας μόνιμοι θεατές (αύριο θύματα, η σκληρή και μακάβρια αλήθεια, δεν θα είναι…<πάντα οι άλλοι>) ενός αυτοκαταστροφικού σκηνικού με την δική μας υπογραφή και με αντίτιμο το ανθρώπινο αίμα και πόνο των συνανθρώπων μας- θα ήθελα να εκφράσω δύο ανησυχίες και προτάσεις στο μείζον ζήτημα της δημόσιας υγείας, της περίθαλψης, της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Όλοι τα έχουμε πει, στην πράξη όμως κολλάμε, εκεί που κολλάει πάντα η Ελλάδα της μεταπολίτευσης!!

Με την διαφορά πως δεν τίθεται θέμα πολιτικοποίησης (παρότι ένας διοικητής νοσοκομείου οφείλει να είναι…πολιτικό ον) του προβλήματος και μιας ανθρώπινης ζωής. Δεν μιλάμε για ένα σκάνδαλο και μια μίζα. Ένα έργο που σταμάτησε στα χαρτιά και μια επιδότηση που εγκρίθηκε από το παράθυρο. Αυτό είναι Ελλάδα. Το παιδί μας όμως αύριο, εγώ και εσύ αναγνώστη, οι γονείς μας, ένας φίλος, ξένος ή συγγενής που θα κρέμεται η ζωή του από μια κλωστή, από ένα τροχαίο ή μια ξαφνική επιπλοκή, από ένα χρόνιο νόσημα που επιβάλλει ενίσχυση οικονομική και δεν διατίθεται ούτε από τον ασθενή ούτε από τη «δωρεά ιατροφαρμακευτική περίθαλψη» εν έτει…2019, είμαστε μια άλλη Ελλάδα, η πραγματική, της σκληρής καθημερινότητας που ξέρουμε να παλεύουμε χωρίς να έχουμε <μπάρμπα στην κορώνα>. Αν και, ποτέ τα εκατομμύρια δεν «έσωσαν» ένα ανθρώπινο χαμόγελο όταν ο χρόνος έκαιγε…ένα λεπτό, ένας Θεός, και ένα ασθενοφόρο όταν έπρεπε να ήταν εκεί, το κατάφεραν αυτό…!


Δεν ξέρω ΤΙΠΟΤΑ παραπάνω από έναν απλό συμπολίτη μου που συμβιώνουμε και οι δυο τραγικότατες καταστάσεις SOS ala <καλύμνικης & άγονης νησιωτικής γραμμής>. Τα ίδια Παντελάκη μου…Νυχτερινή βάρδια ΕΚΑΒ, περιστασιακή, ελλείψεις βασικών νοσοκομειακών υλικών σε βαθμό ντροπιαστικό, ασθενοφόρα με το σταγονόμετρο (να ‘ναι καλά και οι δωρεές) και, κάτι που είναι αδιανόητο και εξοργίζομαι ειλικρινά είναι η ανύπαρκτη και κατόπιν διαπραγματεύσεων και γραφειοκρατίας και <ζυγίσματος> κρισιμότητας/ διαθεσιμότητας- αεροδιακομιδή προς Αθήνα ή κάποιο περιφερειακό Νοσοκομείο ασθενούς σε κρίσιμες κι αναπάνταχες καταστάσεις. Τα παραδείγματα πολλά, γεμάτα θλίψη και οργή. Αυτά, πότε και πώς θα λυθούν;


Σίγουρα θα λυθούν με αποφασιστικότητα και πολιτική βούληση. Κυρίως της εκάστοτε κυβέρνησης υπό την πίεση των βουλευτών του νομού που έχει πληγεί και σε συνεργασία πάντα με την δημοτική αρχή. Καλά ως εδώ. Φτάνει; Εν μέρει ναι. Κι αν δεν φτάνει, το κερασάκι θα έρθει από μια διοίκηση σταθερή, που δεν υποκύπτει σε φτηνές σκοπιμότητες και εφήμερα <μπαλώματα> εφησυχασμού. Μια διοίκηση που διοικεί και <δεν τον διοικούν>, που θα βρίσκεται στην κοινωνία για να αφουγκράζεται τη μάστιγα που λέγεται <πόλεμος της ασφάλτου> και <λειψυδρία κοινωνικής ασφάλειας και δημόσιας υγείας>. Ένας διοικητής που θα βάζει πρώτα τον εαυτό του και το παιδί του σε κάθε τραγικό συμβάν πρίν αποφασίσει. Για να θυμάται αραιά και πού τον λόγο που βρίσκεται σε αυτή την καρέκλα. Και εν τέλει, ένας διοικητής που θα συνεργάζεται και θα απαιτεί από το χαμηλότερο μέχρι το υψηλότερο θεσμικό σκαλί για κερδίσει έστω και μία…ανθρώπινη ζωή!!

Κλείνω. Κλείνω με δύο επισημάνσεις. Αρχικά με την εξαιρετική δουλειά που γίνεται υπό χίλιες κυριολεκτικά δυσκολίες όπως είχα γράψει προ καιρού με την ομάδα διάσωσης Καλύμνου. Ο φύλακας άγγελος πολλών συνανθρώπων μας και λόγω της εποχής, πολλών αναρριχητών βλέποντας σαν θαύμα ένα χέρι βοηθείας όταν βρέθηκαν στο <χείλος του γκρεμού>. Σε επικίνδυνες για την επιβίωση τους, στιγμές. Και οι άνθρωποι αυτοί, απλοί εθελοντές που έχουν δουλειές και οικογένεια δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό με την ελάχιστη στήριξη και σημασία από την πολιτεία! Τροφή για σκέψη. Και μην ξεχνούμε, δεν θα βγάλει το φίδι από την τρύπα κανένας εθελοντισμός- μα ούτε τις ευθύνες αυτών που τις κουβαλάνε και εθελοτυφλούν…

Αφετέρου, σχολείο! Επιτέλους στο σχολείο να μαθαίνουν τα παιδιά τι εστί ζώνη και κράνος μα και πόσο ρευστή είναι μια ανθρώπινη ύπαρξη από την αμέλεια και το αλκοόλ. Να βλέπουν στατιστικές τροχαίων ατυχημάτων όπως και τι σημαίνει πρόληψη, προσέχουμε για να έχουμε. Συχνές εξετάσεις, ψυχική υγεία και αθλητισμός. Μόνο το σχολείο; Όχι, και η οικογένεια φυσικά. Το σπίτι μας. Όλοι οφείλουμε να συμβάλουμε στην εξέλιξη της κοινωνίας μας. Αν αρχίσουμε από εμάς, ο ένας θα γίνουν δύο, και οι δύο θα γίνουν πολλοί. Και ίσως τελικά να μπορούμε! Πολλά μπορούμε αν το πιστέψουμε, κι ας σφυρίζουν διάφορα (και αδιάφορα) οι πολιτικοί σωτήρες…