Γράφει ο Στέλιος Χαλκίτης
Ποιος θα λογοδοτήσει για τις μικρές ή μεγάλες ζωές που χάθηκαν στην πανδημία εξαιτίας άλλων; Ποιος θα λογοδοτήσει για τη μελανή σελίδα που ακόμα γράφεται στην ιστορία του τόπου μας;
Ως γνωστόν, κανείς! «Έτσι ήθελε ο Θεός!» άκουσα να λένε! Όχι! Κανείς Θεός δεν θέλει να πεθαίνουν οι άνθρωποι με τόσο απάνθρωπο και σπαρακτικό τρόπο. Δεν φταίει ο Θεός, φταίτε εσείς που αρνείσθε την ύπαρξη του θανατηφόρου ιού, φταίτε εσείς που με τα κηρύγματα μίσους, δεισιδαιμονίας και ανοησίας αποτρέψατε ανθρώπους από το δώρο του εμβολιασμού, και τους στερήσατε την ακριβή τους ανάσα, και τους στείλατε κακήν-κακώς στο χώμα. Δεν κλονίζεται η πίστη, κύριοι, όταν ακολουθούμε τις οδηγίες της επιστήμης, το μόνο που πραγματικά είδα να κλονίζεται είναι η ρηχότητα της δικής σας πίστης. Όταν η πίστη εδράζεται σε βάθρο ακλόνητο, ούτε οι μάσκες, ούτε τα εμβόλια την κλονίζουν, ούτε τίποτα!
Μόνο αυτοί φταίνε; Όχι βεβαίως! Όλοι φταίμε, ωστόσο υπάρχει μερίδιο, ανάλογα με το πού ετάχθη ο καθένας. Φταίει λοιπόν και η πλειονότητα των πολιτικών υπό την στενή και ευρεία έννοια του όρου. Αρκετοί απ’ αυτούς, με υποτακτική πονηριά, επιδιώκοντας μιαν ανίερη ισορροπία, χάριν κάποιων ψηφοφόρων τους ή ακόμα και χάριν προσέλκυσης νέων ψηφοφόρων, συστηματικά απέστρεφαν το πρόσωπό τους και παρέμεναν εξαφανισμένοι, αφήνοντας το βάρος της ανελέητης μάχης με τον παραλογισμό σε μια χούφτα ρωμαλέες γυναίκες, προεξαρχούσης μιας, και σε δυο-τρεις γιατρούς με σθένος. Και αίφνης, τώρα τελευταία, οι άλαλοι και οι μουγκοί βρήκαν τη φωνή τους, και η φωνή τους απέκτησε θράσος, έκταση και ηχώ! Τι Φαρισαϊσμός! Πού ήσασταν κυρίες και κύριοι τις δύσκολες μέρες; Να σας πω εγώ! Νομίζω, ήσασταν στα εκλογικά σας μαγειρεία –ευτυχώς όχι όλοι– και με ένα δράμι κάλπικο ζυγίζατε την ανθρώπινη ζωή, και προφανώς τη βρήκατε ασήμαντη, την υποτιμήσατε, αγνοήσατε ότι το αμετάκλητο του θανάτου εκτοξεύει την αξία της ζωής, έπρεπε παντοιοτρόπως και με οποιοδήποτε κόστος να διαφυλάξετε τις ζωές όσων χάθηκαν. Σεις, όμως, προτιμήσατε, αμέριμνοι, να καιροφυλακτείτε την ευνοϊκή ώρα που θα εμφανιστείτε πάλι ως τιμητές και σωτήρες.
Ντρέπομαι, ντρέπομαι όταν σας ακούω να λέτε αυτά που λέτε και να μην ερυθριάτε!
Όλοι λοιπόν εμείς, μα προπαντός εσείς οφείλετε να αναμετρηθείτε με τον κακό σας εαυτό, να αισθανθείτε τύψεις και να μεταβείτε στα μνήματα, και υποκλινόμενοι να ζητήσετε σιωπηλά συγγνώμη! Ξέρω, οι περισσότεροι πάσχετε από αμνησία χρέους, εγώ, όμως, ακόμα ελπίζω ότι οι άνθρωποι μπορούν να αλλάξουν! Και να θυμάστε, δεν είναι όμορφοι οι άνθρωποι που παίρνουν το σχήμα που θέλουν οι άλλοι.