Η αυτοπροστασία και ο εμβολιασμός αποδείξεις χριστιανικής αγάπης -Γράφει ο Θεόφιλος Τσουκαλάς.

473

*Γράφει ο Θεόφιλος Τσουκαλάς,εκπαιδευτικός,ιστορικός

«Χαίρω εν τοις παθήμασί μου» ( Προς Κολοσσαείς). Όσο αντιφατικός κι αν ακούγεται ο λόγος του Αποστόλου Παύλου, ωστόσο περικλείει την πεμπτουσία της στάσης του Χριστιανού στον καιρό της ασθενείας.

Η ζωή μας είναι το υπέρτατο δώρο του Θεού, η αρχή και το τέλος του οποίου βρίσκονται στα χέρια Του και μόνο. Αποτελεί τον χρόνο μέσα στον οποίο βρίσκει την έκφρασή του το αυτεξούσιο της ύπαρξής μας, συναντάται η Χάρις του Θεού με την ελεύθερη βούλησή μας και επιτελείται η σωτηρία. Η Εκκλησία πιστεύει ακράδαντα στην αθανασία της ψυχής και στην ανάσταση του σώματος μέσα στην αιώνια προοπτική που άνοιξε ο Σταυρικός Θάνατος και η Ανάσταση του Κυρίου: “Ο θάνατός Σου Κύριε, αθανασίας γέγονε πρόξενος”.

Το σώμα μας, όπως κάθε τι υλικό, υπόκειται στους φυσικούς νόμους της φθοράς. Έτσι, η Εκκλησία αποδέχεται την ασθένεια ως μέσο παιδαγωγίας και τους πόνους ως «στίγματα του Κυρίου Ιησού εν τω σώματι ημών», κατά τον Απόστολο Παύλο (Προς Γαλάτας). Είναι αφορμές και εν δυνάμει ευκαιρίες σωτηρίας με την προσευχή, την ενδοσκόπηση, την υπομονή, τη μετάνοια και την ανάπτυξη κοινωνίας αγάπης, συμπαραστάσεως και αλληλοσυγχωρήσεως. Είναι στιγμές εσωτερικής προετοιμασίας, πριν σταθούμε ενώπιος ενωπίω με τον Δημιουργό μας.

Η Εκκλησία δέεται και ενδιαφέρεται -μέσω των Μυστηρίων και του φιλανθρωπικού της έργου-για την ψυχική και σωματική υγεία του ανθρώπου. Γι’ αυτό σέβεται, υποστηρίζει, επιβραβεύει και ευλογεί κάθε ιατρική πράξη, σύμφωνη προς το ανθρωπιστικό πνεύμα του όρκου του Ιπποκράτη. Στην Παλαιά Διαθήκη, ιδιαίτερα στο βιβλίο “Σοφία Σειράχ”, βρίσκουμε πλήθος αναφορών για την ιατρική επιστήμη, ως δώρο του Θεού προς τον άνθρωπο: “Ο Ύψιστος δίνει στο γιατρό τη γνώση να γιατρεύει”.

Τον τελευταίο χρόνο η πανδημία αναστάτωσε κάθε πτυχή της ζωής μας και δημιούργησε πολλές δυσκολίες στη διεξαγωγή της Θείας Λατρείας ως κοινής προσευχής στον Οίκο του Θεού, ως σύναξης των πιστών στο όνομα του Ιησού Χριστού. Η Εκκλησία δεν κατόρθωσε να εμφανιστεί με μία φωνή, αυτή που εξέφρασαν υπευθύνως και εξ αρχής οι κατά τόπους Ιερές Σύνοδοι, σχετικά με την τήρηση των υγειονομικών κανόνων κατά την τέλεση των λατρευτικών πράξεων.

Σε μια εποχή διασποράς της πληροφορίας, όπως η δική μας, η Εκκλησία “φορτώθηκε” και “πλήρωσε” την ανεύθυνη παραπληροφόρηση που ρέει ανεξέλεγκτα από τους κρουνούς των ηλεκτρονικών κοινωνικών δικτύων και τις προσωπικές διαφοροποιήσεις από τις αποφάσεις του θεσμικού της οργάνου. Διάφορες παραεκκλησιαστικές «κινήσεις» και ακραίες πολιτικές ομάδες προκάλεσαν μια επικίνδυνη σύγχυση, αμφισβητώντας ευθέως και την επιστημονική κοινότητα και την Πολιτεία και τη διοικούσα Εκκλησία. Το αποτέλεσμα ήταν η Εκκλησία να κατηγορηθεί από τα ΜΜΕ, με υπερβολή και υποβόσκουσα μεροληψία, ότι δυσκολεύεται να εγγυηθεί στην πράξη την υγειονομική ασφάλεια των πιστών. Η Πολιτεία άδραξε την ευκαιρία για να επιβάλει μέτρα και κανόνες, περιορισμούς και απαγορεύσεις, ενίοτε υπερβολικά αυστηρά, που θα μπορούσαν αλλιώς να είχαν μετριαστεί σε χρονική διάρκεια και αυστηρότητα.

Και ενώ ζούμε στην εποχή της κοινωνικοποίησης της γνώσης, είναι απορίας άξιο γιατί για ένα ιατρικό ζήτημα ένα κομμάτι της κοινωνίας δεν εμπιστεύεται τα επιστημονικά δεδομένα. Προφανώς, η απάντηση σχετίζεται με την έλλειψη σωστής ενημέρωσης ή με την αντίδραση ενάντια στους κυβερνητικούς χειρισμούς. Πάντως, όποια απάντηση κι αν ισχύει, δε δικαιολογεί την πεισματική άρνηση αυτοπροστασίας με την τήρηση των μέτρων ή τον εμβολιασμό, ακόμα και την άρνηση της ύπαρξης του ίδιου του ιού .

Αλλά, αν πάλι μελετούσαμε το παρελθόν, θα βρίσκαμε απαντήσεις σε πολλές από τις απορίες μας. Για παράδειγμα, από το “Πηδάλιον” του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου αντλούμε ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την οργάνωση της λειτουργικής ζωής σε περιόδους επιδημιών κατά τον 18ο αιώνα, που δίνουν απαντήσεις σε απορίες που δημιούργησε η πανδημία των ημερών μας. Μπορεί να είναι ο ιερός χώρος του Ναού χώρος μολυσμού; Τα Άγια Λείψανα και οι Ιερές Εικόνες αποτελούν εστίες μετάδοσης μικροβίων; Το χέρι του Αρχιερέως και του Ιερέως μεταφέρει ή όχι τη Θεία Χάρη; Το Αντίδωρο και ο Αγιασμός μπορούν να μεταφέρουν μικρόβια; Τα Ιερά Σκεύη των Τιμίων Δώρων φέρουν, Θεία Χάριτι και Επενεργεία του Αγίου Πνεύματος, μόνο το Πανάγιο Σώμα και το Τίμιο Αίμα του Κυρίου, η Μετάληψη των οποίων γίνεται Πηγή Ζωής Αθανάτου, ή και μικρόβια; Είναι η λειτουργική και μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, τα Άγια των Αγίων μας, αιτία μόλυνσης;

Η πανδημία δημιούργησε σε κάποιους καλοπροαίρετους αμφιβολίες και σε κάποιους κακοπροαίρετους βεβαιότητες. Όμως, για τον πιστό Χριστιανό η απάντηση σε αυτές τις απορίες είναι μία και απόλυτη. Κάθε αμφισβήτηση της Θείας Χάριτος και της επενεργείας της Άκτιστης Ουσίας του Θεού πάνω στην κτιστή Δημιουργία Του αποτελεί προσβολή του Αγίου Πνεύματος.

Άλλο όμως, αυτό και άλλο ο συγχρωτισμός των ανθρώπων εντός των ναών. Ο συγχρωτισμός σε περιόδους επιδημιών ή πανδημιών, όπως στην εποχή μας, γίνεται αιτία έξαρσης των ασθενειών. Αυτό το γεγονός δεν αναιρεί την ιερότητα του ναού, ούτε μπορεί να ενοχοποιήσει τον τρόπο τέλεσης ή μετάδοσης των Μυστηρίων. Είναι έτερον εκάτερον. Γι’ αυτό ο Χριστιανός οφείλει να προστατεύει την υγεία του, που είναι δώρο του Θεού, και φυσικά τον πλησίον του, με την τήρηση των υγειονομικών κανόνων κατά την παρουσία του στο χώρο της λατρείας (χρήση υγειονομικής μάσκας, αντισηπτικών, καθαρισμός γυάλινων επιφανειών, τήρηση αποστάσεων, εξαερισμός, απολυμάνσεις). Ο σεβασμός προς τους κανόνες, που θέσπισε η Πολιτεία και εφάρμοσε η Εκκλησία για την προάσπιση της υγείας μέσα στους ναούς κατά τη λοιμική περίοδο, αποτελεί πράξη ευθύνης, έμπρακτη απόδειξη της αγάπης προς τον συνάνθρωπο, άρα αγάπης προς τον Κύριο.

Θα φορέσουμε μάσκα και μέσα στον ναό, όσο διαρκεί ο συναγερμός της πανδημίας. Θα προστατεύσουμε τους γύρω μας από τα ιοβόλα σταγονίδια. Θα προστατεύσουμε τον λειτουργό και τους ιεροψάλτες που μας διακονούν, για να συνεχίσουν να μας διακονούν.

Θα φορέσουν και εκείνοι μάσκα, αν χρειαστεί, για να προστατευτούν. Αν απαιτηθεί να απολυμανθεί ο ναός από τα μικρόβια των ανθρώπων, τότε αυτό ας γίνει. Τίποτε από αυτά δεν προσβάλλει την ιερότητα του λατρευτικού χώρου. Πώς μπορεί να γίνεται λόγος για αίρεση του μολυσμού και για δαιμονοποίηση της υγειονομικής μάσκας, όταν η μη τήρηση των μέτρων προστασίας μετέτρεψε τους ναούς σε εστίες διασποράς του ιού και έπληξε σοβαρά το φιλάνθρωπο πρόσωπο και τον σωστικό ρόλο της Εκκλησίας;

Ας μη γίνουμε Φαρισαίοι υιοθετώντας έναν προκλητικό ευσεβισμό, που ο ίδιος ο Χριστός αποστρέφεται. Μπορούμε να κάνουμε υποχωρήσεις, όταν αυτές δεν προσβάλλουν την ουσία της Πίστεώς μας και να εμπιστευτούμε τις νουθεσίες του διοικητικού οργάνου της Εκκλησίας, της Ιεράς Συνόδου. Προφανώς, η χρήση της μάσκας προστατεύει από έναν ευκόλως μεταδιδόμενο ιό. Σε τι προσβάλλει τον Θεό ένα μέσο αυτοπροστασίας; Ποιος μπορεί να αμφισβητήσει ότι τα φάρμακα ή τα εμβόλια έσωσαν, σώζουν και θα σώζουν ζωές; Μήπως και αυτά προσβάλλουν τον Θεό; Αντιθέτως, χωρίς αμφιβολία, υπηρετούν τη Δόξα Του, αφού έδωσε στον άνθρωπο Νου και δημιούργησε τις Επιστήμες. Η Εκκλησία στηρίζει το επιστημονικό έργο και δοξολογεί τον Θεό γι’ αυτό. Άλλωστε , έχει πάρει θέση υπέρ του εμβολιασμού, τον οποίο θεωρεί πράξη ατομικής και κοινωνικής ευθύνης, σεβασμού προς το θεόδοτο δώρο της ζωής , έμπρακτη απόδειξη της χριστιανικής αγάπης, την δε σύγχυση μεταξύ επιστήμης και πίστεως ως θέμα “εκ των ων ουκ άνευ”. Άλλο το εμβόλιο, άλλο η πίστη.

Τελικά, επιτρέπεται να προκαλούμε τον Θεό ζητώντας επιτακτικά να θαυματουργήσει με το να μην επιτρέψει ν’ αρρωστήσουμε μέσα στον Οίκο Του; Ας θυμηθούμε τον λόγο του Κυρίου ότι “και πάλιν γέγραπται ουκ εκπειράσεις Κύριον τον Θεόν σου”. Πώς ζητάμε με εγωισμό και ετσιθελισμό να δείξει ότι τα Άχραντα Μυστήρια είναι Πηγή Ζωής; Οι πιστοί τι χρεία έχουμε αποδείξεων; Ο Κύριος είπε: «Έρχου και ίδε». Η Μετάληψη του Τιμίου Σώματος και Αίματος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού είναι η Μαρτυρία της δισχιλιετούς Ζωής της Εκκλησίας στον Κόσμο που διαβεβαιώνει αέναα “μεθ’ ημών αψευδώς γαρ, επηγγείλω έσεσθαι, μέχρι τερμάτων αιώνος Χριστέ”.

Γιατί υποτιμάμε τον Θεό προσβάλλοντάς Τον και εξαναγκάζοντάς Τον να ενεργεί συμφώνως προς τη θέλησή μας; Όσο Τον λυπεί η ολιγοπιστία, άλλο τόσο Τον λυπεί και η αλαζονεία μας. Ο Θεός φανερώνεται μυστικά, καρδιακά, ταπεινά. Αυτά που θέλει από εμάς είναι ανοιχτή καρδιά, ταπείνωση, αγάπη. Αγάπη προς τον πλησίον, όχι απρόσωπη, όχι εγωκεντρική. Και μας βεβαιώνει: “Πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται”. Είναι η εποχή που τα λόγια και οι πράξεις μας θα μετρηθούν.

Θεόφιλος Τσουκαλάς

Εκπαιδευτικός




Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός