Σ’αυτούς που “έφυγαν” Γράφει ο Νικήτας Καραφυλλάκης*

539
Nikitas Karafyllakis

Νικήτας Σκ.Καραφυλλάκης,Εκπαιδευτικός, Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Μαράσλειος Παιδαγωγική Ακαδημία

Στον οργανικό κόσμο όλα τα έμβια, όσα ανήκουν στο ίδιο είδος και ακούνε στο ίδιο όνομα, έλκονται και συμβιώνουν σε κοινούς τόπους. Είναι μια αρχή, ένας νόμος τόσο ισχυρός, όσο και ο νόμος της βαρύτητας, που διατυπώθηκε από τον Ισαάκ Νεύτωνα. Από το μικρό και ταπεινό μυρμήγκι ώς τον γίγαντα ελέφαντα, ο κάθε οργανισμός με το δικό του μέσο κίνησης _πτερύγια πόδια ή φτερά _, σε θάλασσα, γη και αέρα, πάντα μέσα ή γύρω από τα όμοια του είδους κινείται και συναγελάζεται.

Κάποιο αόρατο νήμα, μια ακατάληπτη γλώσσα, ένας μυστικός κώδικας τα συνδέει και τα καθοδηγεί. Ανάμεσά τους όλα τα μέλη αισθάνονται ασφαλή και ολοκληρωμένα. Ένα πανίσχυρο ένστικτο αυτοσυντήρησης, όμοιο με εκείνο της παγκόσμιας έλξης που συγκρατεί το σύμπαν, τα οδηγεί στη συνύπαρξη και τη συντροφικότητα. Μέσα στο είδος τα πάντα φαίνονται πιο εύκολα και ασφαλή. Η τροφή, η εργασία, η άμυνα, η προστασία, η διαδοχή. Στις ανώτερες μορφές ζωής ικανοποιούνται και άλλες ανάγκες, όπως η επίδειξη, ο χορός, η άμιλλα, το παιχνίδι κ. ά.

Πολλά διαθέτουν μνήμη, συναίσθημα και λογική. Αισθάνονται τον πόνο, τη χαρά και τον φόβο. Εργάζονται, αγαπούν, ερωτεύονται, συμπονούν, και θυσιάζονται ακόμα, για να προσφέρουν βοήθεια και προστασία, μέσα ή έξω από την ομοταξία τους. Στην κορυφή της πυραμίδας ο άνθρωπος.

Όμοιος σε πολλά, διαφορετικός σε λίγα, αλλά τόσο σημαντικά που τον τοποθετούν έξω και πάνω από κάθε άλλη μορφή ζωής: Ο λόγος, το πνεύμα, η κρίση, ο συλλογισμός, η φαντασία, η τέχνη καθώς και η συνείδηση αγαθών, αρχών και αξιών, όπως του καλού, του ωραίου, του ηθικού, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της ειρήνης και πολλών άλλων. Είναι τα χαρακτηριστικά, τα οποία μας καθορίζουν και αποτελούν την ειδοποιό διαφορά μας από τα ζώα. Και κάτι ακόμα μοναδικό: Μόνοι εμείς έχουμε συνείδηση της προσωρινής υπαρξιακής παρουσίας μας στη ζωή! Μόνοι εμείς ξέρουμε την αρχή και το τέλος μας! Είναι το βαρύ τίμημα που πληρώνουμε για την προνομιακή θέση μας έναντι όλων. Το αντάλλαγμα για το δώρο της αυτοσυνειδησίας μας.

Μόνο η δική μας μνήμη και συνείδηση διατηρεί εικόνες και βιώματα συνανθρώπων μας, τους οποίους γνωρίσαμε και χάσαμε, με όσους είχαμε κοινή παρουσία στη ζωή. Βρεθήκαμε, ως κατεξοχήν κοινωνικά όντα, σε ίδιους χώρους, δημιουργήσαμε σχέσεις και δεσμούς που δεν μας αφήνουν να τους ξεχάσουμε. Διατηρούμε την εικόνα τους, ακούμε τη λαλιά τους, βλέπουμε και χαιρόμαστε τα έργα τους. Με πολλούς δεθήκαμε μαζί τους κοινωνικά, φιλικά, συγγενικά, επαγγελματικά. Και ενώ σήμερα μάς λείπουν, εξακολουθούμε να αισθανόμαστε την παρουσία τους! Περιμένουμε να τους συναντήσουμε εκεί που δούλευαν ή σύχναζαν. Να ακούσουμε και να αναγνωρίσουμε τη χροιά της φωνής τους. Να δούμε το πρόσωπο και το κορμί τους. Όλα παραμένουν βαθιά ριζωμένα μέσα μας. Ζωντανές παραισθήσεις, σβησμένα καβαφικά κεριά, που όλο πληθαίνουν και απομακρύνονται… Σκιές, όμοιες με εκείνες που έβλεπαν οι κατάδικοι στην αλληγορική ιστορία της “Πλατωνικής Σπηλιάς” . Ανταύγειες, είδωλα, εικόνες ιδεών και προσώπων ενός άλλου πραγματικού κόσμου, τον οποίον εκείνοι δεν γνώρισαν!

Η δική μας μοίρα είναι πιο τραγική από τη δική τους, γιατί εμείς τους ζήσαμε ως αδερφούς, φίλους, συγγενείς και συντοπίτες. Και ενώ εμείς βρισκόμαστε ακόμα έξω από τη Σπηλιά, τους βλέπουμε, στο βάθος της, σκιές που πυκνώνουν και απομακρύνονται όλο και περισσότερο!…

Οι περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμενων… Δεν θέλω να τα βλέπω, με λυπεί η μορφή των. Και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμάμαι…” Κ. Καβαφης



Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός