Ένα επίκαιρο αληθινό όνειρο- Γράφει ο Νικήτας Σκ. Καραφυλλάκης*

286

*Νικήτας Σκ.Καραφυλλάκης, Εκπαιδευτικός, Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και Μαράσλειος Παιδαγωγική

Χθες βράδυ είδα ένα παράξενο όνειρο, όπως συνήθως είναι τα περισσότερα: ΄Οτι με επισκέφτηκε σπίτι ο κ. δήμαρχος και με ενημέρωσε πως είναι έτος Απογραφής και πως αυτή τη φορά δεν μπορούσα να αρνηθώ τον διορισμό μου ως απογραφέα, όπως έκανα σε όλες τις προηγούμενες. Διαμαρτυρήθηκα, έντονα, λέγοντας:

-Κάνεις μεγάλο λάθος, δήμαρχε. Πότε αρνήθηκα αδικαιολόγητα; Το 1951 ήμουν ανήλικος. Μόλις έμπαινα στην εφηβεία και υπήρχε ο κίνδυνος να τα παρατούσα και να πήγαινα κυνήγι ή ποδόσφαιρο, στην πρώτη δυσκολία που θα συναντούσα. Το 1961 υπηρετούσα ως έφεδρος αξιωματικός στην Κόρινθο και με είχαν απογράψει δυο όμορφες κοπέλες, τις οποίες, μαζί με τον συγκάτοικό μου Τρύφωνα, παρακαλούσαμε να κάνουν και άλλες ερωτήσεις για να μείνουν περισσότερο χρόνο κοντά μας..

Το ’71 η Χούντα δεν εμπιστευόταν κανέναν Καλύμνιο και έκανε την απογραφή η ίδια με δικά της όργανα και δικά της αποτελέσματα…

Το ’81 και το 2001 πήραν άτομα που είχαν γραφτεί στις Κλαδικές του ΠΑΣΟΚ, ή κρατούσαν πράσινες σημαίες σε εκλογικές και άλλες συγκεντρώσεις.

Το 1991 υπηρετούσα σε δημοτικό σχολείο στην περιοχή Ζωγράφου της Αθήνας. Αλλά και στην Κάλυμνο να βρισκόμουνα πάλι θα πρεπε να είχα σηκώσει, εκείνη τη φορά, πανό ή γαλάζιες σημαίες, για να ελπίζω…Εγώ κράτησα το εθνικό μας σύμβολο, όταν ήμουνα μαθητής στις παρελάσεις του Νικηφορείου Γυμνασίου και δεν υπάρχει περίπτωση να το περιφέρω ξανά ποτέ με ευτελή και ιδιοτελή κίνητρα…

Το 2011 ήμουνα χολωμένος, γιατί με αντικατέστησαν από πρόεδρο Επιτροπής, επειδή δεν ήμουνα γραμμένος σε κανέναν κομματικό μηχανισμό, γεγονός απαράδεκτο στη Χώρα μας. Όφειλα να «ανήκω», διαφορετικά είμαι «άστεγος και ευάλωτος»

_-Ωραία! Είσαι σύμφωνος, λοιπόν, αυτή τη φορά… Δεν έχεις καμιά δικαιολογία, για να αρνηθείς, όταν μάλιστα σε ενημερώσω ότι θα εισπράξεις και μια αμοιβή, διόλου ευκαταφρόνητη.

-Μα εγώ ακόμα περιμένω εκείνη που μου υποσχέθηκες, όταν ανέλαβα διευθυντής στο Δημοτικό Ραδιόφωνο, το 1997…

-Εκείνη έχει παραγραφεί, μετά από μια 20ετία!

-Δηλαδή, περίμενες την παραγραφή για να μου αναθέσεις απογραφή; Εν πάση περιπτώσει, δέχομαι, για να βγω και από το σπίτι, στο οποίο περιφέρομαι όλη την ημέρα, λόγω κορονοϊού, εδώ κι έναν χρόνο. Από πού θα ξεκινήσω; Ποιον τομέα θα αναλάβω και τι θα κάνω; Δώστε μου οδηγίες. Είμαι στη διάθεσή σας.

-Ξεκινάς από αύριο. Θα έχεις να απογράψεις τους δημότες που κατοικούν στην οδό Σκεύου Ζερβού και στις παρόδους της.-

-Και ποια είναι αυτή η οδός; Δεν τη γνωρίζω. Τα ονόματα στους δρόμους δόθηκαν επί Χούντας. Και ό,τι έγινε απ’ αυτήν έχει διαγραφεί και ξεχαστεί.

-Μα, είναι ο δρόμος, στον οποίο βρίσκεται η κατοικία σου!

-Α! Στον χείμαρρο, που ξεκινάει από τη Συκαμινιά του Θεολόγου και καταλήγει στο παρτεράκι της «Καλυμνιάς με το σταμνάκι!». Σύμφωνοι! Και ποιο θα είναι το Ερωτηματολόγιο, στο οποίο θα πρέπει να απαντούν οι συνδημότες μου;

-Είναι απλό: Τα μέλη από τα οποία αποτελείται η οικογένεια, η ηλικία τους και η σημαντικότερη ανάγκη ή επιθυμία τους. Γιατί πλησιάζουν και οι εκλογές και πρέπει να τις έχουμε υπόψη μας… Επιπλέον, μπορείς να τους κάνεις κι εσύ μια ερώτηση που κρίνεις ότι μπορεί να βοηθήσει στην έρευνα της απογραφής.

-Στην ηλικία θα έχω πρόβλημα με τις γυναίκες!

-Γράφε εσύ αυτήν που θα σου δηλώνουν κι εμείς θα προσθέτουμε κατά περίπτωση δύο ή και περισσότερα χρόνια, αναλόγως.

-Μα μπορούν να θεωρούν την ηλικία τους προσωπικό δεδομένο και να αρνούνται, όταν μάλιστα σε αρκετές πλησιάζει ο εορτασμός μιας νέας δεκαετίας με αποκρουστικό το πρώτο της ψηφίο.

-Σ’ αυτές τις περιπτώσεις μπορείς να σημειώνεις, απλά, τη δεκαετία τους μ’ ένα σταυρουδάκι, αν την έχουν ξεπεράσει ή με μια παύλα, αν την πλησιάζουν. Κατανοητό;

-Θα φοράω μάσκα;

– Έχεις υποκείμενα νοσήματα και θα πρέπει να φοράς διπλή!

=Κι εσύ έχεις υποκείμενο νόσημα και μου παρουσιάστηκες χωρίς μονή, έστω! Από πού θα ξεκινήσω;

-Ξεκίνα από κάτω, για να τελειώσεις εκεί που είναι πιο κοντά στο σπίτι σου.

Το πρωί έπιασα δουλειά, αρχίζοντας από την οικία του ζεύγους των εκπαιδευτικών Αριστείδη και Νίκης Χαλκίτη. Ο φίλος και συμμαθητής μου στο Νικηφόρειο Γυμνάσιο ήξερα πως είναι 80 “πλέον” και η συνάδελφος 80 “μείον”. Η επιθυμία τους ήταν να δρομολογήσει ο Δήμος τον χειμώνα μια… βάρκα για να βγαίνουν από το σπίτι τους τις βροχερές μέρες…

Λίγο παραπάνω μπήκα στο σπίτι του Δημήτρη και της Φωτεινής Ρέβελα. Και οι δύο ατενίζουν με αισιοδοξία τα 90. Τους ευχήθηκα να τα εκατοστίσουν και τους ρώτησα τι μπορούν να περιμένουν από τον Δήμο ή το Κράτος. Ένα πτυσσόμενο γεφυράκι, ήταν η επιθυμία τους, πάνω από το ποτάμι που τους χωρίζει από την απέναντι ακτή και να τους στήσει ένα κιόσκι εκεί, για να πίνουν τον καφέ τους, βρέχει- χιονίζει, με όλους τους καλούς γείτονες και συγγενείς που τους περιστοιχίζουν.

Με τη Μαρία Ζαϊρη-Κορφιά, που βαδίζει και αυτή ολοταχώς προς τη δεκαετία των 90, είχα μεγάλη δυσκολία να συνεννοηθώ. Εκείνο που κατάλαβα είναι πως ένα δώρο από καλά ακουστικά θα ήταν ευπρόσδεκτο. Την ενημέρωσα πως, δόντια και ακουστικά, εγκρίνονται και τοποθετούνται δωρεάν από το κράτος, χωρίς καμία συμμετοχή από τον ασθενή!… Το γέλιο της με συνόδευσε μέχρι το επόμενο σπίτι, της κ. Μαρίας Ατσά, η οποία διήνυε την ίδια ηλικία με τις προηγούμενες κυρίες. Σε παρόμοια ερώτηση, με εκείνη που έκανα λίγο νωρίτερα, μου απάντησε πως δεν είναι αφελής, για να ζητήσει κάτι. Όχι γιατί δεν το ‘χει ανάγκη, αλλά γιατί σταμάτησε να πιστεύει σε λόγια και υποσχέσεις. Βορειότερα και δεξιά, συνάντησα τον κήπο και το σπίτι τού Μανώλη Παπαγγελή, συναδέλφου στο πάλαι ποτέ Παρθεναγωγείο και νυν Ακαδημία Εμπορικού Ναυτικού. Θαλερός στην ένατη δεκαετία, μου ζήτησε να του συμπληρώσω ένα δελτίο τζόκερ, πριν μου απαντήσει σε οποιαδήποτε ερώτηση! Τον ρώτησα αν έχει βαρύ χρηματοκιβώτιο, για να προστατεύει τα κέρδη, τόσα χρόνια που παίζει… Οσον αφορά τη δική μου τύχη, στην οποία ήλπιζε, τον πληροφόρησα ότι δεν έχω κερδίσει ούτε στον “τουρά-γιαζί” , τουτέστιν “κορώνα ή γράμματα”…

Στα σπίτια της Νομικής και του Μιχάλη Ψαρομπά, καθώς και της κουνιάδας του Δέσποινας κατεβήκαμε στην κατηγορία της δεκαετίας των 70. Αφού συμπλήρωσα το Ερωτηματολόγιο απογραφής, τους ρώτησα, ως είχα καθήκον, τι μπορούν να προσδοκούν από την Πολιτεία ή τη Δημοτική μας Αρχή. Γέλασαν ευγενικά και μου είπαν να προσέχω και να ελπίζω! Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, μου είπαν, και τους αποχαιρέτησα. Απέναντι συνάντησα το ιατρείο του Μιχάλη Μονοκάνδηλου και την οικία του παπα- Καζαβούλη. Πήρα μια βαθιά ανάσα. Επιτέλους, βρήκα δύο νεότερες οικογένειες που θα είναι ζωντανές, όταν η Ελλάδα θα έχει αποπληρώσει το Χρέος προς τους Δανειστές των Μνημονίων, αν φυσικά στο μεσοδιάστημα δεν φορτωθούν μ’ ένα καινούργιο!

Στους γονείς του γιατρού ανέβηκα ξανά στα υψίπεδα των 80 + , αν και δεν τους έδειχναν. Ο Γιώργος, ο ακαταπόνητος, ξυλουργός, αγρότης και μελισσουργός, μου ζήτησε να μεταφέρω στην κυβέρνηση την επιθυμία του να αυξηθεί το ωράριο εργασίας από τις 8 στις 16 ώρες, για να προλαβαίνει όλες τις δουλειές του! Από τη μεριά μου τον παρακάλεσα να μου δώσει τη συνταγή του βασιλικού πολτού που τον διατηρεί τόσο ακμαίο και δυνατό…

Λίγο βορειότερα ήταν η μεγάλη επιχείρηση ζαχαροπλαστικής των οικογενειών Βούρου. Εδώ έκανα ένα διάλειμμα για να ξεκουραστώ και ν’ απολαύσω μια χορταστική γωνιά ζεστού γαλακτομπούρεκου.

Ήρθε η σειρά ενός ακόμα ζεύγους των 80 plus, του Δρόσου και της Νίκης Πιζάνια. Ο Δρόσος, όπως όλοι οι Αμερικάνοι, οι Αυστραλοί και οι Γάλλοι, επαναλάμβανε διαρκώς : «Εμείς στην Αυστραλία … έχουμε τούτο και τ’ άλλο που δεν το ‘χετε εσείς εδώ». -Τότε, γιατί δεν μένετε εκεί, για να μην ζείτε εδώ όλα τα στραβά κι ανάποδα του τόπου μας; -Σιγά, που θ’ αφήσουμε τ’ Αργινώντα μας, τη θάλασσα και το κλίμα μας, για να λιώνουμε στο καμίνι του Ντάργουιν!…

Στη μικρή πάροδο που οδηγούσε στον Άγιο Κηρυκό, μετά την απογραφή των δύο οικογενειών του Γιώργου Καραϊσκου και του Γιώργου Γλυνάτση , οι οποίοι δεν ζήτησαν τίποτε, οπότε για λόγους ισορροπίας, δεν τους ρώτησα τίποτε, μπήκα στο σπίτι της Ειρήνης Κουρούνη. Ήταν πολύ στεναχωρημένη, γιατί γνώριζε τον λόγο της επίσκεψης και πως δεν θα μπορούσε να αποφύγει την απάντηση σε μια πολύ δυσάρεστη ερώτηση… Την καθησύχασα, λέγοντας, πως ξέρω ότι ήτανε συμμαθήτρια της αδελφής μου και επομένως, δεν χρειάζεται να της υποβάλω την ερώτηση που δεν θέλει καμιά γυναίκα να ακούει μετά την είσοδό της στις δεκαετίες των – αντα. Με ευχαρίστησε με τη γνώριμη ευγένειά της και μου είπε πως από εκεί κι έπειτα ήταν πρόθυμη να απαντήσει σε ο,τιδήποτε τής ζητηθεί.

-Ένα ερώτημα μού επιτρέπετε να σας υποβάλω;Τι θα ζητούσατε να κάνουν- δήμαρχος και βουλευτές- στις επόμενες εκλογές;

-Πολύ δύσκολο, μάλλον αδύνατο να γίνει! Να μην χρησιμοποιήσουν ούτε μια φορά στις ομιλίες τους το ΘΑ…

-Μα… ΘΑ αποτύχουν!

-Και που πετυχαίνουν τι βλέπουμε;…’Ηρθε η σειρά της σεβάσμιας συναδέλφου Θεμελίνας Σωτηρίου.

-Κυρία Θεμελίνα, γνωρίζετε τον σκοπό της επίσκεψής μου και τον άχαρο ρόλο μου να καταγράφω, μεταξύ άλλων, και την ηλικία. Πότε, με το καλό, θα γιορτάσετε την είσοδο σας στον δεύτερο αιώνα της ζωής σας; Θα είναι χαρά μου να παραβρεθώ και να σας δω να σβήνετε τα 10 κεράκια που το καθένα θα αντιπροσωπεύει και από μια δεκαετία. Και κάτι ακόμα: Αν σας πρόλαβε η μεζούρα του Πάγκαλου για την απόσταση της φούστας από το έδαφος και πώς αντιδράσατε σαν Ελληνίδα στην κήρυξη της δικτατορίας από τον Ιωάννη Μεταξά, στις 4 Αυγούστου 1936; Ποια κοινά γνωρίσματα είχε με τη δικτατορία των Συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου 1967;

-Πρώτα απ’ όλα, λυπάμαι για λογαριασμό σας, γιατί δεν ξέρετε ότι τα νησιά μας είχαν έναν άλλον ξένο τύραννο στο κεφάλι τους, όταν η Χώρα μας είχε τους δύο πρώτους. Παρ’ όλα αυτά, την απάντησή μου θα την έχετε σε διάλεξη που θα δώσω στο Πνευματικό Κέντρο στον εορτασμό ενός σημαντικού ιωβηλαίου μου, μιας και το αναφέρατε!

-Έφυγα ικανοποιημένος με τη σημαντική είδηση και πήγα για απογραφή στις δύο γειτόνισσες, την Ειρήνη Κούρου και τη Σταματία Αλευροφά, αμφότερες συν-πλην στη δεκαετία των ενενήντα.Μία ερώτηση κοινή και για τις δύο είχα προετοιμάσει από καιρό να τους κάνω. Και να η ευκαιρία:.

-Πόσα χρόνια έχουν περάσει από τότε που χάσατε και οι δύο τούς συντρόφους σας; και πώς εξηγείτε το γεγονός ότι αυτό συμβαίνει, ως επί το πλείστον, σε σας τις γυναίκες; Να βάζετε δηλαδή στο στερνοτάξιδο μπροστά σας τους άνδρες; Χρόνια να ‘χετε, ποιο είναι το μυστικό; Γιατί δεν μας το λέτε; Αντί απαντήσεως δέχτηκα την ερώτησή τους:

-Θα μειωθεί ο ΕΝΦΙΑ; Θα πάρουμε δώρο Χριστουγέννων; Τι γίνεται με τ’ αναδρομικά μας;

Σειρά είχαν τα ξαδέρφια μου, Μιχάλης και Πόπη Κώτη. Δέχτηκαν να τους απογράψω …έξω από το σπίτι με μάσκα ανεβασμένη μέχρι τα μάτια και σε απόσταση μεγαλύτερη από 4 μέτρα!…Απάντησαν πρόθυμα κι ευγενικά σε όλα τα ερωτήματα. Ζήτησαν να κατασκευαστούν και αδιάβροχες μάσκες για το μπάνιο, στις περιπτώσεις που υπάρχει συνωστισμός και μέσα στη θάλασσα!…

Τους υπόλοιπους μέχρι την Καλυμνιά είπα να τους επισκεφτώ την επόμενη μέρα.Έκανα μια εξαίρεση: Όπως ξεκίνησα από τον συμμαθητή μου στο ανατολικό άκρο του δρόμου, είπα να τελειώσω πάλι με έναν άλλο συμμαθητή μου στο δυτικό, τον Γιώργο Χατζηθεοδώρου και τη γυναίκα του Πετρούλα. Στην περίπτωσή τους ήξερα να συμπληρώσω το Ερωτηματολόγιο, χωρίς να τους κάνω καμία ερώτηση. Ζήτησα μονάχα και από τους δύο να μου δώσουν από μία επιθυμία τους, την οποία να μεταφέρω, όπου δει. Η Πετρούλα είχε από καιρό έτοιμη την ερώτησή της:

-Να αφαιρεθούν πάραυτα από τον ΑΜΚΑ τα έξι πρώτα νούμερα που έχουν κάνει βούκινο την ηλικία μας! Αποτελεί παράφορη παραβίαση προσωπικών δεδομένων! Της απάντησα πως το βλέπω λογικό, αλλά λίγο δύσκολο, εκτός εάν οργανωθούν και ακολουθήσουν το παράδειγμα της Λυσιστράτης: Αποχή από τα συζυγικά τους καθήκοντα, μέχρις ότου ικανοποιηθεί το αίτημά τους … Φυσικά, οι νέες…. Γιατί, όσες διάγουν την ηλικία τη δική της και της συντρόφου μου, δεν πρόκειται να τις λάβουν σοβαρά υπόψη.

-Κι εσύ, Γιώργο μου, τι θα ζητούσες;

-Θα ήθελα να οργανώσω μια χορωδία από παιδιά του δικού μας δρόμου, αλλά δυστυχώς δεν συμπληρώνουν όλα τους ούτε μισή ντουζίνα! Η ίδια εικόνα, δυστυχώς, σ’ ολόκληρο το νησί μας! Αντίθετα, όσοι υπερβαίνουν, στην ίδια περιοχή, τα εβδομήντα, αποτελούν μια πολυπληθή ομάδα, ικανή να μου επιτρέψει να συγκροτήσω μια Πολυφωνική Χορωδία. Ας με συνδράμει, λοιπόν, ο Δήμος, προσφέροντας στολές, αρκετά αναπηρικά καροτσάκια και στενή καθημερινή ιατρική παρακολούθηση…

Δεν μου φαίνεται ανέφικτο! Γνωρίζει ο κ. δήμαρχος τις ικανότητες και την εμπειρία σου. Η πρόταση στάλθηκε άμεσα με email, εγκρίθηκε και έγινε δεκτή με ενθουσιασμό και από τα δύο φύλα, γραιών και γερόντων, της οδού Ποταμών. Άρχισαν οι πρόβες με εντατικούς ρυθμούς για να είναι πανέτοιμη η Χορωδία στην πρώτη επίσημη εμφάνισή της, στη διάλεξη που θα έδινε η κ. Θεμελίνα Σωτηρίου στις “Μούσες”, με εθνικό και αντιδικτατορικό περιεχόμενο. Θα άνοιγε, μάλιστα, πρώτη η χορωδία την εκδήλωση, για να δημιουργήσει την κατάλληλη ατμόσφαιρα, με το γνωστό ποίημα του Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από τον εθνικό μας συνθέτη

Όλα ήσαν έτοιμα. Την τελευταία στιγμή διαπιστώθηκε ότι απουσίαζε… ο μαέστρος! Ισχυρίστηκε ότι εξακολουθεί να ταλαιπωρείται από τον κορονοϊό!.. Θα τον αντικαταστήσει όμως επάξια η ομιλήτρια, ως μέλος της χορωδίας. Η αίθουσα κατάμεστη. “Ακρα του τάφου σιωπή”. Αποφάσισε να ξεκινήσει κατευθείαν από το ρεφρέν: “Σώπα όπου να ναι θα σημάνουν οι καμπάνες”. Με το που έδωσε τον τόνο και κατέβασε τα χέρια η κ. Θεμελίνα, η αίθουσα του Αναγνωστηρίου πλημμύρισε από θλιβερές φωνές και παράφωνους ήχους, σαν να έβγαιναν από ξεκούρδιστες φωνητικές χορδές και ραγισμένες καμπάνες…

Πετάχτηκα σαν ελατήριο αλαφιασμένος από το κρεβάτι μου!… Το όνειρο έλαβε τέλος… Κρίμα!.. Ούτε την πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία είχα ακούσει, ούτε την απογραφή είχα ολοκληρώσει!…

Οκτώβριος, 2021

Νικήτας Σκ. Καραφυλλάκης.




Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός
Σάββας Δρόσος - Τοπογράφος Μηχανικός