Κατά την ψήφιση του επίμαχου νομοσχεδίου που εισήγαγε στην Ελληνική Βουλή το Υπουργείο Προεδρίας της Κυβέρνησης, υπήρξαν κάποιοι αντιπρόσωποι του Έθνους, οι οποίοι απέφυγαν να τοποθετηθούν καθαρά και υπεύθυνα υπέρ της μιας ή της άλλης θέσης. Τήρησαν μια ουδέτερη στάση. Με τη “θολή παρουσία” τους, ή τη “συνετή αποχή” τους άφησαν τους συναδέλφους τους να “βγάλουν το φίδι από την τρύπα”, προκειμένου να μην το συναντήσουν εκείνοι μπροστά τους σε μελλοντικές εκλογικές αναμετρήσεις και χάσουν το παντεσπάνι τους… Πίστεψαν πως και σ’ αυτήν τη περίπτωση η μέση οδός ανάμεσα σε δύο επιλογές αποτελεί αρετή, την οποία όφειλαν να ακολουθήσουν. Μια άποψη, η οποία, ωστόσο, δεν αποτελεί δόγμα, ώστε να μην έχει και τις εξαιρέσεις της. Οι εντολείς τους, οι ψηφοφόροι τους, είχαν την απαίτηση να ερωτηθούν για να εκφραστούν, δημοκρατικά, και τις θέσεις και τις απόψεις τους να τις καταθέσουν οι εκπρόσωποί τους, όταν και εφόσον τους ζητηθεί. Αντ’ αυτού προτίμησαν οι αντιπρόσωποί τους να σιωπήσουν ή να αγορεύσουν με: “ένα μεν, αλλά “, σ’ ένα τόσο σοβαρό ζήτημα που κατά την άποψη κάποιων κλονίζει τα θεμέλια της ελληνικής οικογένειας και κατά τη γνώμη άλλων συνιστά δημοκρατικό δικαίωμα στη διαφορετικότητα. Η άρνηση να τοποθετηθούν και να υποστηρίξουν τη μία ή την άλλη παραδοχή δεν αποτελεί θέση αλλά “παρένθεση” , στην οποία οι υπεύθυνες ηγεσίες οφείλουν να τους τοποθετήσουν, για να μη “συσκοτίζουν” το περιεχόμενο της ιδεολογίας τους… Όμως, δεν θα το πράξουν, γιατί και οι ίδιες θα μετρήσουν το κόστος μιας τέτοιας απόφασης, επειδή γνωρίζουν ότι έσπευσαν να νομοθετήσουν πάνω σ’ ένα κοινωνικό πρόβλημα, για τη λύση του οποίου η ελληνική κοινωνία και οι βαθιές παραδοσιακές και χριστιανικές ρίζες της δεν επέτρεπαν στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία μια παρόμοια νομοθετική ρύθμιση. Υποχρεώθηκαν να υποστηρίξουν πως ήταν ένα μέτρο “εκσυγχρονισμού”, αποσιωπώντας ότι τους υπαγορεύτηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση στην οποία “ανήκομεν”. Βιάστηκαν!… Έντεκα μέλη της δεν επιτελούν τον παραδοσιακό θρησκευτικό γάμο και δεν επιτρέπουν την τεκνοθεσία στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.
Είμαστε, ως γνωστό, οι τελευταίοι σε ζητήματα εκσυγχρονισμού και προόδου: Στην Οικονομία, στη Δικαιοσύνη, στην Υγεία, στην παραγωγή, στην Παιδεία και σε τόσα άλλα! Ας μέναμε τελευταίοι και στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών και την τεκνοθεσία. Έχουμε συνηθίσει να στεκόμαστε και να απολαμβάνουμε τη θέση μας αυτή στην “ουρά” κάθε προόδου και επιτυχίας. Ας τη διεκδικούσαμε και στο ζήτημα αυτό! Μας γνωρίζουν και θα μας την παραχωρούσαν, δείχνοντας υπομονή και κατανόηση…
Επανέρχομαι όμως στο πρωτοφανές γεγονός, η αντιπολίτευση να υπερψηφίσει, στην πλειοψηφία της, το σχετικό νομοσχέδιο, και πολλοί από την κυβέρνηση μεταξύ των οποίων και πρωτοκλασάτοι υπουργοί, να αρνηθούν την ψήφο τους!
Σε κάθε περίπτωση, σε ένα τόσο δύσκολο νομοθετικό αντικείμενο, δεν έπρεπε να ρωτήσουν, όλοι αυτοί οι εκπρόσωποι του Έθνους, τους πολίτες που εκπροσωπούν στο Κοινοβούλιο, πώς τον πίνουν τον καφέ τους, σκέτο ή γλυκό, πώς ντύνονται και με ποιον σύντροφο ή συντρόφισσα θα ήθελαν να κοιμούνται οι ίδιοι και τα παιδιά τους;…. Δυστυχώς, έκριναν φρόνιμο, λογικό και κυρίως ..”επωφελές και βολευτικό” να δηλώσουν “παρόντες” με την απουσία τους ή τον αμφίσημο λόγο τους. Έμπειροι, ως Έλληνες κολυμβητές και θαλασσινοί, απέδειξαν πως ξέρουν να επιπλέουν στα βαθιά και σκοτεινά νερά, να μην τους παρασύρουν τα… ρέματα και να εκτελούν ασκήσεις ισορροπίας, πατώντας πάνω σε δυο βάρκες!…Επιπλέον γνωρίζουν πως, μετά τη λασποβροχή που θα τους συναντήσει κάποια στιγμή στην πορεία τους προς τις κάλπες, μόλις νιώσουν τα χέρια τους λερωμένα, θα σπεύσουν να τα πλένουν, ως Πόντιοι Πιλάτοι, υποστηρίζοντας, ανάλογα με το κάθε μελλοντικό ακροατήριό τους, ότι οι ίδιοι είναι “αθώοι του αίματος” και ότι άλλοι φέρουν το κρίμα των πράξεων και των αποφάσεών τους!!!
Κάλυμνος, 17 Φεβρ. 2024