Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα, 16 Απριλίου 2026, από την εκδημία του μακαριστού Επισκόπου Ρεντίνης κυρού Σεραφείμ, ενός ακάματου εργάτη του Ευαγγελίου και ιδιαίτερα αγαπητού ποιμένα της νεολαίας της Καρδίτσας. Η μνήμη του παραμένει ζωντανή όχι μόνο στη Θεσσαλία, όπου διακόνησε ως βοηθός Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Θεσσαλιώτιδος και Φαναριοφερσάλων, αλλά και στην Κάλυμνο, με την οποία τον συνέδεαν βαθιοί και ουσιαστικοί δεσμοί.
Ο μακαριστός Επίσκοπος Σεραφείμ έτρεφε ξεχωριστή αγάπη για το νησί των σφουγγαράδων, το οποίο επισκεπτόταν ανελλιπώς. Η Κάλυμνος δεν ήταν για εκείνον ένας απλός τόπος διακοπών, αλλά μια δεύτερη πατρίδα, ένας χώρος πνευματικής ανάπαυσης και ανθρώπινης επαφής. Οι συχνές παρουσίες του στο νησί άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στους κατοίκους, που τον θυμούνται για την απλότητα, την πραότητα και τη ζεστασιά του.
Καθοριστικό ρόλο στη σύνδεσή του με την Κάλυμνο έπαιξε η οικογένειά του. Ο δίδυμος αδελφός του, Παναγιώτης Καλογερόπουλος, Ταξίαρχος ε.α. Καταδρομών, είναι παντρεμένος με την Καλυμνιά Πόπη Μιλάτου. Το ζευγάρι διαμένει για μεγάλα χρονικά διαστήματα στο νησί, στην περιοχή του Μελιτσάχα, γεγονός που έδινε την ευκαιρία στον μακαριστό Επίσκοπο να βρίσκεται συχνά κοντά τους, ενισχύοντας ακόμη περισσότερο τον δεσμό του με την τοπική κοινωνία.
Δεν ήταν λίγες οι φορές που συμμετείχε διακριτικά σε εκκλησιαστικές και κοινωνικές εκδηλώσεις του νησιού, χωρίς επισημότητες, αλλά με ουσιαστική παρουσία και πνευματική προσφορά. Η αγάπη του για την Κάλυμνο αποτυπωνόταν τόσο στις επισκέψεις του όσο και στα λόγια του, καθώς συχνά αναφερόταν με συγκίνηση στους ανθρώπους και την ιδιαίτερη ταυτότητα του τόπου.
Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την κοίμησή του, η μνήμη του Επισκόπου Σεραφείμ ανακαλεί όχι μόνο το πλούσιο ποιμαντικό του έργο, αλλά και τις ανθρώπινες σχέσεις που καλλιέργησε. Στην Κάλυμνο, η παρουσία του παραμένει ζωντανή μέσα από τις αναμνήσεις όσων τον γνώρισαν και τον αγάπησαν, ως έναν ποιμένα που ξεπέρασε τα γεωγραφικά όρια και άγγιξε καρδιές με την αυθεντικότητα και την ταπεινότητά του.
Στη μνήμη του παραθέτουμε το αφιέρωμα από τον Ἀρχιμ. Καλλίνικο Παπαδόπουλο που φιλοξενήθηκε στο site romfea.gr
Δεκαετές Μνημόσυνο μακαριστού Επισκόπου Ρεντίνης Σεραφείμ
Ἀρχιμ. Καλλίνικος Παπαδόπουλος
Υποψ. Διδακτ. (PhD) Θεολογίας τοῦ Α.Π.Θ.
«Μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ· ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν» (Ἑβρ. 13,7).
Δέκα ἔτη συμπληροῦνται ἀπὸ τὴν ὁσιακὴ κοίμησιν τοῦ μακαριστοῦ Ἐπισκόπου Ρεντίνης κυροῦ Σεραφεὶμ, καὶ ἡ μνήμη αὐτοῦ παραμένει ζῶσα, ὡς πνευματικὴ παρακαταθήκη ἑνὸς ἀνδρὸς ὁ ὁποῖος ἀφιέρωσε τὴν ζωήν τοῦ εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τῆς Ἐκκλησίας, τῆς παιδείας καὶ τῆς νεότητος.
Βίος καὶ πορεία
Ὁ μακαριστὸς Ἱεράρχης ἐγεννήθη τὴν 2αν Δεκεμβρίου 1945 εἰς τὴν Καρδίτσαν. Ἐσπούδασεν εἰς τὴν Θεολογικὴν Σχολὴν τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, ἐνῶ παραλλήλως παρηκολούθησε καὶ τὴν Νομικὴν Σχολὴν τοῦ αὐτοῦ Ἱδρύματος. Ὑπηρέτησε τὴν πατρίδα ὡς Ἕφεδρος Ἀξιωματικὸς Πεζικοῦ καὶ ἐργάσθη ὡς ἐκπαιδευτικὸς εἰς Ἑλλάδα καὶ Γερμανίαν.
Ἐν τῷ χώρῳ τῆς παιδείας ἀνέπτυξεν ἰδιαιτέραν ποιμαντικὴν εὐαισθησίαν, ἐργαζόμενος ὄχι μόνον ὡς διδάσκαλος γνώσεων, ἀλλὰ ὡς παιδαγωγὸς ψυχῶν.
Μοναχικὴ κλῆσις καὶ ἐκκλησιαστικὴ διακονία
Ἡ θεία κλῆσις τὸν ὡδήγησεν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν Βαρλαὰμ τῶν Μετεώρων, ὅπου ἐκάρη μοναχός. Χειροτονήθη Διάκονος καὶ Πρεσβύτερος καὶ ὑπηρέτησε ὡς Ἱεροκήρυξ καὶ Πνευματικός.
Διεκόνησε ἐν συνεχείᾳ τὴν Ἱερὰν Σύνοδον τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὡς Συνοδικὸς Γραμματεύς, συμβάλλων εἰς τὸ θεολογικὸν καὶ ποιμαντικὸν ἔργον αὐτῆς. Παράλληλα, διὰ ῥαδιοφωνικῶν ἐκπομπῶν καὶ ὁμιλιῶν ἐν Ἑλλάδι καὶ Γερμανίᾳ ἐκήρυττε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μετὰ δυνάμεως καὶ ἁπλότητος.
Τὴν 24ην Ὀκτωβρίου 2009 ἐχειροτονήθη Ἐπίσκοπος ὑπὸ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Ἱερωνύμου Β΄, φέρων τὸν τίτλον τῆς πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Ρεντίνης.
Ὁ Ἐπίσκοπος τῆς νεότητος
Ἐξαιρετικὴ ὑπῆρξεν ἡ διακονία τοῦ πρὸς τὴν νεότητα, ἧς δικαίως ἐχαρακτηρίσθη ὡς «Ἐπίσκοπος τῆς νεότητος». Πλῆθος μαθητῶν καὶ νέων ἐν Ἑλλάδι καὶ Γερμανίᾳ ἐγνώρισαν δι’ αὐτοῦ τὴν ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐστηρίχθησαν πνευματικῶς.
Ἐπὶ πλεῖστα ἔτη ὑπηρέτησεν ὡς ἀρχηγὸς εἰς τὰς κατασκηνώσεις τῶν Χριστιανικῶν Μαθητικῶν Ὁμάδων, Κερασιᾶς Καρδίτσης, ὅπου ἀνεδείχθη διαπρύσιος κήρυξ τῆς ἀδολου ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ καὶ πνευματικὸς καθοδηγητὴς χιλιάδων νέων.
Μετὰ πατρικῆς στοργῆς ἐδέχετο τὰς ἀγωνίας καὶ τὸν πόνον τῶν ψυχῶν, ὡς «σπόγγος» ὑπομένων καὶ μεταποιῶν τὰ βάρη αὐτῶν εἰς προσευχὴν καὶ ἐνίσχυσιν.
Πνευματικὸν ἦθος καὶ μαρτυρία ζωῆς
Ἀγάπη ἀνυπόκριτος, μεγαλείον ψυχῆς, φιλοξενία, εἰλικρίνεια, σεμνότης καὶ ἱεροπρέπεια διεκρίνε τὴν ὅλην του ζωήν. Ἡ ἡσύχιος ἀγάπη τοῦ, ἡ ταπείνωσις, ἡ ἀκτημοσύνη καὶ ἡ σταθερὰ πίστις τοῦ ἀπετέλεσαν ζῶν κήρυγμα ἐντός τῆς Ἐκκλησίας.
Εἶχον τὴν εὐλογίαν νὰ γνωρίσω τὸν μακαριστὸν Ἐπίσκοπον Σεραφεὶμ διὰ τοῦ τότε Διακόνου τοῦ π. Δαμασκηνοῦ Παπακωνσταντίνου, νῦν δε Ἀρχιμανδρίτου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χαλκίδος, ἐκλεκτοῦ ἐν Κυρίῳ ἀδελφοῦ καὶ συλλειτουργοῦ, καὶ ἐκ τούτου ἐσχημάτισα πνευματικὸν δεσμὸν γνωριμίας, ἐιλικρινοῦς ἀγάπης καὶ φιλίας μετ’ αὐτοῦ.
Δέκα ἔτη μετὰ τὴν κοίμησίν τοῦ, ἡ μνήμη τοῦ παραμένει εὐλογημένη καὶ ζῶσα. Τὸ ὄνομά τοῦ μνημονεύεται ἐν προσευχῇ, καὶ ἡ παρακαταθήκη του παραμένει φῶς καὶ ὁδηγὸς εἰς τὴν πορείαν τῆς Ἐκκλησίας.
Αἰωνία αὐτοῦ ἡ μνήμη.
