Η Ευαγγελία Μπιλλήρη για ομιλία Πόπης Μαύρου στα 50 χρόνια του ΛΕΚ: "Έβαλε τον εαυτό της πίσω από την ομάδα, ενώ όλοι γνωρίζουμε τι προσέφερε" (video)

Η συγκινητική παρουσία της επίτιμης προέδρου του Παραρτήματος Καλύμνου του Λυκείου των Ελληνίδων, Καλλιόπης (Πόπης) Μαύρου, στην επετειακή εκδήλωση για τη συμπλήρωση 50 χρόνων δράσης του συλλόγου, αποτέλεσε μία από τις πιο κορυφαίες και φορτισμένες συναισθηματικά στιγμές της βραδιάς.
Με αφορμή την παρουσία και ομιλία της, η Ευαγγελία Μπιλλήρη δημοσίευσε μια ιδιαίτερα προσωπική και ουσιαστική ανάρτηση, στην οποία, πέρα από τη συγγενική τους σχέση, αναδεικνύει την πολύχρονη και ανιδιοτελή προσφορά της Πόπης Μαύρου στο Λύκειο των Ελληνίδων και το σπουδαίο έργος της, εστιάζοντας κυρίως στο ήθος, τη συλλογικότητα και την ταπεινότητα που χαρακτήρισαν τη διαδρομή της.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στα λόγια της επίτιμης προέδρου από το βήμα της εκδήλωσης, όπου απέδωσε κάθε τιμητική διάκριση όχι στον εαυτό της, αλλά στο σύνολο των ανθρώπων που υπηρέτησαν τον κοινό σκοπό, στέλνοντας ένα διαχρονικό μήνυμα για την αξία της συνεργασίας και της προσφοράς.
Η Ευαγγελία Μπιλλήρη δεν παραλείπει να σχολιάσει με νόημα ότι, «σε μια εποχή που πολλοί σπεύδουν να οικειοποιηθούν την προσπάθεια ανθρώπων και συλλογικοτήτων», η Πόπη Μαύρου επέλεξε συνειδητά να βάζει πάντα τον εαυτό της πίσω από τους συνεργάτες της, παρότι –όπως σημειώνει– όλοι γνωρίζουν ότι χωρίς τη δική της καθοριστική συμβολή το Παράρτημα Καλύμνου του Λυκείου των Ελληνίδων δεν θα είχε εξελιχθεί στη σπουδαία πολιτιστική δύναμη που αποτελεί σήμερα. Ένα μήνυμα που, όπως αναδεικνύεται μέσα από την ανάρτησή της, υπενθυμίζει πως η πραγματική ηγεσία εκφράζεται με ταπεινότητα, προσφορά και έμπρακτη αναγνώριση της αξίας της ομάδας.
Ακολουθεί η ανάρτηση της Ευαγγελίας Μπιλλήρη:
Η παρουσία της επίτιμης προέδρου του παραρτήματος Καλύμνου του Λυκείου των Ελληνίδων στη χθεσινή γιορτή για τα 50 χρόνια του ήταν επιβεβλημένη, αναγκαία και απολύτως συγκινητική.
Δε θα πω, για όσους δε ξέρουν ότι είναι αδελφή της μαμάς μου και νονά μου.
Δε θα πω οικογενειακά πειράγματα για την ψυχή τε και σώματι αφοσίωση της στο Λύκειο των Ελληνίδων για 5 δεκαετίες και προφανώς για όσο ακόμα της επιτρέψει ο Θεός.
Δε θα πω για τον απέραντο, αυξανόμενο όλα αυτά τα χρόνια θαυμασμό μου όχι μόνο για τη δουλειά της αλλά κυρίως για την ικανότητα της να προσελκύσει, να πείσει, να στρατολογήσει ετερόκλητους γνωστικά, κοινωνικά, πολιτικά ανθρώπους, οι οποίοι στελέχωσαν όλα τα διαρκώς αυξανόμενα τμήματα του Λυκείου, με απίστευτα αποτελέσματα, τα οποία ξεπέρασαν σε φήμη τα όρια του νησιού, του νομού, της περιφέρειας, της χώρας!
Δε θα πω για τις μεγαλειώδεις, πάνδημες γιορτές για τα 10χρονα, τα 20χρονα, τα 30χρονα του Λυκείου που οι μεγαλύτεροι θυμόμαστε με όλες τις λεπτομέρειες
Θέλω να σταθώ σε μια μοναδική κατά την κρίση μου στιγμή.
Στην απάντηση της, σε όσα είπε για αυτήν ο Μιχάλης Αλαχούζος όταν τη συνόδευσε στο βήμα της εκδήλωσης μαζί με τους άνδρες του χορευτικού σχετικά με το βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών.

"Θέλω να ευχαριστήσω την πρόεδρο και όλα τα παιδιά που ήρθαν και με προσέχουν με αυτή την καταπληκτική και απίστευτη τιμή, που την θεωρώ υπερβολική! Θα πω μόνο ότι οι βραβεύσεις που δόθηκαν προς το Λύκειο είναι για το Λύκειο. Δε δέχτηκα ποτέ, και το καθιερώσαμε αυτό και στο κεντρικό Λύκειο, προσωπικές τιμές, όσο είναι κάποιος εν ενεργεία. Γιατί η δουλειά αυτή, όσο δυνατός και αν είναι κάποιος που τραβάει το κουπί, αυτή η δουλειά είναι συλλογική.
Να το καταλάβουμε αυτό.
Εμένα με συγκίνησε αυτό από την εποχή της δεντροφύτευσης. Από εκεί έβαλα στο μυαλό μου ότι αξίζει η συνεργασία για ένα καλό σκοπό!"
Στην εποχή που κάθε τενεκές πρόθυμα καπελώνει, ανθρώπους, ομάδες, συλλογικότητες, η Πόπη Κοκκίνου ( Κοκκινομάγουλου) Μαύρου έβαλε τον εαυτό της ΠΙΣΩ από τους συνεργάτες της ομάδας της κι ας ξέρουμε ΌΛΟΙ ότι χωρίς αυτήν το παράρτημα Καλύμνου του Λυκείου των Ελληνίδων δε θα είχε καμία σχέση με αυτό που είναι σήμερα.
Και περήφανη για αυτή την αδάμαστη γυναίκα, που μια ζωή πετούσε σαν αερικό χορεύοντας σούστα, αλλά που χθες δυσκολευόταν στην κίνηση της, δε μπορούσα να συγκρατήσω τα δάκρυα μου κοιτάζοντας γύρω μου, αφού σύμφωνα με το δικό μου αξιακό κώδικα εκείνη ακριβώς τη στιγμή έπρεπε/ ήθελα να ακούσω ένα συγκεκριμένο χειροκρότημα, το χειροκρότημα της αναγνώρισης και ανταπόδοσης από το κατάμεστο θέατρο Χώρας Καλύμνου.
Ψιλά γράμματα;
Όχι αν μια ζωή επιμένεις να δείχνεις το φεγγάρι και κάποιοι απλώς κοιτάζουν το δάκτυλο!
Και στα εκατό σας λοιπόν ανεπανάληπτη κυρία Μαύρου, θεία Πόπη και ας ευχηθούμε και την ανάλογη συνέχεια του παραρτήματος Καλύμνου του Λυκείου των Ελληνίδων που τόσο παθιασμένα υπηρέτησες και υπηρετείς
Δείτε την συγκινητική παρουσία και ομιλία της Πόπης Μαύρου στο video που ακολουθεί:
























