Στον Σακελλάρη Καρπάθιο αντί επικηδείου-Από τον Παναγιώτη Γιαμαίο, εκπαιδευτικό

Με συγκίνηση και βαθιά ευγνωμοσύνη αποχαιρετά ο Παναγιώτης Γιαμαίος τον Σακελλάρη Καρπάθιο, έναν άνθρωπο που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στην επιστήμη, στην κοινωνία και, πάνω απ’ όλα, στην ιδιαίτερη πατρίδα του, την Κάλυμνο. Μέσα από μια προσωπική μαρτυρία γεμάτη μνήμες, ο εκπαιδευτικός και πρώην πρόεδρος του Αναγνωστηρίου «ΑΙ ΜΟΥΣΑΙ» ανατρέχει στη μακρόχρονη φιλία τους και σκιαγραφεί την προσωπικότητα ενός καταξιωμένου καθηγητή της Ιατρικής, ανθρώπου με βαθιά παιδεία, φιλοσοφικές αναζητήσεις και ιδιαίτερη αγάπη για την ποίηση και τον τόπο καταγωγής του.
Ο Σακελλάρης Καρπάθιος, πέρα από τη λαμπρή επιστημονική του διαδρομή στη γυναικολογία-μαιευτική, υπήρξε ενεργός πρεσβευτής της Καλύμνου των Γραμμάτων και πρωτεργάτης σημαντικών πρωτοβουλιών, όπως η μελοποίηση του Όρκου του Ιπποκράτη.
Η παρακαταθήκη του, όπως αναδεικνύεται μέσα από τα λόγια του φίλου του, δεν περιορίζεται στις διακρίσεις και το έργο του, αλλά αποτυπώνεται κυρίως στις ανθρώπινες σχέσεις, στην προσφορά και στην αγάπη που έδειξε για την Κάλυμνο και τους ανθρώπους της
Ακουλουθεί ο αποχαιρετισμός από τον Παναγιώτη Γιαμαίο:
Στον Σακελλάρη Καρπάθιο αντί επικηδείου
Από τον Παναγιώτη Γιαμαίο, εκπαιδευτικό
Το 2002, πριν είκοσι τέσσερα χρόνια δηλαδή, με την ιδιότητα του διευθυντή του «Καρπάθειου 4ου Δημοτικού Σχολείου» γνώρισα τον δωρητή αυτού του σχολείου, τον αείμνηστο Βασίλη Καρπάθιο. Έναν άνθρωπο ευγενικό, χαμηλών τόνων, γνήσιο ευπατρίδη, που το απέδειξε και με την υψηλού συμβολισμού δωρεά του. Βαθμιαία, και, κυρίως, μέσα από την επόμενη ιδιότητά μου, αυτή του προέδρου του Αναγνωστηρίου «ΑΙ ΜΟΥΣΑΙ», γνώρισα και τα αδέρφια του ευεργέτη, Θεμιστοκλή και Σακελλάρη. Αναπτύξαμε στο εξής μια βαθιά, δυνατή και μακρά φιλία, μια ειλικρινή ανθρώπινη σχέση, που εδραζόταν πάντα στην αμοιβαία αλληλοεκτίμηση και στον ανυπόκριτο αλληλοσεβασμό.
Κοντά τους γνώρισα και τις συζύγους τους, δύο αρχόντισσες, δύο γυναίκες πραγματικά διαμάντια. Την αείμνηστη Μαρία, σύζυγο του Σακελλάρη και την μοναδική Ξένια, σύζυγο του Θεμιστοκλή. Δεθήκαμε τόσο πολύ, που τους αισθάνομαι πραγματικά μέλη της ευρύτερης οικογένειάς μου. Και όχι μόνο αυτό. Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό κι ευλογημένο, αφού τέτοιοι Άνθρωποι (με Α κεφαλαίο), με τιμούν με την εμπιστοσύνη τους και την άδολη φιλία τους. Επιστήμονες πρώτης γραμμής, διάκονοι της Ιπποκρατικής Ιατρικής, καθηγητές και οι δύο, που κατέκτησαν τις κορυφές του Ολύμπου- στο επιστημονικό του πεδίο ο καθείς-, που πρόβαλαν ως διαπρύσιοι πρεσβευτές παντού το όνομα της Καλύμνου των Γραμμάτων, που πρόσφεραν ως ανάργυροι τις υπηρεσίες τους σε άρρωστα Καλυμνιόπουλα και Καλυμνιές μανάδες, που αγαπήθηκαν για την ανθρωπιά τους, την προσήνειά τους, την απλότητά τους, την καλοσύνη τους, τη σεμνότητά τους και την αγάπη τους στην ιδιαίτερη πατρίδα τους, την Κάλυμνο.
Και τώρα βρίσκομαι στην πάρα πολύ δύσκολη θέση να αποχαιρετήσω από μακριά και για τελευταία φορά τον φίλο και μαχητή Σακελλάρη. Μαχητή, γιατί αγωνίστηκε σκληρά τα δύο τελευταία χρόνια κόντρα σε σοβαρά προβλήματα υγείας. Το πρώτο …κύμα το αντιμετώπισε γενναία και βγήκε νικητής. Ήρθε και στην Κάλυμνο το περασμένο καλοκαίρι, απόλαυσε-για τελευταία φορά- τις ομορφιές, τις μυρωδιές, τις γεύσεις, τις Μυρτιές, τα Βλυχάδια, το Βαθύ, τους φίλους και τους «Νάτσα- Νάτσα», τους οποίους υπεραγαπούσε. Η δεύτερη επίθεση που δέχθηκε τον περασμένο χειμώνα τον καθήλωσε, τον κατέβαλε και τελικά τον…πήρε. Στάθηκε λεβέντης και αγέρωχος μέχρι το τέλος…
Ήταν ένας άνθρωπος πλουσιοπάροχα καλλιεργημένος. Πέρα από την επιστημονική του συγκρότηση, τις υψηλές διακρίσεις του στον επιστημονικό χώρο της γυναικολογίας-μαιευτικής και τη λαμπρή πανεπιστημιακή του πορεία, ήταν άνθρωπος με παιδεία, με φιλοσοφικές αναζητήσεις, ενεργός και πολιτικοποιημένος άνθρωπος (με την ορθή έννοια του όρου) και λάτρης της ποίησης. Είχα την τύχη να παρουσιάσω την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «ποίηση ψυχής». Μέσα από τους στίχους των ποιημάτων του σκιαγραφείται η προσωπικότητά του, οι αρχές του, τα πιστεύω του, οι αξίες του η κοσμοθεωρία του. Βασικοί του πυλώνες: η πατρίδα, (η αγάπη για την πατρίδα, μικρή και μεγάλη), η δικαιοσύνη, η ειρήνη κλπ. Το χάρηκε πολύ. Ένιωθε ευτυχής, γιατί μ΄αυτόν τον τρόπο συστηνόταν στους συμπατριώτες του, έδινε το στίγμα του, την αφετηρία και τον προσανατολισμό του…
Με καμάρι με έκανε κοινωνό της πρωτοπόρας πρωτοβουλίας που πήρε ως γιατρός, προκειμένου να μελοποιηθεί ο όρκος του Ιπποκράτη. Αφού ίδρυσε τον Όμιλο Φίλων του Ιπποκράτη, του οποίου διετέλεσε πρόεδρος, επέμεινε να γίνει αυτή η μελοποίηση. Υπήρξε, δηλαδή, ο ιδεολογικός εμπνευστής αυτού του εγχειρήματος. Η μελοποίηση ανατέθηκε στον συνθέτη Θωμά Μπακαλάκο. Γράφτηκε σε μορφή ορατόριου και παρουσιάστηκε σε παγκόσμια πρώτη στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού (Ηρώδειο), στις 8 Αυγούστου 2001. Αυτό δεν τιμά μόνο τον ίδιο αλλά ολάκερη την Κάλυμνο!
Ο Σακελλάρης ήταν και υποδειγματικός οικογενειάρχης. Βρισκόταν αδιαλείπτως κοντά στα παιδιά και στα εγγονάκια του, ιδίως μετά την απώλεια της αγαπημένης του Μαρίας. Τα κορίτσια του, η Νομική, η Καλλιόπη και η Ειρήνη του ανταπέδωσαν στα στερνά του αυτή την αγάπη κι αυτήν την προστατευτικότητα που εισέπραξαν ως παιδιά και ως μητέρες.
Η δική μας παρέα ( Σακελλάρης, Κώστας Μηνέττος, Μανώλης Γιαμαίος Γιάννης Χειλάς και ο γράφων) ακρωτηριάστηκε. Δε θα γίνει σύναξη στο εξής σε ταβερνάκι της παραλιακής με την ίδια σύνθεση. Όμως, θα τον θυμόμαστε με αγάπη πάντα, γιατί άνθρωποι σαν τον Σακελλάρη δε λησμονούνται. Αφήνουν βαθύ αποτύπωμα σε φίλους, οικογένεια αλλά και στον τόπο που τους γέννησε…
Θεμιστοκλή, Ξένια, Νομική, Καλλιόπη και Ειρήνη τα θερμά και ειλικρινή μου συλλυπητήρια για την απώλεια του αγαπημένου αδερφού και πατέρα.
Σακελλάρη μου, καλό ταξίδι στον παράδεισο!
























