Από τη δέσμευση στην ακύρωση: Γιατί ματαιώθηκε το Αναρριχητικό Φεστιβάλ Καλύμνου ;- Γράφει ο Γεώργιος Δ. Δρόσος

Η ασφάλεια των αναρριχητικών πεδίων είναι αδιαπραγμάτευτη. Το ερώτημα όμως είναι αν η επίκλησή της, 45 ημέρες πριν από μια διοργάνωση που είχε ανακοινωθεί πανηγυρικά έναν χρόνο νωρίτερα, δικαιολογεί την ακύρωση ενός θεσμού που αποτελεί βασικό εργαλείο τουριστικής προβολής της Καλύμνου
Γράφει ο Γεώργιος Δ.Δρόσος
Υπάρχουν αποφάσεις που μπορεί να είναι δύσκολες και άλλες που, ανεξάρτητα από το αν είναι σωστές ή λανθασμένες, δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο, τον χρόνο και κυρίως τον σχεδιασμό με τον οποίο λαμβάνονται. Η απόφαση του Δήμου Καλυμνίων να μην πραγματοποιηθεί η 15η διοργάνωση του Διεθνούς Αναρριχητικού Φεστιβάλ, που είχε ανακοινωθεί πριν ένα χρόνο, για τις 2, 3 και 4 Οκτωβρίου 2026, ανήκει αναμφίβολα σε αυτή την κατηγορία.
Και το ζήτημα δεν είναι εάν η ασφάλεια των αναρριχητικών διαδρομών αποτελεί προτεραιότητα. Φυσικά και αποτελεί. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί η ανάγκη για την ασφάλεια των πεδίων διαπιστώθηκε και τέθηκε ως απόλυτη προτεραιότητα μόλις 45 ημέρες πριν από το Φεστιβάλ, ενώ η ημερομηνία διεξαγωγής του είχε ανακοινωθεί επισήμως και πανηγυρικά ήδη από τις 19 Οκτωβρίου 2025.
Και ακόμη περισσότερο: Γιατί δεν αναζητήθηκε μια λύση που θα συνδύαζε την αναγκαία αναβάθμιση της ασφάλειας των πεδίων με την πραγματοποίηση μιας οικονομικότερης, αλλά αξιοπρεπούς, αναρριχητικής διοργάνωσης;
Μια δέσμευση που είχε δοθεί με τον πλέον επίσημο τρόπο
Στις 19 Οκτωβρίου 2025, κατά την ολοκλήρωση του 14ου Διεθνούς Αναρριχητικού Φεστιβάλ Καλύμνου, η Αντιδήμαρχος Τουρισμού Καλλιόπη Κουτούζη, αφού ευχαρίστησε τις καλύμνικες επιχειρήσεις και τους επαγγελματίες για τη στήριξή τους, ανακοίνωσε επίσημα ότι το επόμενο Φεστιβάλ θα πραγματοποιηθεί στις 2, 3 και 4 Οκτωβρίου 2026.

Η ανακοίνωση είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς δημιουργούσε την προσδοκία ότι ο θεσμός θα αποκτούσε επιτέλους τον απαιτούμενο χρόνο για σοβαρό σχεδιασμό, έγκαιρη προβολή, διαφήμιση, συνεργασίες και ενημέρωση της διεθνούς αναρριχητικής κοινότητας.
Ένα διεθνές αναρριχητικό φεστιβάλ δεν οργανώνεται μέσα σε λίγες εβδομάδες. Απαιτεί επικοινωνία με αθλητές και επαγγελματίες του χώρου, τουριστική προβολή, συνεργασίες με επιχειρήσεις, προετοιμασία των αναρριχητών και, κυρίως, έγκαιρη ενημέρωση της διεθνούς κοινότητας. Η έγκαιρη ανακοίνωση της ημερομηνίας ήταν επομένως ένα θετικό βήμα και ακριβώς γι' αυτό η μεταγενέστερη εξέλιξη προκαλεί ακόμη μεγαλύτερη απορία.
Από την ανακοίνωση «στο παρά ένα» στην ακύρωση «στο παρά πέντε»
Ας θυμηθούμε τι είχε συμβεί έναν χρόνο νωρίτερα. Το 14ο Αναρριχητικό Φεστιβάλ ανακοινώθηκε επισήμως στις 18 Σεπτεμβρίου 2025, δηλαδή λιγότερο από έναν μήνα πριν από την έναρξή του, η οποία είχε προγραμματιστεί για τις 16 έως 19 Οκτωβρίου 2025. Μια ανακοίνωση κυριολεκτικά «στο παρά ένα».
Η φετινή διοργάνωση, αντίθετα, είχε ημερομηνία από τον Οκτώβριο του 2025. Κι όμως, στις 19 Αυγούστου 2026, μόλις 45 ημέρες πριν από την προγραμματισμένη έναρξη, ο Δήμαρχος Καλυμνίων Ιωάννης Μαστροκούκος, η Αντιδήμαρχος Τουρισμού Καλλιόπη Κουτούζη και ο Χρήστος Μπελογιάννης, στον οποίο έχει ανατεθεί η «Τεχνική υποστήριξη του Δήμου Καλυμνίων σε θέματα Αναρρίχησης», ανακοίνωσαν ότι το Φεστιβάλ δεν θα πραγματοποιηθεί στην προγραμματισμένη του μορφή και θα μεταφερθεί για τον επόμενο χρόνο.

Η αιτιολογία ήταν η προτεραιότητα στην ασφάλεια των αναρριχητικών πεδίων, ενώ ο Δήμος ανακοίνωσε ότι προσανατολίζεται σε πρώτη φάση στη διάθεση περίπου 150.000 ευρώ από ίδιους πόρους, με σημαντικό μέρος να κατευθύνεται στην προμήθεια και τοποθέτηση νέων ρελέ τιτανίου στις αναρριχητικές διαδρομές.
Η ανάγκη αυτή είναι αυτονόητα σοβαρή. Όμως η χρονική συγκυρία είναι αυτή που δημιουργεί το πρόβλημα.
Η ασφάλεια δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι — αλλά ούτε και να υποτιμάται
Ας είμαστε ξεκάθαροι: η ασφάλεια των αναρριχητών δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Κανείς δεν μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι ένα Φεστιβάλ πρέπει να πραγματοποιηθεί εάν υπάρχουν τεκμηριωμένες εκκρεμότητες στα πεδία που θέτουν σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές.
Αλλά ακριβώς επειδή η ασφάλεια είναι τόσο σοβαρή υπόθεση, θα περίμενε κανείς ότι η κατάσταση των πεδίων θα αποτελούσε αντικείμενο συστηματικού σχεδιασμού πολύ πριν από τον Αύγουστο του 2026. Εφόσον ο Δήμος γνώριζε ήδη από τον Οκτώβριο του 2025 ότι στις 2-4 Οκτωβρίου 2026 θα πραγματοποιούνταν το 15ο Φεστιβάλ, το ερώτημα είναι πότε ξεκίνησε ο σχεδιασμός για την ασφάλεια των διαδρομών και πότε διαπιστώθηκε ότι οι απαιτούμενες παρεμβάσεις ήταν τέτοιου μεγέθους ώστε να καθιστούν αδύνατη τη διεξαγωγή του.
Από το διαθέσιμο υλικό δεν προκύπτουν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα. Και αυτό αποτελεί ένα σοβαρό κενό.
Τα 150.000 ευρώ και το προηγούμενο των 100.000 ευρώ
Υπάρχει όμως και μία δεύτερη διάσταση: το κόστος.
Για το 14ο Διεθνές Αναρριχητικό Φεστιβάλ, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται, ο Δήμος Καλυμνίων διέθεσε περίπου 100.000 ευρώ σε εταιρεία με έδρα την Αθήνα για τη διοργάνωση. Το ποσό προκάλεσε έντονη κριτική από την αντιπολίτευση, ιδιαίτερα επειδή οι προηγούμενες διοργανώσεις, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στοιχεία, κινούνταν σε επίπεδα της τάξης των 25.000-30.000 ευρώ.
Η δημοτική αρχή είχε υποστηρίξει ότι οι προηγούμενες διοργανώσεις ήταν περισσότερο τοπικού χαρακτήρα, ενώ η δική της διοργάνωση είχε διεθνή εμβέλεια αν και παραδέχτηκαν και ομολόγησαν δημόσια ότι το εγχείρημα τους εμπεριείχε και τα στοιχεία του πειραματισμού.
Το ερώτημα, επομένως, είναι εύλογο: εάν ο Δήμος μπορούσε να διαθέσει περίπου 100.000 ευρώ για μια διοργάνωση το 2025, γιατί το 2026 η επιλογή έπρεπε να είναι ουσιαστικά ή ένα μεγάλο κόστος ή καθόλου Φεστιβάλ; Υπήρχε πράγματι μόνο αυτή η επιλογή;
Το παράδειγμα του Λεωνιδίου δείχνει ότι υπάρχει και τρίτος δρόμος
Και εδώ εμφανίζεται ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον συγκριτικό στοιχείο. Στις 29 Σεπτεμβρίου 2026, ο Δήμος Νότιας Κυνουρίας ενέκρινε δαπάνη ύψους 27.980 ευρώ πλέον ΦΠΑ 24%, δηλαδή συνολικά 34.695 ευρώ, για τη διοργάνωση του 6ου Φεστιβάλ Αναρρίχησης στο Λεωνίδιο, διάρκειας τριών ημερών, από 30 Οκτωβρίου έως 1 Νοεμβρίου 2026.
Το ποσό είναι περίπου στο επίπεδο των 35.000 ευρώ και, σύμφωνα με την εισήγηση, δεν αφορά μια πρόχειρη ή υποτυπώδη διοργάνωση. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει Slackline με τους Hugo Thomas και Tomas Michel, προβολές δύο ταινιών του Chris Sharma, Aerial climbing με την Klaudia Bawer, ηχοθεραπεία, yoga και massage, masterclasses αναρρίχησης για ενδιάμεσους και προχωρημένους, ενημερωτική ομιλία του Chris Sharma, workshops με τον Pawel Zielinski, μουσική εκδήλωση με DJ και παραδοσιακούς χορούς από το Χορευτικό Συγκρότημα του Δήμου Νότιας Κυνουρίας.
Και το σημαντικότερο: το πρόγραμμα περιλαμβάνει πρόσωπα με διεθνή αναγνωρισιμότητα στον χώρο της αναρρίχησης, με κορυφαίο παράδειγμα τον Chris Sharma. Επίσης οι Hugo Thomas & Tomas Michel, είναι καταξιωμένοι αθλητές στον χώρο του Slackline, Klaudia Bawer, καταξιωμένη αθλήτρια στον τομέα της εναέριας αναρρίχησης, Pawel Zielinski, Πολωνός αναρριχητής, εκπαιδευτής βραχαναρρίχησης PZA και μέλος της εθνικής ομάδας ορειβασίας της Πολωνίας. Τέλος Αριστείδης Γιατράς, μοναδικός και πιστοποιημένος ηχοθεραπευτής εξειδικευμένος σε ηχοθεραπεία και αυτισμό, που θα συμμετάσχει με δράσεις ηχοθεραπείας και συναφείς δραστηριότητες, οι οποίες εντάσσονται στο παράλληλο πρόγραμμα ευεξίας και ψυχαγωγίας του Φεστιβάλ.
Δεν πρόκειται να υποστηρίξουμε ότι το Φεστιβάλ του Λεωνιδίου είναι ίδιο με εκείνο της Καλύμνου. Αποδεικνύει όμως κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: Ότι υπάρχει δυνατότητα για μια διεθνή αναρριχητική διοργάνωση με πολύ μικρότερο προϋπολογισμό. Και αυτό είναι το στοιχείο που δεν μπορεί να αγνοηθεί.
Το πραγματικό ερώτημα: Δεν μπορούσε η Κάλυμνος να κάνει κάτι αντίστοιχο;
Εδώ βρίσκεται η ουσία της συζήτησης. Η Κάλυμνος δεν χρειαζόταν κατ' ανάγκη να επαναλάβει μια διοργάνωση ύψους 100.000 ευρώ !! Θα μπορούσε να επιλέξει ένα διαφορετικό μοντέλο, με προϋπολογισμό της τάξης των 30.000-35.000 ευρώ, λιγότερες δαπάνες, μεγαλύτερη αξιοποίηση των τοπικών επαγγελματιών, στοχευμένες διεθνείς παρουσίες και σαφή σύνδεση με τον αναρριχητικό τουρισμό.
Αυτό θα απαιτούσε διαφορετικό σχεδιασμό, όχι απαραίτητα περισσότερα χρήματα αλλά καλύτερο σχεδιασμό. Και ίσως εδώ βρίσκεται η μεγάλη χαμένη ευκαιρία.
Γιατί να πρέπει να επιλέξουμε ανάμεσα στην ασφάλεια και την προβολή;
Η επίσημη θέση της δημοτικής αρχής ήταν ότι η ασφάλεια προηγείται μιας εκδήλωσης προβολής. Απολύτως σωστά. Όμως η διατύπωση αυτή δημιουργεί μια τεχνητή αντίθεση:
Ασφάλεια ή Φεστιβάλ;
Γιατί να μην υπάρχει ασφάλεια και Φεστιβάλ, με διαφορετικό προϋπολογισμό, διαφορετικό πρόγραμμα, μικρότερη κλίμακα, αξιοποίηση των τοπικών δυνάμεων και περιορισμό των δαπανών; Θα μπορούσε μάλιστα η αναβάθμιση των πεδίων να αποτελέσει μέρος της συνολικής στρατηγικής προβολής του αναρριχητικού προϊόντος.
Αυτή θα ήταν μια πιο σύνθετη, αλλά και πιο δημιουργική πολιτική επιλογή.
Το πλήγμα δεν είναι μόνο επικοινωνιακό
Η ακύρωση ενός διεθνούς Φεστιβάλ δεν αφορά μόνο τις τρεις ημέρες μιας εκδήλωσης. Αφορά το τουριστικό μήνυμα που εκπέμπει ένας προορισμός.
Η Κάλυμνος έχει επενδύσει επί χρόνια στην ταυτότητα του διεθνούς αναρριχητικού προορισμού και οι αναρριχητές αποτελούν μια ειδική τουριστική αγορά με ιδιαίτερη σχέση με το νησί, τις επιχειρήσεις, τα πεδία και τις διαδρομές. Ένα Φεστιβάλ μπορεί να λειτουργήσει ως σημείο συνάντησης αυτής της κοινότητας, να δημιουργήσει δημοσιότητα, να δώσει κίνητρο για ταξίδι, να ενισχύσει την τουριστική περίοδο και να αποτελέσει εργαλείο επανατοποθέτησης ενός προορισμού.
Γι' αυτό και η απώλειά του δεν αποτιμάται απλώς στο κόστος της διοργάνωσης.
Και τι θα γίνει με όσους είχαν ήδη προγραμματίσει να έρθουν;
Η ημερομηνία 2-4 Οκτωβρίου 2026 είχε ανακοινωθεί έναν χρόνο πριν, άρα υπήρχε εύλογα χρόνος για αναρριχητές, επαγγελματίες, επιχειρήσεις και επισκέπτες να σχεδιάσουν την παρουσία τους στην Κάλυμνο.
Η ακύρωση 45 ημέρες πριν από τη διοργάνωση δεν είναι μια ασήμαντη διοικητική αλλαγή, αλλά ανατροπή ενός τουριστικού γεγονότος στο οποίο είχε δοθεί δημόσια δέσμευση. Και εδώ τίθεται ένα ζήτημα αξιοπιστίας:
Όταν ένας Δήμος ανακοινώνει επίσημα μια διεθνή διοργάνωση έναν χρόνο πριν, η ημερομηνία αυτή αποτελεί σοβαρή δέσμευση ή απλώς μια πρόθεση που μπορεί να ανατραπεί λίγο πριν από την πραγματοποίησή της;
Οι «μικρότερες δράσεις» δεν είναι το ίδιο πράγμα με ένα Φεστιβάλ
Στο πλαίσιο της ακύρωσης αναφέρθηκε ότι εξετάζεται το ενδεχόμενο να πραγματοποιηθούν τον Οκτώβριο μικρότερες δράσεις για τους αναρριχητές που θα βρίσκονται ήδη στο νησί.
Η σκέψη είναι θετική, αλλά δεν μπορεί να αποτελέσει πλήρη υποκατάσταση της διοργάνωσης. Ένα διεθνές Φεστιβάλ έχει πρόγραμμα, ταυτότητα, δημοσιότητα, συμμετοχές και συμβολισμό· μερικές παράλληλες δράσεις δεν δημιουργούν αυτομάτως ένα διεθνές γεγονός.
Εάν το Φεστιβάλ ακυρώνεται, ας λέγεται καθαρά. Εάν μετατίθεται για το 2027, ας ανακοινωθεί συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και, εάν πρόκειται να πραγματοποιηθούν μικρότερες δράσεις, ας παρουσιαστούν ως αυτό που πραγματικά είναι: μικρότερες δράσεις και όχι υποκατάστατο ενός θεσμού που είχε ανακοινωθεί ως διεθνής διοργάνωση.
Το Λεωνίδιο χτυπάει την πόρτα της Καλύμνου
Υπάρχει όμως κάτι ακόμη που θα πρέπει να προβληματίσει σοβαρά την Κάλυμνο. Ο αναρριχητικός χάρτης της Ελλάδας αλλάζει και το Λεωνίδιο αναπτύσσεται δυναμικά ως αναρριχητικός προορισμός, διεκδικώντας μερίδιο από μια διεθνή αγορά που μέχρι σήμερα θεωρούσε την Κάλυμνο έναν από τους κορυφαίους προορισμούς παγκοσμίως.
Ο ανταγωνισμός δεν αντιμετωπίζεται με την πεποίθηση ότι «η Κάλυμνος είναι Κάλυμνος», αλλά με συνεχή επένδυση, συνέπεια, ποιότητα, ασφάλεια και διεθνή παρουσία. Και εδώ η ακύρωση ενός Φεστιβάλ που είχε ανακοινωθεί έναν χρόνο πριν δεν είναι η καλύτερη δυνατή εικόνα.
Την ώρα που ένας ανταγωνιστικός προορισμός επενδύει περίπου 35.000 ευρώ και παρουσιάζει ένα πρόγραμμα με διεθνείς αθλητές, η Κάλυμνος ακυρώνει τη δική της διοργάνωση επικαλούμενη την ανάγκη να διαθέσει πόρους για την ασφάλεια. Η αντίθεση είναι εμφανής.
Ασφάλεια πρώτα — αλλά με στρατηγική
Η Κάλυμνος χρειάζεται ασφαλή αναρριχητικά πεδία, σύγχρονες υποδομές, συντήρηση και ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο διαχείρισης των αναρριχητικών διαδρομών. Εάν τα περίπου 150.000 ευρώ μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά σε αυτή την κατεύθυνση, τότε πρόκειται για μια σημαντική επένδυση.
Αλλά μια σοβαρή δημοτική πολιτική δεν πρέπει να αντιμετωπίζει την ασφάλεια και την τουριστική προβολή ως ανταγωνιστικούς στόχους· πρέπει να τους συνδέει. Η ασφαλής Κάλυμνος πρέπει να είναι ταυτόχρονα η ελκυστική Κάλυμνος, και η ελκυστική Κάλυμνος πρέπει να είναι παρούσα εκεί όπου βρίσκεται η διεθνής αναρριχητική κοινότητα.
Το ερώτημα που μένει
Η δημοτική αρχή είχε μπροστά της περισσότερες από μία επιλογές: θα μπορούσε να πραγματοποιήσει το Φεστιβάλ όπως είχε σχεδιαστεί, να το περιορίσει σημαντικά ή να ακολουθήσει ένα μοντέλο χαμηλότερου κόστους, αντίστοιχο ως προς τη λογική με εκείνο του Λεωνιδίου, αξιοποιώντας περισσότερο τις τοπικές επιχειρήσεις και επαγγελματίες και περιορίζοντας τις οργανωτικές δαπάνες.
Θα μπορούσε, παράλληλα, να διατηρήσει τον διεθνή χαρακτήρα του θεσμού με λιγότερες αλλά στοχευμένες διεθνείς παρουσίες και να ξεκινήσει ένα πολυετές πρόγραμμα ασφάλειας των αναρριχητικών πεδίων.
Αντ' αυτού επιλέχθηκε η ακύρωση. Και αυτό ακριβώς είναι που χρειάζεται να εξηγηθεί, όχι επικοινωνιακά αλλά πολιτικά και διοικητικά.
Η Κάλυμνος χρειάζεται συνέπεια, όχι αποσπασματικές κινήσεις
Η ανακοίνωση ενός Φεστιβάλ έναν χρόνο πριν και η ακύρωσή του 45 ημέρες πριν δεν συνιστούν την εικόνα ενός προορισμού που διαθέτει σταθερό και πολυετές σχέδιο για την αναρρίχηση. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα.
Η Κάλυμνος δεν χρειάζεται απλώς ένα Φεστιβάλ. Χρειάζεται στρατηγική για την αναρρίχηση, σταθερό ημερολόγιο διοργανώσεων, συνεχή συντήρηση των πεδίων, διεθνή προβολή, συνεργασία με την παγκόσμια αναρριχητική κοινότητα και σύνδεση του αναρριχητικού προϊόντος με την τοπική οικονομία.
Πάνω απ' όλα χρειάζεται αξιοπιστία: όταν ανακοινώνει μια ημερομηνία, να την τηρεί· όταν εξαγγέλλει μια διοργάνωση, να την προετοιμάζει εγκαίρως· και όταν διαπιστώνει ένα πρόβλημα, να το αντιμετωπίζει προληπτικά και όχι λίγο πριν από την έναρξη μιας μεγάλης εκδήλωσης.
Δεν είναι θέμα αν θα γίνει ένα Φεστιβάλ. Είναι θέμα ποια Κάλυμνο θέλουμε
Η συζήτηση είναι τελικά πολύ μεγαλύτερη από το 15ο Αναρριχητικό Φεστιβάλ. Είναι συζήτηση για το μοντέλο τουριστικής ανάπτυξης της Καλύμνου.
Θέλουμε μια Κάλυμνο που θα θεωρεί δεδομένη την πρωτοκαθεδρία της ή μια Κάλυμνο που θα αντιλαμβάνεται ότι ο ανταγωνισμός αυξάνεται και ότι κάθε χρόνο πρέπει να αποδεικνύει εκ νέου γιατί παραμένει στην κορυφή; Θέλουμε να επενδύουμε μόνο στις υποδομές ή να επενδύουμε παράλληλα στην προβολή και στη διεθνή παρουσία; Θέλουμε μεγάλα και ακριβά Φεστιβάλ ή μικρότερες, οικονομικότερες και συχνότερες δράσεις με μετρήσιμο τουριστικό αποτέλεσμα;
Και κυρίως:
Μπορούμε να κάνουμε και τα δύο;
Η απάντηση πρέπει να είναι ναι. Γιατί διαφορετικά υπάρχει ο κίνδυνος να διορθώνουμε τις αναρριχητικές διαδρομές, ενώ ταυτόχρονα αφήνουμε την ίδια την αναρριχητική αγορά να μετακινείται προς άλλους προορισμούς.
Η αξιοπιστία είναι κι αυτή τουριστική υποδομή
Η δημοτική αρχή έχει κάθε δικαίωμα να επανεξετάσει τις προτεραιότητές της και την υποχρέωση να προστατεύσει τους αναρριχητές και να διασφαλίσει την ασφάλεια των πεδίων. Αυτό δεν αμφισβητείται.
Εκείνο που αμφισβητείται είναι εάν η ακύρωση, τόσο αργά, ήταν η μόνη διαθέσιμη λύση.
Το παράδειγμα του Λεωνιδίου δείχνει ότι μπορεί να υπάρξει διοργάνωση με περίπου 35.000 ευρώ και διεθνή χαρακτηριστικά. Οι προηγούμενες καλυμνιακές διοργανώσεις δείχνουν, σύμφωνα με τα στοιχεία του κειμένου, ότι ο θεσμός μπορούσε να λειτουργήσει και με πολύ χαμηλότερα ποσά από εκείνα που δαπανήθηκαν το 2025.
Επομένως, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι εάν υπήρχαν χρήματα. Είναι εάν υπήρχε η πολιτική βούληση και ο έγκαιρος σχεδιασμός για μια διαφορετική, οικονομικότερη διοργάνωση.
Και αυτό είναι κάτι που η δημοτική αρχή οφείλει να απαντήσει στους πολίτες, στους επαγγελματίες του τουρισμού και —κυρίως— στην ίδια τη διεθνή αναρριχητική κοινότητα.
Γιατί η Κάλυμνος δεν έχει την πολυτέλεια να θεωρεί ότι η αναρρίχηση θα παραμείνει για πάντα εκεί μόνο και μόνο επειδή ήταν πρώτη.
Η πρωτιά δεν είναι κεκτημένο. Είναι καθημερινή κατάκτηση.
Η ασφάλεια των πεδίων είναι απαραίτητη. Αλλά εξίσου απαραίτητη είναι η ασφάλεια μιας άλλης παραμέτρου: της αξιοπιστίας της Καλύμνου ως διεθνούς αναρριχητικού προορισμού.
























