"Έχω σκούπες, σφουγγαρίστρες.."– Η φωνή μιας άλλης Καλύμνου -Ο Κώστας Κουρσιώτης 50 χρόνια πραματευτής, περνά τη σκυτάλη στον γιο του Μικέ (video)

Από το καρότσι και το τρίκυκλο μέχρι τη σύγχρονη κινητή «εμπορική γωνιά» – Μισός αιώνας στους δρόμους της Καλύμνου και η σκυτάλη περνά στη νέα γενιά
Υπάρχουν άνθρωποι που δεν αποτελούν απλώς μέρος της καθημερινότητας ενός τόπου, αλλά συνδέονται άρρηκτα με την ιστορία και τις αναμνήσεις του. Ο Κώστας Κουρσιώτης είναι ένας από αυτούς. Εδώ και περίπου μισό αιώνα βρίσκεται στους δρόμους της Καλύμνου, συνεχίζοντας μια παράδοση που θυμίζει άλλες εποχές, τότε που οι πραματευτάδες γύριζαν τις γειτονιές με τα καρότσια τους, φώναζαν τα εμπορεύματά τους και εξυπηρετούσαν τους κατοίκους από πόρτα σε πόρτα. Φέτος συμπληρώνει 50 χρόνια στους δρόμους, σε μια διαδρομή που ξεκίνησε όταν ήταν μόλις 14 ετών.

Από υπάλληλος, πραματευτής
Το 1969, σε ηλικία μόλις 14 ετών, ξεκίνησε να εργάζεται ως υπάλληλος στους Κακιάδες. Για περίπου πέντε χρόνια παρέμεινε στο κατάστημα, μέχρι που αποφάσισε να βγει στον δρόμο και να αναπτύξει τη δική του επαγγελματική δραστηριότητα. Το πρώτο του «όχημα» ήταν ένα απλό καρότσι, με το οποίο, μόνος του, άρχισε να γυρίζει τις γειτονιές της Καλύμνου και να πουλά είδη καθημερινής και οικιακής χρήσης. Στη συνέχεια ήρθε το τρίκυκλο, μετά η κλούβα και αργότερα τα μεγαλύτερα επαγγελματικά οχήματα, καθώς η δουλειά μεγάλωνε μαζί με τα χρόνια.


Ένα «κινητό κατάστημα» με τα πάντα
Τι μπορεί να βρει κανείς στην κινητή πραμάτεια του Κώστα; Σχεδόν τα πάντα: από κατσαρόλες και καφετιέρες μέχρι σκούπες, σφουγγαρίστρες, λεκάνες, κουβάδες, τραπεζομάντηλα, μαχαιράκια, κουταλοπίρουνα, πιάτα, ποτήρια και πλαστικά είδη. «Κινητό κατάστημα, λίγο απ’ όλα», όπως το περιγράφει ο ίδιος. Μαζί με τα προϊόντα, όμως, υπάρχει και η εμπειρία πέντε δεκαετιών. Ο Κώστας γνωρίζει τις γειτονιές, τους ανθρώπους και τις ανάγκες τους, γι’ αυτό και, παρά τις αλλαγές της εποχής, ο κόσμος εξακολουθεί να τον περιμένει.

Από το Μασούρι μέχρι το Βαθύ
Για δεκαετίες ο Κώστας περιόδευε σε ολόκληρη την Κάλυμνο, από το Μασούρι μέχρι το Βαθύ και από τα Βλυχάδια μέχρι τις γειτονιές της Χώρας και της Πόθιας . Το κινητό του κατάστημα έγινε γνώριμη εικόνα για πολλές γενιές Καλυμνίων. Κάποτε, όπως θυμάται, οι άνθρωποι έβγαιναν περισσότερο στις γειτονιές, περίμεναν τον πραματευτή, άκουγαν τη φωνή του και έβγαιναν να δουν τι είχε μαζί του. Η σχέση αυτή δεν ήταν μόνο εμπορική, αλλά μια σχέση εμπιστοσύνης που χτίστηκε μέσα στις δεκαετίες.
Το «δεφτέρι» μιας άλλης εποχής
Και τότε οι συναλλαγές δεν γίνονταν πάντα όπως σήμερα. Το περίφημο «δεφτέρι» αποτελούσε βασικό μέρος της καθημερινής εμπορικής δραστηριότητας. Οι αγορές καταγράφονταν και η πληρωμή γινόταν συνήθως μία φορά την εβδομάδα, σε ένα σύστημα που βασιζόταν στην εμπιστοσύνη μεταξύ εμπόρου και πελάτη. Μπορεί η εποχή να άλλαξε, όμως το δεφτέρι παραμένει ακόμη ζωντανό και χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.
Το κατάστημα του 1978 και η επιστροφή στον δρόμο
Το 1978 ο Κώστας έκανε το επόμενο βήμα και άνοιξε το δικό του κατάστημα, συνεχίζοντας να εμπορεύεται τα ίδια είδη. Δεν εγκατέλειψε, όμως, ποτέ τον δρόμο. Ακόμη και μετά το άνοιγμα του καταστήματος, συνέχισε να βγαίνει αρκετές ημέρες την εβδομάδα στις γειτονιές, μια συνήθεια που άντεξε στον χρόνο και παραμένει μέρος της καθημερινής λειτουργίας της οικογενειακής επιχείρησης.
Η σκυτάλη περνά στον Μικέ
Τα τελευταία χρόνια η ιστορία περνά στην επόμενη γενιά. Ο γιος του, Μικές, έχει αναλάβει ενεργό ρόλο στην επιχείρηση και συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση. Αν και αρχικά είχε σπουδάσει λογιστική και δεν είχε σκοπό να ασχοληθεί με τη συγκεκριμένη δουλειά, τελικά επέστρεψε στην οικογενειακή επιχείρηση και τα τελευταία έξι-επτά χρόνια έχει αναλάβει τα ηνία. Παράλληλα, προχώρησε σε σημαντική επέκταση της δραστηριότητας στον επαγγελματικό εξοπλισμό για χώρους εστίασης, όπως καφετέριες, μπαρ και εστιατόρια. Η νέα δραστηριότητα πήγε ιδιαίτερα καλά από την πρώτη χρονιά, ενώ η οικογένεια δημιούργησε και δικό της εκθεσιακό χώρο, με στόχο να παρουσιάζει τα προϊόντα και τον επαγγελματικό εξοπλισμό που διαθέτει.



«Αγάπησα αυτή τη δουλειά»
Παρότι πλέον είναι συνταξιούχος, ο Κώστας δεν αποχωρίζεται το επάγγελμα. Συνεχίζει να βρίσκεται δίπλα στον γιο του και να τον βοηθά καθημερινά. «Αγάπησα τη δουλειά αυτή. Δεν την αποχωρίζομαι με τίποτα», λέει χαρακτηριστικά, αποτυπώνοντας σε λίγες λέξεις τη σχέση του με ένα επάγγελμα που έγινε τρόπος ζωής. Για εκείνον, η δουλειά δεν είναι μόνο η εμπορική δραστηριότητα, αλλά οι άνθρωποι, οι γειτονιές και οι σχέσεις εμπιστοσύνης που δημιουργήθηκαν όλα αυτά τα χρόνια.
«Ο τελευταίος των Μοϊκανών»
Σήμερα, σύμφωνα με τον ίδιο, δεν υπάρχει άλλος στην Κάλυμνο που να συνεχίζει με τον ίδιο τρόπο αυτή την παράδοση του πλανόδιου εμπορίου ειδών οικιακής χρήσης. Ο Κώστας μοιάζει έτσι να είναι ο τελευταίος κρίκος μιας αλυσίδας που ξεκινά από τους παλιούς πραματευτάδες και φτάνει μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Θυμάται παλιούς εμπόρους, τους Κακιάδες απ΄όπου ξεκίνησε, όπωτον Πολίτη, τον Γιώργο Ζουμή, τον Μιχάλη και τον Αντώνη Κουτούζη με τους γιούς του και άλλους ανθρώπους που δραστηριοποιήθηκαν στο ίδιο αντικείμενο, κρατώντας ζωντανές εικόνες μιας διαφορετικής Καλύμνου και μιας άλλης εποχής του εμπορίου.
Μια φωνή που θυμίζει παλιό ελληνικό κινηματογράφο
Στο τέλος του ρεπορτάζ, η εικόνα γίνεται σχεδόν κινηματογραφική. Ο Κώστας, μέσα στην κινητή πραμάτεια του, συνεχίζει να διαλαλεί τα προϊόντα του:
«Έχω σκούπες, σφουγγαρίστρες, λεκάνες, κουβάδες, τραπεζομάντηλα, μαχαιράκια, κουταλοπίρουνα, πιάτα, ποτήρια, πλαστικά… ωραία έχω!»
Μια φωνή που μοιάζει να έρχεται από μια άλλη εποχή, αλλά εξακολουθεί να ακούγεται στους δρόμους της Καλύμνου. Ο Κώστας Κουρσιώτης μπορεί να βγήκε στη σύνταξη, όμως δεν έφυγε από τον δρόμο. Παραμένει δίπλα στον γιο του, μεταδίδοντας τη γνώση μιας ολόκληρης ζωής και αφήνοντας σε εκείνον τη συνέχεια μιας οικογενειακής παράδοσης.
Το καρότσι του 1970 έγινε τρίκυκλο, το τρίκυκλο κλούβα, η κλούβα σύγχρονο επαγγελματικό όχημα και η οικογενειακή δραστηριότητα πέρασε από τον πατέρα στον γιο. Πενήντα χρόνια μετά, ο Κώστας συνεχίζει να γράφει τη δική του ιστορία στους δρόμους της Καλύμνου και ο Μικές είναι έτοιμος να κρατήσει τη σκυτάλη.
Ένα ρεπορτάζ γεμάτο εικόνες, μνήμες και ιστορίες μιας Καλύμνου που αλλάζει, αλλά δεν ξεχνά.
Δείτε το όμορφο ρεπορτάζ του Kalymnos News, σε επιμέλεια Μάμα Χαραμαντά.
























