Μετάβαση στο περιεχόμενο

Η ενημερωτική και αποκαλυπτική ηλεκτρονική εφημερίδα της Καλύμνου

Θέα της Τελένδου από την Κάλυμνο
Ειδήσεις από Κάλυμνο και γύρω νησιά

“Ιστορίες που πρέπει να ακουστούν” με την Κατερίνα Μοδέστου: π. Νικόλαος Καζαβούλης,από την Ψέριμο στην ιεροσύνη- μια ζωή ανάμεσα στην οικογένεια,την εκπαίδευση και την Εκκλησία

Προβλήθηκε σήμερα, Κυριακή 8 Νοεμβρίου 2026, το τρίτο επεισόδιο της νέας εκπομπής «Ιστορίες που πρέπει να ακουστούν», στο κανάλι του Kalymnos News στο YouTube, με την Κατερίνα Μοδέστου

Μια νέα παραγωγή που δίνει φωνή σε ανθρώπους με ξεχωριστές προσωπικές και επαγγελματικές διαδρομές, αναδεικνύοντας εμπειρίες, βιώματα και επιλογές που μπορούν να εμπνεύσουν και να προσφέρουν πολύτιμα διδάγματα.

Στο τρίτο επεισόδιο της εκπομπής «Ιστορίες που πρέπει να ακουστούν» του Kalymnos News, η Κατερίνα συνομιλεί με τον εφημέριο του Ιερού Ναού αγίου Θεολόγου στην Πόθια Καλύμνουτον πατέρα Νικόλα Καζαβούλη για την πορεία της ζωής του: τα παιδικά χρόνια στην Ψέριμο, τη μαθητεία δίπλα στον πατέρα του, την αγάπη για τη διδασκαλία και την ψαλτική, τη στρατιωτική του θητεία στις Ειδικές Δυνάμεις, την οικογένειά του και, τελικά, την απόφασή του να γίνει ιερέας. Η συζήτηση φωτίζει τόσο τη δημόσια διακονία του όσο και την προσωπική ιστορία πίσω από το ράσο.

Τα παιδικά χρόνια στην Ψέριμο

Ο πατέρας Νικόλας γεννήθηκε το 1958 και μεγάλωσε στην Ψέριμο, όπου έζησε μέχρι περίπου το 1970. Θυμάται το νησί ως έναν τόπο μικρό αλλά γεμάτο ζωή, με περίπου 150 έως 200 κατοίκους και ένα δημοτικό σχολείο στο οποίο φοιτούσαν λιγότερα από είκοσι παιδιά. Η καθημερινότητα ήταν δεμένη με τη θάλασσα: τα παιδιά έπαιζαν και κολυμπούσαν, ενώ οι οικογένειες ασχολούνταν με τη θάλασσα τους θερμούς μήνες και με τα ζώα τον χειμώνα.

Οι συνθήκες ήταν φτωχές, όπως θυμάται, αλλά η κοινότητα ήταν δεμένη. Μιλά για ένα μολύβι και μια υφασμάτινη σχολική τσάντα που έραβε η μητέρα του, αλλά και για το ψωμί που ζύμωνε και φούρνιζε μία φορά την εβδομάδα. Οι γονείς του, παρότι είχαν διαφορετικούς χαρακτήρες, άφησαν ισχυρό αποτύπωμα στη ζωή του. Ο πατέρας του ήταν ιερέας, αφιερωμένος στην Εκκλησία και την ψαλτική. Η μητέρα του ήταν δυναμική και φρόντιζε όσους περνούσαν από το σπίτι: τους πρόσφερε φαγητό και φιλοξενία στο δωμάτιο που η οικογένεια αποκαλούσε «ξενώνα».

Σημαντική θέση στις αναμνήσεις του έχουν και οι δάσκαλοι της Ψερίμου, ανάμεσά τους ο Νικήτας Καραφυλάκης, ο Κωνσταντίνος Μηνέτος και ο Θεόδωρος Πλάτσηςμοι δάσκαλοι του. Ο πατέρας Νικόλας τούς περιγράφει ως ανθρώπους που ζούσαν το λειτούργημά τους και δεν περιορίζονταν στην παράδοση ενός μαθήματος. Από εκείνους, όπως λέει, πήρε γνώσεις αλλά και παραδείγματα για την αγάπη προς την πατρίδα, τις αξίες και την πίστη.

Η πρώτη επαφή με την ψαλτική και την Εκκλησία

Η σχέση του με την Εκκλησία ξεκίνησε πολύ νωρίς, κυρίως μέσα από τον πατέρα του. Εκείνος προσπαθούσε να του μάθει τα τροπάρια και τις ακολουθίες, ακόμη κι όταν ο μικρός Νικόλας προτιμούσε τη θάλασσα και το παιχνίδι. Ο ίδιος θυμάται με χιούμορ πως ο πατέρας του, όταν εκείνος αργούσε να φτάσει στον Εσπερινό, μπορούσε να ξαναρχίσει την ακολουθία για να τον διδάξει. Στις λειτουργίες τον είχε κοντά του, για να ακούει τις ευχές και να μαθαίνει την ψαλτική.

Παρά την επιρροή του πατέρα του, το πρώτο παιδικό όνειρο του Νικόλα δεν ήταν να γίνει ιερέας. Ήθελε να γίνει δάσκαλος, επειδή θαύμαζε τους εκπαιδευτικούς που είχε γνωρίσει. Όταν η οικογένεια εγκαταστάθηκε στην Κάλυμνο, συνέχισε εκεί το σχολείο και αργότερα φοίτησε στην Παιδαγωγική Ακαδημία της Ρόδου. Η μετάβαση από το μικρό νησί στη μεγαλύτερη πόλη ήταν μεγάλη αλλαγή: έπρεπε να προσαρμοστεί σε νέο περιβάλλον και να οργανώσει μόνος του τη ζωή του.

Η ψαλτική, ωστόσο, παρέμεινε σταθερό κομμάτι της καθημερινότητάς του. Από τα δεκατέσσερά του χρόνια ανέλαβε καθήκοντα ψάλτη στον Αρχάγγελο και στη συνέχεια στον Πρόδρομο. Περιγράφει την ψαλτική εκείνης της εποχής ως απαιτητική μαθητεία: οι ψάλτες έπρεπε να μελετούν, να γνωρίζουν τα μαθήματα και να προετοιμάζονται για τις ακολουθίες. Η αναφορά του δείχνει πως για εκείνον η Εκκλησία δεν ήταν μόνο οικογενειακή παράδοση, αλλά ένας χώρος στον οποίο είχε ήδη αναλάβει ευθύνη από νεαρή ηλικία.

Σπουδές, γάμος και στρατιωτική θητεία στις Καταδρομές

Μετά τις σπουδές του επέστρεψε στην Κάλυμνο και ακολούθησε τον δρόμο της εκπαίδευσης. Η προσωπική του ζωή είχε ήδη αρχίσει να διαμορφώνεται: γνώρισε τη μετέπειτα σύζυγό του μέσα από το εκκλησιαστικό περιβάλλον, όταν εκείνη ήταν ακόμη μαθήτρια. Παντρεύτηκαν το 1979, λίγο πριν εκείνος υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία.

Η θητεία του στις Ειδικές Δυνάμεις αποτελεί ένα από τα πιο απρόσμενα κεφάλαια της αφήγησης. Πέρασε από το Μεγάλο Πεύκο, τη Ρόδο και την Κω, συμμετέχοντας σε απαιτητική εκπαίδευση, πορείες και ασκήσεις. Θυμάται ιδιαίτερα έναν αξιωματικό που συμμετείχε μαζί με τους στρατιώτες στις ασκήσεις και δεν περιοριζόταν μόνο στις διαταγές. Παρά τη σκληρότητα της εμπειρίας, λέει ότι του άρεσε αυτή η ζωή και ότι του λείπει. Ωστόσο, η επιθυμία του να γίνει δάσκαλος παρέμεινε ισχυρή.

Αφού ολοκλήρωσε τη θητεία του, εργάστηκε ως εκπαιδευτικός, μεταξύ άλλων στην Πάτμο και στην Κάλυμνο. Η οικογένειά του μεγάλωσε με την απόκτηση των παιδιών του, του Μανώλη και της κόρης του της Νομικής, η οποία, όπως αναφέρει, είναι δασκάλα. Στη συνέντευξη θυμάται και την απώλεια των γονιών του, που πέθαναν με διαφορά περίπου ενάμιση χρόνου. Μιλά για τον πατέρα του ως άνθρωπο βαθιά δεμένο με τη μητέρα του, ενώ για τη μητέρα του κρατά την εικόνα μιας γυναίκας δυνατής μέχρι το τέλος.

Η απόφαση να γίνει ιερέας

Η απόφαση να ακολουθήσει την ιεροσύνη δεν παρουσιάζεται ως στιγμιαία επιλογή. Ο πατέρας Νικόλας λέει ότι η σκέψη υπήρχε, αλλά χρειάστηκε να σταθμίσει τις συνέπειες για τη σύζυγο και τα παιδιά του. Αισθανόταν, όπως εξηγεί, ότι η Εκκλησία τον είχε στηρίξει και διαμορφώσει και ήθελε και ο ίδιος να προσφέρει σε αυτήν. Παράλληλα, δεν ήθελε η οικογένειά του να στερηθεί μια κανονική καθημερινότητα εξαιτίας της απόφασής του.

Αναφέρει ότι η σύζυγός του αρχικά δυσκολεύτηκε να δεχτεί την προοπτική, αλλά στη συνέχεια στάθηκε δίπλα του. Η χειροτονία, όπως την περιγράφει, συνοδεύτηκε από έντονη εσωτερική πάλη και φόβο για την ευθύνη που αναλάμβανε. Ήταν ήδη πολλά χρόνια ψάλτης στον Άγιο Θεολόγο όταν, το 1995, έγινε ιερέας. Δεν ήθελε να απομακρυνθεί από την ενορία όπου είχε μεγαλώσει και όπου οι άνθρωποι τον γνώριζαν.

Η Κατερίνα τον ρωτά πώς συνυπάρχουν ο ρόλος του ιερέα και εκείνος του πατέρα. Ο ίδιος θυμάται ότι είχε κοντά του τον γιο του Μανώλη από μικρή ηλικία, ακόμη και στις ακολουθίες. Πιστεύει πως όσα του δίδαξε τού έμειναν, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο γιος του ήταν υποχρεωμένος να ακολουθήσει την ίδια πορεία. Αναγνωρίζει επίσης πως υπήρξαν διαφωνίες μεταξύ τους, όπως συμβαίνει σε πολλές οικογένειες.

Η σχέση με τους ανθρώπους και η ποιμαντική ευθύνη

Όταν η συζήτηση στρέφεται στη σχέση του με τους ενορίτες, ο πατέρας Νικόλας τονίζει την ειλικρίνεια και την ευθύτητα. Λέει πως δεν θέλει να παραπλανεί κάποιον ούτε να του λέει αυτό που απλώς θα ήθελε να ακούσει. Αν κάποιος δεν συμφωνεί με τη συμβουλή του, μπορεί να απευθυνθεί αλλού· ο ίδιος, όμως, θεωρεί καθήκον του να εξηγεί με σαφήνεια όσα πιστεύει ότι είναι σωστά.

Πριν από την πανδημία, όπως αναφέρει, επισκεπτόταν τους ενορίτες στις γιορτές τους. .

Σε μια ερώτηση για ανθρώπους που περνούν πένθος ή δοκιμασίες, αναφέρει ότι έχει και ο ίδιος πνευματικό και ότι άνθρωποι τού εμπιστεύονται προσωπικά τους ζητήματα. Αν δεν γνωρίζει κάτι, λέει ότι προτιμά να απαντήσει αργότερα, αφού αναζητήσει την απάντηση. Αφηγείται επίσης την ιστορία ενός παιδιού που, σύμφωνα με την ιστορία που μεταφέρει, ζήτησε να κοινωνήσει πριν πεθάνει την ίδια ημέρα. Η αφήγηση παρουσιάζεται ως παράδειγμα της πίστης και του τρόπου με τον οποίο μια οικογένεια προσπάθησε να νοηματοδοτήσει μια τραγική απώλεια — όχι ως εύκολη απάντηση στο ερώτημα του πόνου.

Πίστη, επιλογές και προετοιμασία για τον θάνατο

Η συζήτηση αγγίζει ζητήματα όπως η αποτέφρωση και ο πολιτικός γάμος. Ο πατέρας Νικόλας διατυπώνει τη θέση που, όπως εξηγεί, ακολουθεί ο ίδιος ως ορθόδοξος ιερέας, ενώ παράλληλα λέει ότι η προσωπική επιλογή του καθενός πρέπει να γίνεται σεβαστή. Υποστηρίζει, ωστόσο, ότι οι επιλογές αυτές έχουν συνέπειες ως προς τη συμμετοχή στις εκκλησιαστικές τελετές. Πρόκειται για τη δική του θεολογική και ποιμαντική τοποθέτηση μέσα στη συνέντευξη.

Μιλώντας για τον θάνατο, δίνει έμφαση στην προετοιμασία κατά τη διάρκεια της ζωής: στην εξομολόγηση, στη μετάνοια, στη Θεία Κοινωνία και στην προσευχή για τους ανθρώπους που έχουν φύγει. Η Κατερίνα εκφράζει τον φόβο της για το άγνωστο και αναρωτιέται αν θα συναντήσει ξανά τους αγαπημένους της. Ο ιερέας απαντά μέσα από την ορθόδοξη πίστη του, περιγράφοντας τον θάνατο ως μετάβαση και υπογραμμίζοντας τον ρόλο που αποδίδει στις προσευχές και στα μνημόσυνα.

Η συνέντευξη σκιαγραφεί έναν άνθρωπο που συνδέει την πορεία του με την οικογένεια, την εκπαίδευση, την ψαλτική και την Εκκλησία. Πίσω από την ιδιότητα του ιερέα βρίσκεται το παιδί από την Ψέριμο, ο μαθητής που θαύμαζε τους δασκάλους του, ο στρατιώτης των Ειδικών Δυνάμεων, ο σύζυγος και ο πατέρας. Αυτή η προσωπική διαδρομή είναι ο πυρήνας της συζήτησης με την Κατερίνα: όχι μόνο τι σημαίνει να υπηρετεί κανείς ως ιερέας, αλλά και ποιες εμπειρίες και σχέσεις διαμόρφωσαν τον άνθρωπο που βρίσκεται μέσα στο ράσο.

Δείτε ολόκληρη την εκπομπή στο βίντεο που ακολουθεί.

Πού μπορείτε να παρακολουθείτε τις "Ιστορίες που πρέπει να ακουστούν"

Τις εκπομπές της Κατερίνας Μοδέστου μπορείτε να τις παρακολουθείτε ζωντανά, τις ημέρες και ώρες που θα ανακοινώνονται από το Kalymnos News, μέσω του καναλιού του στο YouTube και των σελίδων του στο Facebook.

Μετά την live προβολή, θα είναι διαθέσιμες στο κανάλι του Kalymnos News στο YouTube, ώστε να μπορείτε να τις παρακολουθήσετε οποιαδήποτε στιγμή, ακόμη και μέσω YouTube στην Smart TV σας.

Η εκπομπή αποτελεί συμπαραγωγή του Studio Drosos και του Kalymnos News.

«Ιστορίες που πρέπει να ακουστούν» — γιατί πίσω από κάθε άνθρωπο κρύβεται μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί.

Σχετικά άρθρα

Sun Enterprises
EUROPA
Μαγκούλιας
DNS app
ΑΒ Βασιλόπουλος

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΤΕ ΜΑΣ

Μικρές αγγελίες

Διαβάστε επίσης